Jaergetyde * van wylen Heer Joan van OldenBarnevelt, Vader * des Vaderlants.
- Orakel *.
-
- Quid
* sentire putas omnes,Calvine,
recenti
- De scelere, & fidei violatae crimine?
-
- I.
- 's Lants treurspel weêr verjaert, om
wiens
* gedoemde trouwe
- Als weeu, of wees in rouwe,
- Bedrukt en troosteloos, treurt Hollants goê gemeent
- Op Grootvaêrs
* kout gebeent.
-
- II.
- Zoo ras d'Aertslastertong
* van 't huichelaers Synode
*
- Den aert des afgronts
*
Gode
- Aenteegh, en had Godts Naem, tot zuivring van haer zaek,
- Gebrantmerkt op haer kaek;
-
- III.
- Ontbrak 'er 't zegel, om dien gruwel
kracht te geven,
- Met quetzing van het leven,
- En afgemartelt bloet der allervroomste borst,
- Daer helsche wraek naer dorst.
-
- IV.
- De Bastertvierschaer
* dan, nae 't
schoppen van 's volx Vaders
*,
- Geschantvlekt als verraders,
- Verwijst ons' Bestevaêr
*,
met afgeleefden strot,
- Te verwen 't Hofschavot
*.
-
- V.
- Geduldigh stapt hy met sijn stokxken
naer het ende
- Van doorgesolde ellende,
- Van last, en barens wee; o bank
* des doots! o zant!
- Waer toe verzeilt ons Lant?
-
- VI.
- De ziel, nu zeilvlugh om door d' aders
uit te varen,
- Begraeut de trage jaeren,
- En noopt
* den ouderdom. Haer frissche
jonge moedt
- Wil bruizen
*, door zijn
bloet.
-
- VII.
- Na onschult
*, en gebedt, getroost voor 't zwaert te bukken,
- Door 's boezems openrukken,
- Zagh elk in 't oprecht
* hart: dat allezins
bestreên,
- De maet sloeg, als voorheen.
-
[p. 84]
-
- +
- VIII.
- Hy knielt, och! och! hy sneeft, met
sleep van nederlagen,
- En storting aller plagen.
- De boôm van Duitschlant * kraekt, en siddert overal,
- Van zoo vermaert een' val.
-
- IX.
- Van zoo vermaert een' val besterft de
vreught en hope,
- In 't aenschijn van Europe:
- Euroop
* gevoelt dien slagh; zy zucht, en
zit verdooft,
- Om 't ploffen van dat Hooft:
-
- X.
- Dat Hooft, dat heiligh Hooft, dat
spring- op springvloet schutte:
- Dat Nassaus glorie stutte:
- Dat Hooft, dat Spanjen, eer het sloot zijn gouden
* mont,
- Op goude bergen stont.
-
- XI.
- De geest ontkerkert, zagh, van 's
hemels hooge deelen
*,
- Den dollen Moortlust speelen
- Met romp en hooft, en 't bloet verstrekken
*, versch en laeu,
- Een roof van 't plondergraeu
*.
-
- XII.
- Zoo kinders, riep hij, zoo: vermaekt
u op mijn leste,
- Ik offer 't lijf ten beste.
- Mijn ziel, och! of de Staet gebergt
* waer door mijn doot!
- Vint rust, in Godes schoot.
-
- XIII.
- De schim was heen, de stem voor
* wint ook
heen gevlogen
- Wy klaeghden 't aen onze oogen:
- En 't oogh was, na dat licht, in 't nare
* nachtgevecht,
- De Veyheit quijt, en 't Recht.
-
- Alta
* mente
repostum.
- De tijt en heeft noit wechgenomen
- Den naem en 't overschot der vromen
*
- Want na dat zy zyn overleên,
- Zo blinkt hunn' deught voor ieder een.
|
+ VIII Ah! Ah !... vermaerden. IX vermaerden... Door 't ploffen; XI romp en kop... van 't
paepegraeu *. XII oh! of. XIII ons oogen (= Am. ed.) De vier laatste verzen ontbreken oorspr. In
den tekst (van 1682) ontbr. ook het Lat. onderschrift. Beide zijn afgedrukt naar de Am. uitg. -
Onder een oude uitg. staat: In *
memoria habeo.
|
