Anders dan zijn spokige metgezellen

Bleef hem de wond're gave toebedeeld

Te kunnen denken, spreken en voorspellen,

In alles 't slechts vervaagde evenbeeld

 

Van vroeger: soms volijv'rig en gestreeld

Door hun geloof; dan weer, om hen te kwellen,

In zwijgzaamheid gehuld, of te verveeld

Om 't oude nog eens over te vertellen.

 

Maar wàt voorspelt hij, in dat bleek gedrang

Van schimmen in die eeuw'ge duisternis?

Dat men na duizend jaren minder bang

 

En minder vaag zal zijn? Dat eens de dood,

De diep're dood, hier te verwachten is,

Die ook Tiresias in 't Niets verstoot?