Simon Vinkenoog, Atonaal · dbnl

DBNL

Atonaal

auteur: Simon Vinkenoog

bron: Simon Vinkenoog (samenstelling), Atonaal. Bloemlezing uit de gedichten van Hans Andreus, Remco Campert, Hugo Claus [en anderen]. A.A.H. Stols, Den Haag 1952 (2de druk)

doorzoek de hele tekst

© 2008 dbnl / Simon Vinkenoog en de afzonderlijke auteurs en / of hun rechtsopvolgers

DBNL vignet



[p. 97]
Simon Vinkenoog In 1928 te Amsterdam geboren, sinds 1948 te Parijs woonachtig. In 1950 verscheen een bundel gedichten ‘Wondkoorts’, een tweede bundel ‘Land zonder Nacht’ in 1952.
[p. 98]
Ferdy palmpasen in mijn handen vacantiedagen in de woorden die ik eigenhandig om je lichaam weef geloven kunnen in de katten en de goden die onze gezichten bewonen vuurvliegen in het duister met speeksel in de klieren die van mond tot wedermond bruggen hete wanhoop slaan ik neem als een sneeuwbal verbijsterende afmetingen aan: holbewoner maanlandschap hoogovens niagara-watervallen een westelijk halfrond een duizelend heelal dat van dit lichaam een in levende lijve begaan zijn met het leven maakt
[p. 99]

[p. 101]
Thelonious Monk dit is een straat van parijs met een arabier in de zon die langzaam slenterend werkloos loopt te zijn een 1951-noordafrikaan ting ting ting in de bleke zon zonder geluid dit onder water uitgesproken vonnis ting ting ting ternauwernood de oppervlakte rakend en met een strofe in de franse taal: je donnerais ma vie toute entière pour un petit rire confus et obscène herinnert aan de dierentuinapen met mondbekken harige benen en ronde gladde achterhanden die gretig alle kleuren willen grijpen wit en zwart ting ting ting
[p. 102]
Ferdy 2 ver als de horizon ben je in de glazen kist van het weer geborgen beukend op de blikken deksels van het najaar ik zie de bliksem langs je lichaam trillen en de regen loopt onrustig door je ogen ik kan de afstand die mij van je scheidt in lichtjaren tellen en in de meter van het geluid zoemen de seconden mijn handen opnieuw in gebruik gesteld sluiten het onweer in je borsten buiten alleen de regen is thuis op de platte daken van de nachten zonder duizelingen
[p. 103]
Einde wat ik aan wind en regen vraag zal altijd zonder antwoord blijven en wat de nacht voor mij verborgen houdt is weerlicht voor de blinden in mijn ogen wartaal voor de stomme in mijn stem straatgeluiden voor de beethoven in mijn oren een late straatlantaarn voor de dronkaard in mij die naar houvast zoekt anemonen voor de man zonder reukorganen vrouw als tastplaats voor de kinderloze zonder zinnen (voor de tandeloze meeuwen in mijn tong een valkuil lichtschip regenwolken) ik drijf altijd naar mijzelf terug ik kom altijd in mijzelf naar boven ik vecht altijd met mijn ogen open plat met de handen gespreid vallend schaafwonden aan de ellebogen
[p. 104]
Lastenia wat nog aan woorden in mij wakker ligt kan ik voor alle dag gebruiken ik kan het bloed doen stollen ik kan in andermans gedachten wonen en er vruchten stelen ik kan als een hond geslagen huilen en ik kan spelend met vuur mijzelf overwinnen maar leven kan ik niet het leven hangt buiten het bereik van de klanken zinnen en woorden die ik als ledematen lief heb gekregen om een liefde die ik als zon op het water heb zien schijnen om een liefde die als licht op mijn huid staat te branden
[p. 106]