[p. 219]
De Gentsche Juffers
van omtrent het jaer 1670.
Lied.
1
Ghendtsche jeught, die noyt volpresen
Hebt geweest, naer gy 't verdient,
Gy en sullet nu niet wesen1,
Al ist nochtans van een vrient
Dat u dit gedicht
Gebrocht wort int licht;
Want u prijsen, naer mijn duncken,
Is een saecke vol gewicht.
2
Joffvrouw Verdonck, vol geesticheden,
Die aenbeden wort met eer
Van veel jonckmans (en met reden,
Want ick self u desireer),
Al sijt gy wat vet,
Dat u niet en let,
Men sal u te min verliesen
Voor een vloyken in het bed.
3
'k Aensie met verwonderinghe,
Joffvrouw Keesgieter, u schoont',
Die gy, als een aertschen engel
Aen veel serviteuren toont.
[p. 220]
U blosend gelaet
In mijn herte staet;
Ik sou wel een keesken gieten,
Als ick u tot vormken hadt.
4
In het groeten, 't salueren
Haelt joffvrouw Van Thuyn den prijs.
'k Weter die haer desireren;
Maer ick ben wel self soo wijs1,
Dat 't my niet sou sijn
Een te groote pijn
Al waert dat ick vastgesloten
In haer thuynken moeste sijn.
5
Gy, joffvrouwen Hamerellen,
Zijt het die my maeckt verdooft;
En, door sedicheyt, doet stellen
U den lauwercrans opt hooft,
Die dient tot cieraet;
Maer eer 't wort te laet,
En dewijl er noch wat groen is,
Wilt u stellen tot een staet!
6
Tombeel, 'k sal u niet verswijgen,
Noch de eer die gy behaelt
Door bevallicheyt van nijgen,
Daer gy nimmermeer in faelt;
't Bleeck van uw aenschijn2
Spruyt uyt eene pijn
Daer ick u wel af can helpen,
Als gy maer te vreen wilt sijn.
7
Soete joffvrouw Van der Heyden
Die een goddelijck gesicht
[p. 221]
Toont aen die u gunst verbeyden,
Als een son van 't schoonste licht:
Siet, wy drucken in,
Vast in onsen sin
Datter groote vreucht sal wesen
In de heyden van uw min.
8
O Van Deynse, die door loncken
Yder sijne vrijheyt rooft,
En hun herten doet ontvoncken,
Och, indien gy my gelooft,
Gy hebt oock het mijn,
Soo vol minnepijn
Al soe vierich doen ontbranden
Dat ick wensch u lief te sijn.
9
Van der Hoeve, die met reden
Oock de soete venusbaen
In u jongde1 wilt betreden,
'k Rade u dapper aen te gaen;
Want al zijtdy teer
't En doet niet soo seer:
Dat gy het maer eens geproeft hadt,
Ja, ghy wenschtet noch al meer.
10
Joffvrouw Moor, u schoonicheden
En u tong, die boven al,
Door haer oversoete reden
In mijn hert u setten sal;
'k Sweer u, bovendien,
Die u maer eens sien
Dat se wonder van u spreken,
En al stil u jonste bien.
[p. 222]
11
Clayson, ick heb wel doorkeken
(Om te minder mis te slaen)
Al u schoon, by geen geleken;
Maer u suer-sien can misstaen,
En toch niet soo seer,
Of een grooter eer
Condy onder d'ander halen,
Als het suer in soet verkeer.
12
'k Sal al swijgend niet voorby gaen
In mijn dicht de juffers Rans.
Jonckmans! waerom blijft g'er by staen?
Is het niet een goede cans?
Al sijn sy niet schoon,
Sy sijn van persoon
En van deuchden weert gepresen;
't Ander acht ick niet een boon.
13
Liefde tot de schoonicheden
Doet my dencken aen noch een,
Die hier plaets verdient met reden.
Wilt gy weten wie ick meen?
't Is een joffvrouw Lust;
Ick ben seer belust,
En ick sou in vreuchden leven,
Wierd ick eens van haer gekust.
14
Tsa, mijn pen, laet niet ontbreken
Hier, want sy het wel verdient,
De schoon joffvrouw Van der Beken;
En ick raed' haer mê als vrient
Dat s'haer in de sté
Hout, en niet gaet mé,
Met een jonckman alzoo wandelen
Als weleer haer suster dé.
[p. 223]
15
En de soete Backers kinders
Sullen die hier niet sijn by?
Ja, sy staen als hert-verwinders
Principalijck over my.
Joffvrouw Backers soet,
Gy my dickwils doet
Door u goddelijcheyt wenschen
Aen u veel gelucx en goet.
16
'k Sie de jaren vast aencomen
Van twee joffvrouwen Matthys,
Die op schoonheyd niet en roemen;
Maer daerom noem ickse wijs.
Joffvrouwen Matthys,
Gy sijt seker wijs,
Maer gy sout noch wijser wesen
Proefdy eens van Venus rijs.
17
't Puyck in schoonheyd van der stede
Sluyt mijn dicht (midts dat men niet,
Tot vervolgh van mijne reden,
Haers ghelijck van schoonheyt siet)
Joffvrouw Bombeelen1,
Ick waer wel te vreen
Dat gy, voor mijn aerebeyt,
My een totken woudet geen2.
Uit een liedekensboek van omtrent het jaer 1670, handschrift in-4o, behoorende tot myne verzameling, en door my gekocht ten sterfhuize van den heer Parmentier, in leven archivarius der stad Gent.
J.F. WILLEMS.
