De werken van Vondel. Deel 1. 1605-1620


auteur: Joost van den Vondel


editeur: Leo Simons, C.R. de Klerk, B.H. Molkenboer, J. Prinsen J.Lzn, H.W.E. Moller en J.F.M. Sterck


bron: J.F.M. Sterck, H.W.E. Moller, C.R. de Klerk, B.H. Molkenboer, J. Prinsen J.Lzn. en L. Simons (eds), De werken van Vondel. Eerste deel 1605-1620. De Maatschappij voor goede en goedkoope lectuur, Amsterdam 1927  


verantwoording

inhoudsopgave

doorzoek de hele tekst


downloads



DBNL vignet

[p. 630]

57. De Vlieghe en Mieren.*



illustratie

1 Sulcke redenen zijnder ghevallen tusschen Maximianum ende Diocletianum. Want als 2 Maximiamus onderstont Diocletiano wijs te maken dat het beter was op zijn boersch 3 als op zijn hoofsch te leven: soo heeft Diocletianus het Keyserrijck ende al zijn 4 Mt. verlaten, ende op't veldt in een hutte hem met slechte cost ende dranck laten 5 ghenoeghen; tot den welcken Maximianus namaels quam ende prees ende roemde 6 hemselven boven Diocletianum, om dat hij daghelijcx heerlijck leefde, ende aende 7 Keyserlijcke tafel wel at ende dronck, en dat Diocletianus zijn buyck met grove spijs 8 vervulde. Daerop hem Diocletianus antwoorde: hij was met sulcx wel te vreden. Want 9 een goet Ruyter, wort wel uyt den zadel gelicht: Ende costelijcke brassers, zijn haer 10 leven niet seker.

CVSPINIANVS.

[p. 631]
LVII
 
Der Vlieghen Keyzer zich veel lofs heeft toegeschreven,
 
Vermits hij in't palleys der Princen hoogh verheven2
 
Aen s'Vorsten tafel at, daer t'Mierken t'zomers vast3
 
Met arbeyd was bezwaert en wonderlijck belast;4
5
Zoo datze meer een Peert of Ezel was gheleken,5
 
Die staegh tot d'ooren toe in slavernije steken.6
 
Den arbeyd, zeght de Mier, kan niet zoo schand'lijck zijn,
 
Als leegheyd, die best past den Hond of t'vuyle Zwijn.8
 
Welcx leven van ons tween oock waert is meerder eeren9
10
Zal ons d'ervarentheyd des tijds heel kortling leeren.10
 
T'was nauwelijcx ghezeyd; de winter-tijd verscheen:
 
De Vlieghe in armoe sterf met droefheyd en gheween;12
 
Maer d'altijd kloecke Mier verzorght in hare schuren,13
 
De winter wonder veyl in weelde kon verduren.14
15
‘De Luyaert, die de bloem van 'slevens tijd verslaept,
 
‘In plaets van vruchten niet dan stekel-doornen raept:
 
‘Vergaet in zijn ellend; terwijl door s'Heeren zeghen,
 
‘De vrome wel verzorght en heerlijck is bedeghen.18