Proeven van Belgisch-Nederduitsche dialecten.
III. Dialect van Antwerpen.

Dor was is ne mens, en diejen1 had twee2 zeune, en de joenkste van un3 zé on ze vôjer4: vôder, ge me 't kins5 gedeelte da me toekomt. En ha6 héet em ze paert gegéve. Kurtelings dor nôr, as hem alles ba een gedôn had, vertrok de joenkste zeun nor e var lant, en dor brocht hi ze goed me slecht vraeuwvolk deur. En as hi het al verdôn had kwam er ne grooten hoengersnoot7 in da lant, en ha begost gebrek te laje.

Ha gink dor ewech, en ha wir knecht ba nen burger van da lant, en dieje zont hem nor znen boer, om de varrekes op te passen. En ha waeuw znen bôik vullen8 metten draf, die de varrekes ôten, môr gee mens waeuwem hem geve. Toen begost hi zen faut te vuele, en ha zé: hoe veul warreklie va me vôjer hebbe broot in overvloet, en 'k moetik9 ik hier van hoenger starreve! 'k zal

opston1 en nor me vôjer gôn, en 'k zal hem zegge: vôder, 'k hem kwôt gedôn tége den hémel en veur aeuw. 'K verdien ni meer da ge m'aeuwe zeun heet, doe me ma gelak me ne warrekman. Toen stond hi op en gink hi nor ze vôjer; en as hi noch al var van hôis was, zag ze vôjer hem, en dieje kréeg er compassie mé: ha, liep seffens nor hem toe, en ha vlóog hem om znen hals, en ha kustten2 hem. En de zeun zé: vôder, 'k hem kwôt gedôn tége den hémel en veur aeuw. En de vôjer zé si zoo3 tege zen knechte: brengt al gaeuw en beste kleet, en doe g'het hem ôn; stekt nen rink on zne vinger, en doe schoenen on zen voete. Hôlt ook e vet kalf, en doe g'het doot, en lôt ons eten en eens lustig smère, om da mne zeun doot was en wéer lévedeg gewurren4 is: ha vas verlore, en ha is naeuw wéer terug gevonde. En ze begoste te smère.

Terwaille was den aeuwste zeun op 't feld; môr as hi wéer kwam en al dicht ba zen hôis was, hoorden hi muziek en zank. Ha riep eene van zen knechte, en ha vroeg hem wa dat er guns5 was. En dieje zé hem: oe bruer is gekome, en oe vôjer héet e vet kalf doen slôge, om dat hem hem gezont hé wéer gekrége. Mor dieje wir kwôt, en ha waeuw ni binne gôn.

Toen kwam de vôjer bôiten en begost schoon te spréke om het bâ te legge. Môr ha gaf veur antword on ze vôjer: zied is hoe veul jôr da'k oe al dien; 'k heb altad gedôn da ge me g'heeten het; môr g'het me noot nen boek gegeve om me men vriende ne keer te smère. En as

oewe zeun, die al ze goed ba d'hoere vertèrt hèt, t'hôis komt, dan hedde e vet kalf veur hem geslôge.

Mor de vôjer sprak: joenge, ge zât alta ba me, en al me goed is veur aeuw. We moesten ommers en betje smèren en vrolek zan; want oe bruer was doot en hi is wéer lévendeg gewurre; ha was verlore en ha is wéer gevonde.