[p. 53] God aan zee [p. 55] [GZ1] Doop van den bedelaar  Wij heffen in dees heil'ge vonte  naar Uwen schuinen blik, o God,  dit Kind dat, blank en ongeschonden,  van onze liefde en onze zonde 5  ten zoen U weze, en ten gebod.     Zijn moeder zou 't mij smoorlijk schenken  met, schriklijk, in 't gelaat gegrift  de teeknen van mijn loenschen drift,  zooals 'k haar moest met leugen drenken 10  van pijnlijk vleesch en schittrend schrift.     Zij droeg het in haar ronde flanken  gelijk 't heelal zijn bollen draagt;  zijn klop in haar was als hun wanken;  en van ons bei was ík de kranke 15  die beeft en om verlossing vraagt.     En toen 't uit haren smart geboren  bij halos van haar dankbaarheid,  stond ik gelijk een wees verloren  waarvan geen menschen-hart zou hooren 20  hoe hij om doode moeder schreit.     En 't lag in zijne wolk'ge kribbe  wonder-verlaten, rood en schraal  gelijk een late, draal'ge straal,  of, aan een levens-moede lippe, 25  een schemer-kleurige adem-haal.     Maar neen, o God: het lag te blinken  zooals bevrijde oneindigheid;  zoo ziet men U den avond drinken  ten zoom der zee en 't zonne-zinken 30  als aan een beker dien gij bijt...    [p. 56]    Dús zagen we uit ons reeuwsche geuren,  uit woeste liefde, uit norschen geest,  zich dit onnoozel kindje beuren.  - Thans staan we, God, aan Uwe deure 35  gelijk de hond die slagen vreest.     Zult Ge er de loome rust van wasschen  en 't hunkren om 't beminde wee? -  Het doode water van de sassen,  dik-blikkerend van gist en gassen, 40  bereidt ter zuivering der zee.     Zult Gij het uit den doem verlossen  van ruimte en dorst, van walg en tijd? -  o Kreet van wien de baren drossen,  en kleuren met steeds nieuwe blossen 45  om steeds herhaalde mooglijkheid.     Zult Gij 't uit weifelen en wikken,  uit dom verschil dat hoopt en doodt  tot Uw gevalligheid beschikken,  o Schutter die, na 't oolijk mikken, 50  in 't eigen oog de wereld schoot?     Bewuste Veger der woestijnen,  vroed Zaemlaar van het vol gevecht:  zal 't in een grijze leêgheid kwijnen,  of zal zijn aanzicht lichtend schijnen 55  aan een veroverende plecht?     Wij zijn de Vader en de Moeder;  wij hebben Uwen wil gedaan  bij schreeuw en zweet, bij wrok en traan.  Zult gij ons wilder en verwoeder 60  gaan make' om een gerechten waan?...    [p. 57]    Maar neen: ons, armen, zult Gij teistren  met deemoed, dankbaarheid en rouw;  ons wordt de vreê, bij buigend peistren,  van 't vee dat, maetlijk van gekouw, 65  geen wolken kent dan aan haar schaaûw.     Wij zullen, moede, nuchter worden,  na al den drift, na zelfs het leed  dat als een wroeging 't brein ons beet.  Er is geen zegen dan in de orde; 70  loon gaat naar wien te zwijgen weet.     Dit kind, geheven in Uw vonte  tot bittren zoen, tot wrang gebod;  dit wichtje, bleek van onze zonde:  Gij hebt het aan ons lot gebonden 75  als een profijt'ge straf, mijn God.     Doch - niets kan ons den droom onthouden  die de' allerijlsten nacht doorglanst,  waarin het blijde blinken zoude  zooals het luchtig kaf dat, gouden, 80  van uit den wan ter Zonne danst!