[p. 468]
Euripides Feniciaensche
of Gebroeders van Thebe.*
Jokaste:
O koesterende zon, die, op den gouden wagen,
Met snelle paerden, door den hemel heen gedraegen,
En 't starrelicht gewelf, uw vier en glans verspreit,
Wat zagh ons Thebe, zoo veel jammers toegeleit,4
5
Een' dagh van ongeval oprijzen voor haere oogen;5
Toen Kadmus, banneling van Sidon, hier getoogen,6
Belanden quam, en met zijn' voet den gront betradt.7
Dees troude Venus bloet Harmoni, rijk van schat,8
En teelde Polydoor, by ieder een gehoude9
10
Voor Labdaks vader. ik Jokast, die Lajus troude,
Den zoon van Labdak, wert Meneceus spruit geacht,11
En Kreons zuster, uit een bedde voortgebraght.
Mijn man, lang kinderloos, trekt heen naer Delfis streeken.13-vlg.
Hy vraeght Apollo naer bescheit, en houdt met smeeken
15
Om zoonen aen, en krijght dit antwoort van dien godt:
O koning over Thebe, een rijxstadt, wien het lot16
Van paerdevokken wert tot een geschenk gegeven;16-17
Wat mooghtge 's hemels wil dus bijster wederstreven
Om kinders? Teeltge een' zoon, die zal u met zijn hant18-19
[p. 469]
20
Ombrengen, en uw huis en hof en 't gansche lant20
In bloet versmooren. hy, van minne en wijn ontsteeken,21
Wint eenen zoon by my: doch angstigh en bezweeken22
Om zulk een' misgreep, en het antwoort uit godts koor,23
Beveelt zijn' herder dat hy 't kint den voet deurboor'
25
Met eenen priem, en geef de vrucht, in Junoos weide,
Citheron over en haer avontuur; dies leide25-26
Heel Grieken Edipus dien naem toe, naer de daet27
Maer Polybs paerdevooght, als hy ten hove gaet,28
Beveelt den vondeling de zorg der koninginne,29
30
Die zoogt mijn lieve vrucht aen haere borst uit minne.30
Het jonge kint wert groot: de blonde baert brak uit.31
Toen zocht de jongeling, het zy door zijn besluit,32
Of elders aengemaent, uit Febus mont te hooren33
Van welk een' stamme hy geteelt was en geboren:
35
En koning Laius mê belust te hooren of
De vondeling, voorheen verstooten van het hof,
Noch leefde, reisde ook heen, van nadacht ingenomen,37
Daer zoon en vader juist elkandre tegenkomen,38
Op Focis tweesprong, en de graeuwende koetsier39
40
Van Laius hem bestraft: lantlooper, flux van hier,40
En wijk den koning. hy dook eerst, en hiel zich binnen:41
Maer als de paerdehoef de voeten quetst, de zinnen42
Aen 't hollen raeken, brult de zoon, die met een knijf43
[Op dat ik by mijn ramp kort ingebonden blijf,]44
45
Den vader nederleght, en geeft zijn' voesterheere45
Den wagen en 't gespan, uit plicht en schuldige eere.46
Toen Sfinx, na Laius doot, de vesten plaeghde en 't velt,47
Beloofde Kreon, mijn heer broeder, aen den helt,48
[p. 470]
Die 't looze raetsel van het ondier quaem t'ontvouwen,
50
Te kroonen met mijne echt. mijn Edipus, tot trouwen50
Genegen, by der hant, ontvoude 's ondiers vont,50-51
De dubbelzinnigheit der maeght, en raekt terstont52
Op Kadmus rijxtroon, zwaeit den staf met zijne handen,
En wort rampzaligh en onnozel door de banden54
55
Des huwelijx aen my, zijn moeder zelf, verknocht,
Onkundigh, zonder schult, en d'eige moeder docht
Noch wist niet datze quam met haeren zoon te paeren.
