Proeven van Belgisch-Nederduitsche dialecten.
II. Dialect van Gent1.

Ne man hoi2 twee3 zeuns, en de jongste van de twee zei4 an zy5 voider: voidere, gé my 't poirt van 't goed6 da me toekomt, en hy deeldege hulder7 't goed. En eenige doigen noir dien8 moiktege de jongste zeune pak en zak, en vertrok noir e ver land, doir hy al zy goed vermuëstege9 mé kwasten.

Ois 't al op was, esser ne gruëten hongersnuëd in da land gekome, en hy begost oiremoe te leiën. Toes gink10 hy op, verhuerdegem an nen burger11 van da land, en den dieën zond hem noir zyn hofsté om de verkens te wachten. Hy zoe gèren zynen buik12 gevuld hên met den afval die de verkens oiten, moir niemand gaf er hem van.

Hy kwam tons tot zy-zelven en zei: hoe véle knech-

ten in me voiders huis hên bruëd in overvloed, en 'k vergoijekek hier van honger! 'k zal opstoin en by my voider goin, en 'k zal hem zeigge: voidere, 'k hê mesdoin tégen den hémel en veur eu: 'k en ben ni wèrd dadde mei ewwe zeune heet; moik my gelyk ois eene van eu knechte. Tons stond den dompelere1 op, en hy kwam by ze voider; moir den diene hoi hem van verre gezien, en kwamp vul méleiën geluëpe, en hy viel hem in d'oireme, en kusteg'hem. De zeune zei: voidere, 'k hê mesdoin tégen den hémel en tégen eu; 'k en ben ni werd dadde mei ewwe zeun heet. Moir de voider zei an zyn knechte: hoist hulder! hoilt zyn beste kezakke, en doe se hem an; stéek ne reinc an zyne vinger, en schoens an zyn voete; hoilt en sloit e vet kalf; me zullen éten en kermessen; want diene zeune was duëd, en hy es verreze; hy was verlore, en hy es gevonde. En ze begoste te smullen.

Ondertusge2 kwam den ewste zeune van op 't land, en ois hy ontrent 't huis kwam huërdege hy 't muziek en 't gespel: hy hurkte nen uëgenblik, en riep tons eene van de knechte, om te vroige wa dat da was. De knecht zei: eu broer es gekome, en eu voider hé 't vet kalf geslége, om dat hy hem gezond wére ziet. Den ewste zeune moiktege hem dul, en hy en wilde niet in huis goin. Tons kwamp de voider en begost hem schuëne te spreken; moir hy antwoordege an zy voider: kêjekkek eu zuë véle joiren gediend, en 'k en hê vam me léve eu gebod ni te buite gegoin; moir g'en het ze léve geen boksken of geete gegéen om men vrinde mé te tractére, en ois ewwen andere zeune wére komt, die ze goed opgéten hèt mé slecht vrewvolk, g'het e

vet kalf geslége. Dan zei de voider: ge zy ge gy altyt by my, en al 't myne es 't euwe; moir me moeste kermessen en leute moiken1, om dat eu broere duë was, en dat hy verrezen es, en dat hy verlore was, en wére gevonden es.