Proeven van Belgisch-Nederduitsche dialecten.
XIV. Dialect van Poperinghe1.
Daer wos êe kêe êe mens die twee zeuns hâ. De jounksten zey an ze vader: vader gée mi 't part vant goet da me toekomt; en de vader deelde hulder 't goet. Eenige dagen de nâ, vertrok de jounkste zeune nâ ê verre land, daer hi ol ze goed vermooste mê2 sleg vrovolk, en nâ dattent ol opéeten hadde, he begonde hounher t'hen. Toun gounkhen hem verheuren an êe3 borger van dat land dien hen zond nâ zen hofsté om de zwins te driven. He zou geern ze buik êvold4 hên mê zwine éten, mâ niemant wildet hem géen. He begunste toun te zien datten van de beeste êspeeld hadde, en zey: hoe veéle werkliên zyn er nie in me vaders huis die brood hên5 in abondantie, en ik, 'k vergaen van hounher. 'K gaê opstaen en nâ vader gaen en hem zeggen: vader, 'k kên êzondigd tégen den hemel en tegen joen6; 'k en verdiene nie meê van je zeune êeten te zyn; doe mê mi lik7 mê een vâ je werkvolk. Toun stounten op, en ê kam bi ze vader; en os8 hen nog verre van zen
huis was, ze vader zag hen, en kreeg compassie met hem; he liep seffens nâ hem, sprounk an zen hals en kust hen. De zeune zey: vader k'hên êzondigd tégen den hemel en tégen joen; 'k en zyn1 nie weerdig da je me je zeune naemt; mâ de vader zey an ze knechten: haestje! brinkt2 ol gouw zen beste kasakke, en does hem an; stikt êe rink an ze vinher en doe ze schouen an ze voeten; haelt het vet kalf en sla het dood; lat us eten en kerremesse houden, want men zeune was dood en hen is verrézen, he was verlóren en hen3 is uit êkommen; en ze begusten te smullen.
Touns kam den oudsten zeune van 't veld, en os hen ontrent 't huis kam, en hoordeze zingen en muzike spélen, he riep êe van ze werkvolk, en vraegde hem wat is er te doene tê4? De werkman zey: je broere is êkommen en je vader hêt5 het vet kalf êslégen om dat hen hem in vulle gezondheyd wéereziet. De zeune miek nem6 dul en he wilde nie binnen gaen. Toun kam de vader buiten en he trachte 't effen te maken, mâ de zeune antworde an ze vader: vader, kêi7 ol zoo vele jaren êdiend; 'k hên olsan êdaen daje êzeyd hêt, en jen hem me nooyt êe geete êgeen om mê vrienden te tracteeren, en os jen8 ander zeune weere komt, die ol ze goed mê sleg vrouvolk verteerd het, jet êe vet kalf êslégen. Toun zey ze vader: jounhen, je zyt olsan bi mi, en ol me goed is voor joen, maer me moeten kerremesse houden en leute maken, om da je broere dood was, en dat hen verrézen is; dat hen verlóren was, en dat hen uit êkommen is.