Dus wert ik zwanger, en begon twee zoons te baeren,58
Eteokles en Polynices, groot van moedt,
60
En een paer dochters. ik noem d'outste van mijn bloet
Antigone. hy noemt de jongste telgh Ismene.
Maer als mijn Edipus aen kennis van 't voorheene
Gebeurde komt, en zulk een bloetschant van zijn bedt,
Rukt hy zijne oogen met een' haek uit om dees smet.64
65
De zoons bestaen, zoo dra de baert hun uit wil breeken,
Den vader heimlijk in een' kerker wech te steeken,
Om dit schandael t'ontgaen: doch hier is werk aen vast.67
Hy, vast gezet in 't hof, verzwaert zijn' eigen last68
Door dol vervloeken van zijn kindren, niet te heelen,68-69
70
Op datze 't erfrijk met den zwaerde namaels deelen.70
Zy achterdochtigh, of het godendom gestoort71
Dien vloek des vaders eens moght sterken, en zijn woort,72
Indienze beide 't hof gemeen en stil bewaeren,73
Verdraegen dat de broêr, die jonger is van jaeren,74
75
Polnyces, eerst het rijk vrywilligh een jaer lang
Zal ruimen; d'outste, die nu heerscht, dan zonder dwang
By beurte ook afstaen, als het jaer is omgekomen.77
De trotse Eteokles, van heerschlust ingenomen,78
[p. 471]
Slaet trouweloos verbont en eeden in den wint:
80
En Polynices trekt naer Argos heene, vint
Adrast hem gunstigh, trout zijn dochter, onder 't wrokken,81
En komt hier met een heir Argiven aengetrokken,
Beoorloght Thebe, dat met zeven poorten waekt.
Hy eischt zijn erfdeel. 'k raede, eer 't slaghzwaert uitgeraekt,
85
Eteokles door een verdragh dien strijt te toomen.85
De bô brengt tijding dat de jongste hier zal komen.
O Jupiter, zie neêr uit uw vergult palais.
Ontfarm u over ons. verleen ons kindren pais.
Het voeght u, die het al regeeren kunt, te geven
90
Dat niet een zelve mensch altijt in rou blijf leven.
Leermeester:
Antigone, eedle telgh uit koningklijken stam,
Dewijl vrou moeder uw verzoek ter harte nam,92
Om, buiten het salet der maeghden, eens van boven93
Te zien hoe Argos heir door 't velt komt aengestoven,
95
Zet u hier neder, op dat ik eerst gade sla95
Of eenigh burger hier langs 't hof spansseeren ga,96
Om my, een' dienaer, en ook u, mevrou, te waeren97
Voor opspraek. 'k zal u dan van stuk tot stuk verklaeren98
Al wat ik onder 't heir des vyants hoorde en zagh;
100
Toen ik gezonden wiert, met hoope van verdragh,100
Aen uwen broeder, hem het vry geley bestelde,101
En keerde met bescheit weêr herwaert uit den velde.102
Hier is geen mensch omtrent. mevrou, nu rep u knap.103
Stijgh op langs deze cedre en hooge wenteltrap.104
105
Zie veldewaert het heir des vyants, hoe veel zielen
[p. 472]
IV. Keer.
Antigone:
125
Wie komt vooruit hier aengestooten,125
[p. 473]
VI. Keer.
[p. 474]
VII. Keer.
Antigone:
Wie komt langs Zethus graf getoogen,157
Gestreng van opzicht, en van oogen,158
Schoon 't blonde haer de kin verciert?159
Leermeester:
160
Dat is een die het krijghsvolk stiert.
Antigone:
Een drom bestuwt dien forssen woeder.
Leermeester:
Parthenopeus is 't. zijn moeder
Heet Atalante.
[p. 475]
IX. Keer.
Antigone:
Waer blijft hy met zijne oorloghsvaen,172
Wien zoo veel ramps met my beschoren
Ter quaeder uure wiert geboren173-74
175
Uit eene moeder? oude raet,175
Waer blijft Polnyces, dus versmaet?
