[p. 89] Gedachtenis van Geurt Diedriks van Beuningen *,  Raet * en burgemeester van Amsterdam: gestelt ten dienste van zijnen neve, Daniël Mostert *, Sekretaris der selve stede.              Toen Beuningen het ziekbedt hiel  a  ,            En d' oude en afgeslaefde ziel            Het zwakke lichaem wou begeven,  En zuchte naer het eeuwigh leven; 5       Verscheen voor hem, en wel te ty,  De droeve Maeght van 't zeilryk Y,  Haer pruik *, vermast * van gout en steenen,

a  Wanneer, omtrent het jaar 1627 of 1628, de zaken t' Amsterdam in de vroetschap heel wankel stonden, en dat * men twijffelde, of dat deel der vroedtschap, 't welk de zaken, omtrent het stuk van den Godsdienst, tot matigheit zocht te beleiden, zou konnen boven drijven, werdt de Burgemeester Geurt van Beuningen ter doodt toe krank; doch eindelijk weêr bekomende en noch zeer zwak, zou de Raedt vergaderen, om te raedslagen * over een zaek daer 't al aen hing, en 't quam op weinig stemmen aen. Hij overlei of hij in den Raedt dorst gaen of niet. Zijn doctor of geneesmeester, de heer Niklaes Tulp, die ook Raedt en van ander verstand was als Van Beuningen, riedt hem 't gaen naer 't stadthuis sterk af, zeggende, dat hij gewis zou instorten, en dat het om zijn leven gewed ware. Van Beuningen vond zich bekommert, en ontboodt eenen doctor Gerrit, Roomschgezint, dien hij te kennen gaf, wat aen zijn bijzijn in den Raedt gelegen was, en om raedt vraegde. Doctor Gerrit riedt hem, dat hy, als de heer Tulp met zijn koetsken t' zijnent zou komen, met hem op zou sitten en naer 't stadhuis rijden: hij volgde dien raedt, tegens 't afraden van Tulp, en hielp met zijn ééne stem de zaek, daer 't om te doen was, door drijven. De heer Reinier Paeuw *, hem ziende in den Raedt komen, zeide toen tegens iemant: ‘Het schijnt, dat de dooden uit den grave opstaen, om mij tegen te zijn.’ Op dit voorval speelt de dichter in dit gedicht, gestelt ten dienst van den Secretaris Mostaert, die een nigt van den heer Van Beuningen hadt getrout, en daerom zijn neef werdt 1128* genoemt.

[p. 90]    Die blonk door 't zwarte lamper * heenen.       Zy steende en sprak voor 't steenend bedt: 10  O, Diedriks zoon, zoo gy me redt,  Zoo is'er hoop. Mijn staet wort kranker.  De burgertwist vreet in, als kanker.       Mijn goude vryheit in de klem,  Die hangt aen 't stijven * van een stem. 15  Ik heb veel Raden *, luttel vaders *.  Toen sloegh zijn hart, en al zijn aders       Van schrik, en vaderlijke * vrees,  En hy verpijnde * zich, en rees  Al hijgende op, en liet den wagen 20  De kranke leên op 't Raethuis dragen;       Zoo uitgemergelt en gemat *:  Niet eens beducht, of schokkend radt  Of winterlucht zijn tijt moght korten,  En op een nieuw * hem in doen storten. 25       De wederspannigheit vernam  Den geest, die uit den grave quam,  Een voorspook *, dat haer' afgang spelde.  Men denk, hoe 't bitter hart ontstelde.       De flauwe Vroetschap scheen verlicht, 30  Alleen door Beuningens gezicht.  En stemde 't eerlijkst * met malkandren.  Zoo kan een stem de kans verandren:       Zoo leeft een grijs en rijp verstant  Een oogenblik voor 't Vaderlant, 35  Na lange moeite, en veele jaren.  Godt wil zijn bloet * en Mostert sparen.