Lang moet men zwoegen voor men hem betrapt;

Men moet in 't water gaan, en zijn gelijke

Worden, en hem scherp in de oogen kijken:

Tien tegen éen dat hij dan nog ontsnapt

 

Door naar een verre zandbank uit te wijken;

En als hij in zijn tegenstand verslapt,

Ontkomt hij aan de plicht van 't zienerschap

Door op éen van zijn robben te gaan lijken.

 

O Proteus, 'k laat u liever als de golven

Met al uw robben uit mijn oogen gaan

Dan dat 'k van ú de toekomst hooren moet:

 

Geen and're toekomst golft er in uw bloed

Dan die steeds door zichzelf weer wordt bedolven

En die niet reikt tot 't strand van het bestaan.