[p. 59] I De heete asch [p. 61] [GZ2]  'k Heb mijne nachten meer doorbeden dan doorweend  al wemelt twijfel in de opalen van mijne oogen;  'k heb in mijn leven meer geloochend dan gelogen,  en ziet: de bitterheid ligt om mijn mond versteend.    5  o Gij, die morgen om mijn laatste bed gebogen,  u voor het raadsel van dees ziele hebt vereênd:  uw zucht trilt door een ijlt die gij vol wisheid meent  en mijn gebrek aan smart vervult gij met meêdoogen.     Of ik genieten wil dan of ik lijden mag: 10  ik wacht op tranen in de dorheid van een lach  en 'k vrees mijn tand waar hij de lippe Gods zal bijten.     Ik ben de lafaard die, voor eigen vreugd bedeesd,  zich-zelf van alle paradijzen heeft verweesd,  en 'k voel me schoon alleen waar 'k beef voor zelf-verwijten. [p. 62] [GZ3]  De nacht, de zwoele nacht heeft me als een wijn bevangen.  Terwijl een schijnen-rijke wâ mijn brein omwindt  komt uit de diept geen dageraad mij tegenlangen,  omvangt me een woel'ge duisternisse die mij bindt.    5  Ik ben geen bake; geen verwijlen, geen verbeiden;  geen duizeling van hoop, geen duizeling van dood.  Ik ben alleen, bij holle ontstentenis van lijden,  ik ben niet meer dan lijdelijk een moeder-schoot. [p. 63] [GZ4]  Gelijk een hond die drentlend draalt en druilt  om eigen vuil, beruikt met schroom'ge teugen...  - Waarom uw avondlijken vreê bevuild  met slijk van derf verleden, o Geheugen?    5  Gelijk de vogel die zijn woonst beslecht  met peerlen bloeds, door de eigen pluim te plukken...  - Waarom, waarom uw beeltenis gerecht  uit leem van leed, vereeuwigend Verrukken?     Ach, diepte huilt en ijlte is hoogste kim; 10  begeert moet zich aan onmacht vergewissen;  en alle liefde is lammer dan de vin  van doode visschen. [p. 64] [GZ5]  Harde modder, guur krystal:  in mijn naakte woonste  rijk en arm aan niets en al,  ben 'k de ziekste en schoonste.    5  Huis dat afsluit en dat kijkt:  hart dat, onbewogen,  hoort de zee die wast en wijkt  vóor verzádigde oogen.     In geen spiegel, gruwvol-eêl, 10  't beeld van een begeeren.  Al de beezmen zijn te veel  om den grond te keeren.     Ziekste en schoonste; - neen: zelfs niet  de armoê van te weten 15  dat u niemand lijden ziet,  en de schoonheid u verliet  waar gij roerloos in uw Niet  waart gezeten. [p. 65] [GZ6]  Een vrucht, die valt...                - Waar 'k wijle in 't onontwijde zwijgen,  buigt statiglijk de nacht zijn boog om mijn gestalt.  De tijd is dood, omhoog, omlaag. Geen sterren rijgen 5  haar paarlen aan 't stramien der roerelooze twijgen.  En geen gerucht, dan deze vrucht, die valt.     Een vrucht.                - En waar ik sta, ten zatten levens-zoome,  vol als de nacht maar even stil; blind als de lucht 10  hoe rijk ook aan 't verholen licht van mijne droomen,  voel 'k - loomer dan in 't loof der luidelooze boomen  een vrucht die valt, - mijn hart, gelijk een vrucht  die valt... [p. 66] [GZ7]  Ik heb mijn zuiver huis gevuld  met al de teeknen van mijn schuld;  mijn vrouwe zou verdonkren  in 't schroeien van mijn helsche licht, 5  en mijner kindren aangezicht  zou van mijn zonde flonkren.     - Gij toont mij hoe het linnen blinkt  en hoe voor 't venster hinkepinkt  (o huislijkheên) een meeze, 10  gij mijne vrouw;... maar in u bijt  om mijne norsche heimlijkheid  het kloppend hol der vreeze.     En onze kindren, - zie, ze zijn  gelijk een vat te vol aan wijn: 15  zij gísten; en hun schouders,  van loochnen strak, van wil doorwoed,  zijn als de tafelen der boet'  van hun verduldige ouders...     