Toen zij gestorven alle vijftig waren, -

Men sterft zelfs in de hel, - toen bleef het vat,

Doorzeefd, verroest, en moe van hun gebaren,

Aan 't einde staan van 't platgetreden pad,

 

Waar 't zooveel water doorgelaten had,

Dat de Acheron na tal van marteljaren

Zichzelf ontmoette en door de doodenstad

Emmersgewijs geheel was heengevaren.

 

Nu blijft het pad verlaten; en 't vat roestte

Steeds verder; en het roest groeide in de gaten;

En zóo volkomen werd de zeef gedicht,

 

Dat soms een schim - schim van een schim - de noeste

Arbeid hervat in 't schuwe schemerlicht

En 't vat volgiet dat niets meer door kan laten.