X. Keer.
Och of uit zusterlijke zucht
Mijn voeten dreven door de lucht,
185
Gelijk een wolk, van deze wallen:185
'k Zou broeder om den hals gaen vallen,
En blyde omhelzen met mijn hart,
Dien, sedert hy eens balling wert,
[p. 476]
Ik nimmer quam te zien. 't is deerlijk.
190
Mijn oude vader, ô hoe heerlijk
Blinkt hy in 't gouden harrenas,
Gelijk de morgenzon in 't glas!192
XI. Keer.
Antigone:
200
O dochter van de zon, geplant200
In 's hemels welfzel, uitgestreeken201
In 't gouden kleet! uw' riem ontbreeken
Geen perlen op het gout gehecht!202-03
O maen, hoe rijdt dees, afgerecht204
205
Op paerdemennen! aen wat oorden205
Is Kapaneus, die, heet op moorden,
Wraekgierigh naer de poorten wijst?206-07
[p. 477]
En 't blaeu gewelf met donder schudt,
Gy kunt dien hooghmoedt haest verneêren.
Hy wil van Thebe t'Argos keeren,
215
Met zijn gevangenen in 't net,214-15
Daer eer de zeegodt, tot ontzet216-vlg.
Van Amymoon, zoo d'ouden zingen,
Te Lerne een bronaêr op liet springen
Ten gront uit, toenze water gaf
220
Op 't klinken van zijn' ysren staf.219-20
Diane, dochter van den grooten
Jupijn, gy die met uw genooten
Het haer met gout snoert, leghme 't juk
Der slaverny niet op in druk.
Leermeester:
225
Welaen vorstin, geef u naer binnen toe ter ruste,225
In 't maeghden hofsalet: gy zaeght al wat u luste.226-vgl.
Hier komt een groote hoop van vrouwen met gedruisch227-vlg.
Aenstuiven naer het hof en koningklijke huis.
Zy spreeken gaerne 't erghste, en wort haer stof gegeven,229
230
Zoo weetenz'er iet aen te hangen en te weven.
Vergaêrenze te hoop, daer elk verhaelt hoe 't stont231
In 't heir, dan komt'er noit iet deftighs uit haer' mont.
Rey.+
Keer:
Ik, in Fenicie gewonnen,
Ben hier door zee gevoert ten hoof
235
Met andere gevange nonnen,
[p. 478]
Als een slavin en oorloghsroof,235-36
Op dat ik my aen Febus wye,
En slijte in 't berghsneeu van Parnas238
Mijn levens tijt in slavernye.239
240
Ik streefde door den zouten plas,
Daer d'onvruchtbaere Siciliaenen241
In 't water drijven; toen een lucht242
Van 't westen ons den wegh quam baenen,243
En lieflijk voortdreef op de vlught.244
Tegenkeer:
245
Ik, eer de bloem des lants, gegeven245
Aen Delfis godtheit, als een pant
Uit al den maeghdenroof, quam zweven246-47
In Kadmus stadt, en 't vaderlant
Der broederen, Agenors maegen,249
250
Om als een kerkbeelt, godt gewijt,
Het slaefsche juk te helpen draegen,250-51
Een nootwet, die geen weêrspraek lijdt.252
Kastaliaensche waterbronnen253
Besprengden my door 's priesters hant,254
255
Een wijdinge, die Febus nonnen255
Behaeght, en houdt in zuivren stant.256
[p. 479]
O toppen, daer de goôn uitzagen,263
Dianaes bergh en jaghtgewest.
265
Och of ik stil in Febus kooren,265
Daer Dirces bron niet ruischt noch stroomt,266
Verquikt met zang en spel te hooren267
Mijn tijt moght slijten onbeschroomt.268
Keer:
De krijghsgodt houdtme in deze veste
270
Belegert, raest vast brant en moort.270
Och 'k wensch, de gansche stadt ten beste,
Dat haer geen druk noch rampspoet stoort.
