[p. 25]
De dageraed onzer verlichting1.
de gryzaerd.
Zeg me, myn zoon, of ook geenzyds de bergen,
Die met onsmeltbaren sneeuw staen bekroond,
De aerde, als by ons, met gezegende vruchten
't Zwoegen des nyveren landmans beloont?
Zeg my of 't meer, dat u droeg naer het oosten,
Ryk in orkanen, ook 't schuitje soms streelt,
Als onze noordzee, die vaek na het stormen
Langs hare duinen al kabbelend speelt?
de kruisvaerder.
Vader, geloof me, ons benevelde westen
Kent maer ten halve de pracht der natuer.
Ginds schiet op 't lagchende landschap de zonne
Gloeyender goud uit het diepblaeuw azuer.
Geuren vol balsem, als hemelsche wierook,
Stygen alom in de zuivere lucht;
En ongevergd biên de welige velden
Keuriger' wyn en verkwikkender vrucht.
En dan die zee, waer het spiegelklaer water,
Ebloos en vloedloos, in statige rust,
Vreedzaem den dykvryen oever bespoelend
Grazige zoomen al dartelend kust!
Vaek zwom myn bootje op de zilveren golfjes,
Heerlyk doorvlamd met azuer en met rood;
Vaek sleet ik daer de gezegendste stonden,
Zachjes gewiegd op haer' molligen schoot.
[p. 26]
de gryzaerd.
Hier toch, myn zoon, stemden harpen van 't noorden
't Krygslied der vadren in kunstig gedicht:
Hier hebben helden, op 't bloedige slagveld,
Volken doen knielen en troonen gesticht!
de kruisvaerder.
't Fyne gevoel noch de scheppende geestdrift
Vielen, o vader, onz' barden ten deel;
Spelender beeldwerk en blydere verwen
Sieren des zuidlyken kunstnaers panneel.
De elpenen lier klinkt niet slechts voor den krygsheld,
Iedere deugd krygt verschuldigden lof;
't Vonkje der wysgeerte ontvlamt, en de menschheid
Beurt de vertredene kruin uit het stof;
Handel en vryheid herbouwen die welvaert,
Eens door de byl der barbaren vernield;
Kennis en kunsten verad'len elk' burger:
Groot is de geest die de toekomst bezielt!
A.A.
1Door den dichter van het vorige stuk.
