De dagen door waren haar droomen goud

Omrand in 't duister van haar kerkerstraf;

O eenzaamheid: wat anders 't zonlicht gaf

Werd stralender van binnen uit aanschouwd

 

Dan ooit in 's werelds bloei; een tooverstaf

Sloeg gulden bloemen uit de grond: vertrouwd

Taf'reel, maar feller brandend in dit graf

Waar zij haar weelde zocht uit zelfbehoud.

 

Terwijl in 't voorvertrek de oude vrouw

De stukken goud op haar vingers natelde,

Werd heel haar hemel licht en goud en blauw.

 

De god boog over, zocht haar op de tast,

Bloem die een bloem ter paring vergezelde,

En barstte als stuifmeel in haar donk're kast.