Dit jammer treft de bloetverwanten273
En bontgenooten in 't gemeen,274
275
Fenicie ook aen alle kanten,275
Zoo Thebe 't hof en hooft der steên276
Wort aangevochten: want zy sproten
Te gaer uit Ioos edel zaet.278
Dit 's oirzaek dat mijn hart, gesloten
280
Van rouwe, om Thebe quijnen gaet.
Tegenkeer:
De beuklaer blixemt om de wallen,281
Gelijk het weêrlicht uit de wolk282
Een berst geeft, merk van d'ongevallen283
Des veltsslaghs, een bederf van 't volk,284
285
Dat Plutoos razernyen broedden,285
Ten val van Edipus geslacht.
My gruwt, ô Argos, voor dit woeden,
En 's hemels wraek, met schrik verwacht:
Want Polynices, al t'onwaerdigh
290
Verongelijkt, staet naer zijn erf,289-90
En ooreloght niet onrechtvaerdigh.
Dit 's oirzaek van dit lantbederf.
[p. 480]
Polynices:
Nu ben ik al in stadt, alleen op goet betrouwen,293
En duchte datze my bedekt een onheil brouwen,
295
En dingen naer den hals des ballings, in hun net.295
Ik dien rondom te zien, of iemant my bezet.296
'k Zal, moedigh op dit zwaert, mijn lijf ter noot verweeren.297
Wie daer? sta vast. of kan een windeken ons deeren,
En 't ruischen van elk bladt? want wie op vyants boôm298-99
300
Den voet zet, wort terstont geschud van schrik en schroom.300
'k Vertroume op moeders woort, doch ben niet zonder zorge.
Zy rietme op vry geley te komen, en bleef borge.
De hulp is by der hant: want d'outers smooken vast.303
Het hof krioelt van volk. steek op het zwaert: dat past304
305
Veel beter. ik wil eerst omhooren welke vrouwen305
Hier voor het hof staen. zeght my toch, uit wat landouwen
Komt gy naer Grieken hier in Thebe, Kadmus stadt?307
Rey:
Wy zijn Fenicischen. Agenors maerschalk had308
Ons aen Apollo, der waerzeggren tolk, geschonken:309
310
Want Edips zoon zou my naer Delfis kerkspelonken310
En godtspraek zenden, zoo Mycenes heirkracht niet
En Thebe, zeghme wie gy zijt: ay laet ons hooren.
Polynices:
Ik ben uit Laius, zoon van Edipus, geboren,314
315
En uit Meneceus telgh Jokaste, groot van faem.
Thebanen noemen my Polnyces by mijn' naem.
[p. 481]
Ik valle ootmoedigh u, gelijk 't betaemt, te voet.
320
Thebaensche koning, zijt gezegent, en gegroet.
Het vaderlant verlangde al lang naer zulk een' hoeder.321
Op op, sluit opde poort: koom buiten: haest u, moeder,
Of hoortge uw' zoon noch niet? wat toeftge? haest u voort.
Koom val hem om den hals: hy staet voor uwe poort.
Jokaste:
325
O maeghden, naeulijx hoorde ik u Fenicisch spreeken
Of quam al bevende uit den hove, schier bezweeken.326
O zoon, hoe zienwe u eens, na zoo veel ongevals
Ten lange leste! koom, vat moeder om den hals.
Druk borst aen borst, en mont aen mont. ik schreie en weene.329
330
Ay legh uw hooft eens op mijn zwakke schouder heene.
Och ik, uw moeder: och hoe krijghtze u in den arm!331
Wat zal ik zeggen, of wat spreeken? och ontfarm.
Hoe vatte ik uwe hant! waer zal zich moeder keeren?333
Hoedaenigh u met vreught aenschouwen en feesteeren?
335
Och zoon, gy gingt van hier in droeve ballingschap
Ten lande uit, door bedwang met eenen zuuren stap,336
Op 't al te streng gebodt des broeders, die u prangde
Uit wrevelmoedigheit. mijn zoon, och hoe verlangde336-38
Heel Thebe naer uw komste! ik trok, van hoop berooft,
340
En troosteloos in rou, de haervlecht uit het hooft,
Ley feestgewaeden af, en kleede my in rouwe.
