Al zwaaiend met zijn staf lokt hij de zielen,

En danst hen voor onder een vroolijk lied;

Zij piepen schril, volgen hem op de hielen,

En hij vergeet de achterblijvers niet:

 

Vrouwen en kinderen die in zwijm vielen,

Die hij over zijn schouder vallen ziet;

Dan, bij de stroom, laat hij hen nederknielen,

En wacht dat ieder de obool aanbiedt.

 

Dit is het laatste; dan keert hij terug;

En weer ziet men hem, dansend, op de rug,

Terwijl de veerman afzet van de oever.

 

En weer weerklinkt zijn vroolijk tartend lied;

Maar allen voelen het: zijn oog staat droever,

Omdat hij tegen de eenzaamheid opziet.