Het was hun een'ge kans om te ontsnappen.

Het Labyrinth was kil, en 't heimwee groot.

De vader wist: een wedstrijd met de dood...

De zoon wist niets, en volgde alle stappen

 

Met heel 't vertrouwen van de tochtgenoot

Van een meesterlijk man: hij maakte grappen

Over het vleugelpaar dat dicht kon klappen

En dat met was aan beider schouders sloot.

 

De vader wist: als ik hem waarschuw, stort

Hij neer, omdat hij dan onzeker wordt;

Daarom gezwegen van het doodsgevaar!

 

De zoon wist niets, bewoog het vleugelpaar

In staat'ge rust, - tot aan zijn val in zee

Was híj de ware meester van de twee.