Het roukleet voeghde my, rampzalige oude vrouwe.
De vader midlerwijl, in naere duisterheit343
Gekerkert, zoekende zijn zoons, door 't bittere pleit344
345
Gedeelt, de pylers van ons huis, met bitter schreien,345
Pooght met een' blooten dolk uit 's levens licht te scheien.
Dan zocht hy eenen strop, vervloekte zucht op zucht347
De zoons, beklaeghde reis op reis zijn huwlijxvrucht,348
Gedooken in zijn hol. terwijl komt ons ter ooren349
[p. 482]
350
Hoe gy elendigh reede een ega hebt gekoren,350
Ten wasdom van uw zaet, en uitheemsch u verbint,
En sterkt met zwagerschap; uw moeder, schier ontzint,352
Bedroeft, ook Laius geest, die, van uwe echt afschuwelijk,353
Haer vloekt, gelijk een pest, om 't lantbederflijk huwelijk.354
355
Ik stak de bruitstoorts niet, gelijk men is gewoon,
Als blyde moeder, aen. men zong geen' bruiloftstoon
Omtrent Ismeen, noch wiesch zich rein in zuiver water.357
Men broght de bruit niet t'huis met juichende geschater
In Thebe, Ogyges stadt. wech wech met krijghsgewelt,359
360
Het zy by vaders schult, of noodlot vast gestelt,
Om jammerlijk het huis van Edipus te drukken;361
Rey:
In arbeit gaen valt zwaer, en baeren is een last.363
Dat hecht de kinderliefde aen 't hart der moeder vast.364
Polynices:
365
O moeder, ik verschijn by haeters, die my doemen,365
En twijfele ofmen dit voorzichtigheit magh noemen,
Of dwaesheit. 't vaderlant beminnen spruit uit trek,
En ydlen roem. 't gemoet kan geenzins dit gedoogen.369
370
Een schrik bevingme, toen ik herwaert quam getogen
Om broeders heerschzucht en eetschennis, my verdocht,371
Dat hy, door haet verrukt, my laegen leggen moght;372
Dies quam ik in mijn stadt gewapent met den degen,
En zagh beducht rondom, in straete en achterwegen:374
375
Doch 'k wil op 't vrygeley betrouwen, en uw trou.375
Zoo koom ik vaders stadt bezien, niet zonder rou376
En traenen. 'k zie het hof, en godts gewijde altaeren,
[p. 483]
Het oefenperk, den stroom van Dirce, en hofpylaeren,378
Daer ik ben opgevoedt: hoewel men my verstoot,
380
En in een vreemde stadt laet zwerven, arm en bloot,
Met traenen op de wang: gy, moeder, ook beladen
Om my, betreurt mijn leet, gekleet in rougewaeden,
Onopgetoit, en met de handen in het haer.383
Bedroefde moeder, och het bloetkrakkeel valt zwaer.384
385
De hoop van zoen is krank voor twee gebroêrs te gader.385
Hoe draeght zich binnen 't hof mijn blinde en oude vader,386
En bey mijn zusters? ay hoe zijnze toch gestelt?
Versuffenze om mijn' ban, van rouwe om 't hart beknelt?388
Jokaste:
Een godt woude Edipus en al zijn zaet bederven.
390
Dus ging het toe. helaes de vader, na lang zwerven,390
Verloofde zich aen my, een onheil noit gehoort.
Ik brogt bloetschendigh hem twee paeren vruchten voort.392
Dit was uw oirsprong: doch veel nutter dit gezwegen.
Men kan het nootlot niet verzetten noch beweegen:
395
Ik zoude u vraegen naer meer zaeken: maer men spaert395
Uw leet te tergen: want uwe aenkomste isme waert.396
Polynices:
Vraegh vry al wat u lust te weeten, en te vraegen:
Wat moeder meest behaeght, dat zalme meest behaegen.
