[Elizabeth Maria Overdorp, geb. Post]

Overdorp (Elizabeth Maria), geb. Post. In 1788 verscheen van deze bevallige schrijfster, doch zonder haren naam, een bij uitstek fraai geschreven werk, onder den eenvoudigen titel van Het Land, doch met een' aanprijzenden opdragtsbrief van den Arnhemschen Predikant a. van den berg, waarin hij haar voordraagt als in het bezit ‘van een sterk geheugen, een zeer vlug verstand, een zeer levendig vernuft en zeer fijnen, zuiveren smaak;’ en inderdaad deze bevallige eersteling leverde daarvan menigvuldige bewijzen en vond een buitengemeen goed onthaal bij onze landgenooten.

Dat zij insgelijks de lier handteerde, kon men

reeds uit den schilderachtigen en dichterlijken stijl van bovengemelden haren eersteling vermoeden. Bij de uitgave van een tweede geschrift, Voor Eenzamen getiteld; in 1789 maakte zij haren naam ook als schrijfster van Het Land en tevens zich als dichteres bekend; want dit tweede werk behelst, behalve eene verscheidenheid van treffende bespiegelingen over allerlei onderwerpen, onderscheiden losse en bevallige dichtstukken. Door deze beide verdienstelijke werken en haren in een' eenvoudigen schoonen stijl geschreven Reinhart, of Natuur en Godsdienst, die in drie deelen in 1791 in het licht kwam, was juffer post de lievelinge des beschaafden publieks geworden, en deze drie verdienstelijke werken werden in korten tijd herdrukt. Den dood haars vaders had zij op eene waardige wijze betreurd in haar geschrift Voor Eenzamen, dien van hare moeder betreurde zij in een afzonderlijk werkje, onder den titel van Mijne Kinderlijke Tranen, in 1792 uitgegeven; roerend en harttreffend, vertroostend en opbeurend zijn de acht aandoenlijke bespiegelingen, waaruit dit werkje bestaat.

In 1794 trad zij in den echt met den Noordwijkschen Predikant overdorp. In hare bij deze gelegenheid uitgegeven Gezangen der Liefde ontveinst zij geenszins de gevoelens van haar hart, maar belijdt die rondborstig en met vrijmoedigheid; zij bezingt het vermogen der liefde op het vrouwelijk hart met eene onbeschroomde naïfheid, die men vóór haar nog bij geene verliefde dichteres had aangetroffen. Na verloop van dertien jaren, in

welken tijd hare harp aan de wilgen gehangen en zij zich met vertalen bezig gehouden had, kwam in 1804 een tweede gedichtenbundel van haar te voorschijn, getiteld: Ontwaakte Zanglust, dezelve bevat verscheiden fraaije, bevallige losse en zachte dichtstukjes, in sommigen van welken zij met eene geöefende hand meesterlijk de natuur naar de natuur schildert; tot een bewijs voeren wij al dadelijk de schoone Elegie aan, in welke zij zoo roerend haar heimwee naar het bekoorlijk Gelderland uitdrukt:

Hoe natuurlijk, levendig en bevallig teekent zij verscheiden schoone plekken van dit aardsch Paradijs! Met genoegen leggen wij onzen lezers hare dichterlijke teekening voor oogen van

Zonderling kleuren bij deze schoone natuur- en landtafereelen eenige stichtelijke, of liever theologische gedichten, waarin de mystikerij de schering en inslag is, en aanleiding geeft tot zonderlinge uitdrukkingen; bij voorbeeld:

Ja wel is dit alles, gelijk haar beöordeelaar luimig genoeg aanmerkte 3, ‘volgens den koers

der wedergeboorte, naar de gewone windstreek;’ ondertusschen vindt men vrij wat gezonder begrippen aangaande God en den Godsdienst in haren voortreffelijken Reinhart; maar toen zij dit werk schreef was zij nog geene predikantsvrouw, en had dienvolgens geene kennis van stelselmatige godgeleerdheid.

Deze dichtbundel is het laatste wat van haar in het licht verscheen; want kort na deszelfs uitgave - was zij niet meer!