o Wee die voeden, en wier hart 20  in sloopende eenzaamheden mart;  die de eigen liefde ontkennen  om vrees der vrouwe, om bronst huns zoons,  en aan hen-zelf van 't mes des hoons  Gods aangezichte schennen. [p. 67] [GZ8]  Ik droom uw droom; gij droomt mijn droom. Wij beiden  we zijn alleen door ruimte, alleen door tijd,  we zijn alleen door wrok of vrees gescheiden.  Maar 'k weet dat gij moet lijden, daar ik lijd.    5  De dubble vaart van uwe hooge beenen,  de dubble zon van uw gescheiden borst:  gij zijt niet henen want ik ben niet henen;  uw holle mond droogt van mijn heeten dorst.     En ik, druk ik mijn vuisten in mijne oogen, 10  elk oog zal branden als wanneer uw zoen  tot eigen klaart hùn klaart had aangezogen,  hoe 'k ze ook alleen op ijlt zal opendoen...     Gescheide' in 't uur, gescheiden in de wijdte  gelijk de zee van 't zwerk gescheiden ligt. 15  Maar steeds zal 't zout mij van ùw drift doorbijten,  steeds blijft gij huivren van míjn heerschers-licht. [p. 68] [GZ9]  Diep aan uw hart, diep in uw haar te zullen slapen,  o duizel-zwarte vacht;  uw kin een kegge klaarte op mijn doorpraamde slape;  ik, eindlijk, naar mijn zèekren nacht;    5  uw adem die uw rug beweegt en die mijn bloote,  mijn open voorhoofd schroeit;  maar mijn bewegend oog dat, op uw licht gesloten,  als een bewogen roze bloeit;     mijn oog, dat, trager, dra zijn open licht zal sluiten 10  gelijk een roos zich sluit;  (de zonne-dag is vol aldra en loomt daarbuiten,  die davert nog ter venster-ruit):     loope over 't uur het uur in eeuwige geboorte;  staêg maaz' de zee haar net: 15  ik eindlijk duik in 't eindloos duister van uw klaarte  gelijk een beedlaar in een bed.     En wake uw blanke blik, verstard in bang begeeren,  gelijk een dubble brand:  'k zink in uw haar; 'k brand aan uw hart; gij zult niet weren 20  den stempel van mijn slápers-mond. [p. 69] [GZ10]  Ik zet mij naast mijn naakte zuster:  zij draagt de merken, lam en fel,  van wat haar droever en bewuster  moet maken van haar norsche hel.    5  Zij heeft veel kinderen gedragen  in haren bleek-doorreepten buik,  en als van ongekende plagen  is hare borst verneêrd en sluik.     Hare oogen waren vochte spheren 10  'lijk de aarde blinkt van zonn'ge zee;  thans zijn ze tranend van ontberen  en glanzend slechts van koortsig wee.     Toch hangt zij me aan als zware trossen  beladen met den warmsten drank; 15  en 'k weet dat niets mij kan verlossen  van liefde en trots, van leed en dank.     Wij zijn allang, allang gescheiden;  nooit danst haar lichaam door mijn droom,  hoe zij moog' hunkeren en beiden, 20  en hoe zij bidde, en hoe zij schroom'.     Maar zie: van de allerwreedste mannen  heeft zij den wuftsten lust gevoed,  en op hun nukken blijft gespannen  het kloppen van haar pijnlijk bloed.    25  Zij draagt in zich het zekerst teeken  dat ik me aldoor tot jeugd herbaar,  en hare lippen zijn de kreken  waar 'k eens mijn moer'ge moeheid gaêr.     En 'k hoop dat ik, ten laatsten dage, 30  een gier'gen God de dierste buit,  niet naar de hand zal moeten vragen  die, zonder wrok en zonder klagen,  me op mijn berooidheid de oogen sluit. [p. 70] [GZ11]  o Blik vol dood en sterren,  o hart vol licht en leed.  De dag is spijtig verre;  de nacht is hel en wreed.    5  Mijn mond vol wondre smaken  dien géene vrucht verzaadt.  Niemand, o hunkrend waken,  die langs mijn venster gaat...     Wij zullen nimmer wezen 10  dan Godes angst'ge weezen.  - God, laat ons waan en schijn  dat we Uwe weezen zijn.