[p. 236]
Van den bonten Houdevare1.
Ic hoorde segghen in een wile2,
Maer ic hilt al over ghile3,
Van een bonten houdevare.
Daer naer quam ic in een lant
Daer ic eenen meester vant,
Die mi seide trecht ende tware
Welc een recht bont houdevare ware:
Een man, die een scoon wijf heeft,
Ende by eer quader lodigghen leeft4,
Ende men hem dan sijn wijf ontbruudt5
Stille, of openbare, of overluut,
So dat ter kennissen comt, int clare:
Dats een recht bont houdevare.
Uit een handschrift der XVe eeuw, in klein-folio, ter bibliotheek van Burgondie, No 837-845 van het inventaris.
J.F. WILLEMS.
1Houdevare, odevare, ooivaer. Gelyk de franschen hun woord cocu van coucou (cucullus) hebben gesmeed, by ons de koekoek, een vogel die in een anders nest gaet eieren leggen, zoo gebruikten onze voorouders, in den zelfden zin, den naem van ooivaer.
2In een wile, op eenen tyd.
3Over gile, voor bedrog, voor een kwint.
4By eer quader loddighen leeft, by een (eenre) kwade h... leeft.
5Ontbruudt, ontbruidt, van broeden (coïre), van welk laetste ook bruidegom afstamt.