Jokaste:
Dit vraege ik eerst, het welk my diep in 't harte ging:
400
Valt leven lastigh voor een' rijxverschoveling?400
Polynices:
Zoo lastigh dat men 't met geen woorden kan ontvouwen.
Jokaste:
Waerom valt ballingschap zoo lastigh voor getrouwen?402
Polynices:
Vooreerst het spreeken staet den banneling niet vry.
[p. 484]
Jokaste:
De stem te smooren is een rechte slaverny.
Polynices:
405
Men moet het onbescheit der maghtigen verdraegen.405
Jokaste:
't Valt lastigh dwaes te zijn, om dwaezen te behaegen.
Polynices:
Men slaeft uit arremoede, al stoot het tegens 't hart.
Jokaste:
Voedt hoop den balling niet in 't nypen van de smart?
Polynices:
De hoop belooft veel, maer hy zwerft vast in elende.409
Jokaste:
410
En dat deze ydel is, blijkt klaer genoegh in 't ende.410
Polynices:
Zy troetelt hem doorgaens met een gezien geluk.411
Jokaste:
Hoe quaemt gy aen den kost voor 't huwen, diep in druk?
Polynices:
Dan kreegh ik wat, dan niet, en most zoo harden leeren.
Jokaste:
Liet vaders maeghschap in den vreemde u iet ontbeeren?414
Polynices:
415
Die vleien uw geluk. wie klaeght is niemants vrient.415
Jokaste:
Uw adeldom heeft u alom ten steun gedient?416
Polynices:
Wie arm is leeft in smert. geen stam kan honger boeten.417
Jokaste:
Is 't elk niet aengenaem zijn vaderlant t'ontmoeten?418
[p. 485]
Polynices:
Zoo aengenaem dat dit geen tong uitspreeken kan.
Jokaste:
420
Wat dreef u naer Myceen te trekken na uw' ban?
Polynices:
Apolloos spelling, aen Adrastus voorgehouwen.421
Jokaste:
'k Versta dees rede niet: men mostze klaer ontvouwen.422
Polynices:
Dat hy zijn kroost een' leeu en zwijn beveelen moet.423
Jokaste:
Wat raeken dieren u, die wilt zijn en verwoet?424
Polynices:
425
Ik weet niet. zulk een lot is my om hoogh beschoren.425
Jokaste:
Godt weet het. maer hoe quam dit huwlijk u bekooren?426
Polynices:
Zoo 'k by geval in 't hof van out Mycene ging.427
Jokaste:
Zocht gy een slaepstede, als een arm verschoveling?428
Polynices:
Zoo is 't. een ander quam verschoven toen hier mede.
Jokaste:
430
Wie was het, toen gy aen uw' nootdruft quaemt door bede?430
Polynices:
Heer Tydeus, Eneus zoon, niet min beroit dan ik.431
Jokaste:
Hoe beelt Adrast u af door dieren, ieders schrik?432
Polynices:
Naerdienwe vochten om een bulster in ons quelling,433
[p. 486]
Jokaste:
Besefte Talaus zoon toen ernstigh Febus spelling?434
Polynices:
435
Met reên, en schonk ons elk een dochter tot zijn bruit.435
Jokaste:
Viel 't huwlijk met geluk of ongelukkigh uit?
Polynices:
Noch zienwe niet dat op ons huwlijk valt te zeggen.
Jokaste:
Hoe quaemtge met dees maght uw vaders stadt beleggen?438
Polynices:
Myn schoonvaêr had my d'eerste, en Tydeus met een eet439
440
Gezworen in ons rijk te helpen; als besteet440
Aen zyne dochters: en nu komen alle grooten,
De bloem van Grieken en Mycene, een' uitgestooten442
Herstellen in zyn erf. 'k gebruikze tegens 't hart,
Beoorloge, ik beken 't mijn vaderlant met smert,
445
En neem de goden tot getuigen van 't medoogen
Dat ick mijne ouders en het lant met oorelogen
Bedroeve. moeder, och ik hoope uw liefde en bê
Zal 't onheil smooren. help gebroeders toch aen vrê.
