Gedenkteeken, in eenzaamheid gesticht

Door de natuur die ieder ding bewaart,

Onder 't azuur behoedzaam uitgespaard

Tegen een groen doorheuveld vergezicht:

 

Zoo ligt de steen daar stil in evenwicht

Op deze berg, naar mineralenaard

Zonder éen bijgedachte aan de vaart

Waarmee hij, vallend, voor de zwaarte zwicht.

 

Wie kent hem nog, die van diezelfde steen

Duizend lawines raapte, éen voor éen,

En nooit de top bereikte met zijn last?

 

Stil, zwijg van hem. Geen naam is ingekrast

In 't lompe rotsblok, dat door de eeuwen heen

Zijn weg vond naar de berg waar het bij past.