Op de doot van Koenraet Vorstius *.  a    Nu rust hy, die versmaet in ballingschap most leven,  En bonsde van 't altaer den Afgodt * van Geneven.       Dien grouwel, die 't vergift schenkt uit een' gouden kroes,       En Godes aengezicht afschildert als de droes *; 5  Als hy d' aflooting * van zoo meenigh duizend Stammen  Ter helle stuurt, en pijnt * met eindelooze vlammen,	a  De Dichter zinspeelt op zijn boekje genaemt doodsteek der Absolute Predestinatie. (Aanteek. van 1736).
[p. 6]     +         Na datze zijn tot quaet genootzaekt buiten schult,       Op dat, quansuis *, haer maet reghtvaerdigh wert vervult.  Dit kon geleertheids roem niet hooren zonder straffen, 10  Als hy dien Cerberus * driehoofdigh hoorde blaffen;       Dies smeet hy ketenen, op dat hy temmen moght       Den uitgelaten vloek van 't lasterlijk gedroght *.  De helsche afgront woedt, en staet geweldigh tegen *,  Braekt dampen uit zijn kolk, die, hemelhoogh gestegen, 15       Bezwalken * dik de lucht, op dat genaderijk       Dees goetheit niet gemeen bestraele een yegelijk.  De Vorst, nu afgestreên *, gedwongen te vertrekken,  Voor broeder Esau * vlught en kiest uitheemsche plekken,       En volght des waerheits spoor op 't redelijke padt, 20  Geeft Godt zijn ziel, zijn lijf de Vrederijke stadt.     Overleden 1622 den 9 van Wijnmaent.	+  De uitg. van 1736 heeft vs. 8 wort. 16 Dees grootheit. Die van 1647: 4 't lieflijck aenschyn Gods. 9 Naem niet lyden. 10 den C. 11 Dien smeede hij. 13 Der hellen.