Het zal de gansche stadt, en u, en my verlichten.
450
Het spreekwoort is bekent in zangen en gedichten:450
De heerschappy en 't goet zyn gading van elck een,
En staen in 't hart geplant. dat jaeghtme herwaert heen
Met zulk een' oorloghstoght. wat 's afkomst zonder erve!453
Rey:
Eteokles komt hier u spreeken. och men derve
455
Geensins uw tusschenspraek, voor 't aengaen van gewelt,455
Of d'oude vrientschap der gebroedren zy herstelt.456
Eteokles:
Hier ben ik, moeder, u ten dienst. wat 's u begeeren?
[p. 487]
Wy kunnen nauwelijx de burgertroepen keeren,
't Gebriesch der paerden, en 't geweer, alreede kant.459
460
Een van ons beide heff' nu aen om met verstant
Voorwaerden van verdragh en vrede te beraemen.461
Op zulk een hoop quam dees en ik in stadt te zaemen,
Met mijn bestemminge.462-63
Jokaste:
nu toef: de haestigheit
Is eene vyandin van recht en rechts beleit.464
465
Hy werkt voorzichtigh, die zich langkzaem komt verklaeren.465
Ay laet dit dwars gezicht en wrevligh opzicht vaeren:466
Gy ziet geen slangenhooft, gehouwen van den hals,467
Maer Polynices zelf, uw' broeder, wreet noch valsch.
Ay keer hem 't aenzicht toe. elkandre zonder tooren
470
Aenziende, kuntge best ter spraeke staen en hooren.470
Ik wil u beide eerst wijs vermaenen. hoort mijn raet.
Zoo dikwyl vrienden. als de gramschap overgaet,472
Elkandre weder zien, dan moet men zich betoomen,
Afhandelende al 't geen waerom men is gekomen.474
475
Zoon Polynices, stel uw rede eerst billik in:475
Want gy voerde Argos heir voor stadt, in uwen zin476
Verongelijkt. och of een godtheit, voor het vechten,
Zich tusschen beide stelde, om 't ongelijk te slechten!478
Polynices:
De waerheit spreekt ronduit, eenvoudigh, ongetoit.
480
Al wat rechtmaetigh uit den aert bleek, hoefde noit
Cieraet van rede: maer wat hinkt in recht en orden,481
Behoeft met glimp verbloemt en onderstut te worden.482
Ik, die heer vaders huis hanthaefde, en diep geraekt483
Van vaders vloeken, op zijn zoonen uitgebraekt,
485
Verliet vrywilligh eerst het lant van mijn geboorte,485
[p. 488]
En stont heer broeder toe om 't jaer dees hooge poorte486
Voor my te sluiten, en te heerschen over 't rijk
By beurte, om niet door 't zwaert te slechten 't ongelijk,488
By my te droef geleên. dit wert met eedt bezegelt
490
Van hem, die trouweloos, meineedigh, ongeregelt,490
Dit ryk, mijn vaders erf, in zijne klaeuwen houdt.
Nu sta ik ook bereit, zoo 't rijk, hem eerst vertrout,
My kent voor zijnen heer, dit jaer, gelijkwe zwoeren,
[Hy heersch' dan op zijn beurt] het leger af te voeren.492-94
495
Zoo spaer men vaders erf. zoo voer' trompet noch vaen495
De stormleêr op den muur en hooge torens aen.496
Ontzeghtge dit, zoo wil ik 't recht het uiterst' vergen,497
En tuigh de goden dat my broeder, na lang tergen,
Geweldigh uitstoot, schoon ik met geen onrecht sta499
500
Naer iemants erf, en slechts mijn recht eisch zonder scha.500
Zoo spreeke ik. moeder hoor mijn rede oprecht en simpel.
Elk vat mijn recht, en hoort dat ik het niet bewimpel.502