[p. 87] III Verzoeking van God [p. 89] [GZ22]  Wij zijn nog niet genezen van onze oogen:  verdeelde schoonheid die gescheiden ligt  in klaarte of duisternis, en, zwaar of licht,  aan weelden rijk, door niets zijt opgetogen 5  naar de opgeloste zuiverheid van 't Licht.     Wij zijn van onze handen niet genezen  die hare koelte gretig warmen gaan  aan al de vaste vormen van den waan:  vergeefsche hoop, eens vol aan ijlt te wezen 10  en onbeweeglijk in 't ontberen staan.     Wij zijn nog niet van reuk, noch zijn van ooren,  wij zijn nog niet genezen van het woord;  wij snuiven de' aêm uit de omgedolven voren;  een vrouwe-stemme komt ons hart bekoren, 15  waar de eigen klank als wijsheid ons bekoort.     Wij zijn nog niet genezen van de wake;  wij zijn nog niet genezen van den slaap;  geneuchte!: een doornen-roze om onze slaap;...  - gebondnen, tot de dood genieten slake 20  en, overtuigend, ons de zonde rake  die van haar vuur ons lippe zuiver make:  o Goddelijke wrake! [p. 90] [GZ23]  'k Ben hier geweest, 'k ben daar geweest,  'k ben aarde en heemlen naar geweest,  en - wat heb ik gevonden?  Geen fakkel feller dan mijn licht; 5  geen spiegel voor mijn aangezicht;  geen zalve voor mijn zonde.     Eens bood 'k me-zelven 't lief genot  van eene tafel zonder God.  - Het zout der zee gedronken, 10  het zout der aard doorbeten, was  'k die bij het maal der eigen asch  heb 't eigen bloed geschonken.     Hoe lange duurde wel dat feest?  Gij zijt de laatste gast geweest, 15  Dood: uw verwonderde oogen,  Dood: uw volstrekt-genaaide mond  verwezen 't hoofsch-geboôn verbond  met mijne zatte logen.     Toen móest ik wel op tochten uit 20  naar overdrachtelijken buit,  o hongerige Jager!  En mijne huid, van vorst doorkeend  tot op de kilte van 't gebeent,  glansde geraamtlijk mager.    25  En - 'k ben hier geweest, en 'k ben daar geweest,  'k ben helle en hemel naar geweest.  En wat heb ik gewonnen?  Geen duister schooner dan mijn licht,  en mijn gezicht, mijn graauw gezicht, 30  'laas!, nog de schoonste zonne... [p. 91] [GZ24]  Eens groeit een boom uit mij, en 'k weet denwelke.  Terwijl mijn vleesch in lijmig vocht vervloeit  draagt hij, als gulden kandelaren, kelken  waar, in den killen daauw, Gods ooge gloeit.    5  Maar, zoo daar englen zijn (en steeds houdt wake  een krans van englen om den donkren tronk,)  die zich ter kelken laven, zie: zij smaken  de rotheid van mijn vleesch in hunnen dronk. [p. 92] [GZ25]  Wat weet gij van kwetsuren,  die niets en moest verduren  dan, lollend, stamp of stoot?  - Ik kwispel van de kuren, 5  mijn leven door, der Dood.     Ik ben, die draag mijn smarten  als kostelijke parten  die 't listig lot me speelt,  en die, om 't lot te tarten, 10  niet huilen zal, maar kweelt.     Ik ben, gebenedijde,  die koestert 't bloedig lijden  dat heel zijn vleesch doorrot,  om 't, hooploos schier, te wijden 15  aan 't weigeren van God.     Want heeft Hij mij verwezen,  met pijne in poot en peeze,  met kilte in lende' en leên,  als bij geboorte een weeze 20  op een verlaten steen;     want zou Zijn wil mij plaatsen  als laatste der melaatschen  op den verlaatsten kei:  nóg zou ik mij niet haasten 25  te weiflen tot ik schrei.     Waar 'k immers, rotte pure,  (wat weet gij van kwetsuren?)  trotseer de felste proef,  tot dat ik van verduren 30  dien guren God bedroef,  dien guren God bedroef. [p. 93] [GZ26]  'k Zit met mijn lamme beenen  in de assche van een stervend vuur.  Ik bid; mijn vrienden weenen;  en 't hangt mijn keel uit op den duur. 5  Zal ik mij dan vervelen  met langer Job te spelen?  De schoonste lol, de liefste lol  maakt op den einde dol.     De schapen moet men scheren 10  en de ezels moet men slaan, ja slaan.  Zoo wil 'k, in alle zeere,  mijn lamme beenen gaarne braên.  Mits 'k U dan maar en geve  het zout van dit mijn leven, 15  en van mijn wrokkig offer, God,  niet worde te eigen spot. [p. 94] [GZ27]  Handen, die van goeden wil,  needrig-moede, zijt getuigen, -  waar deze avond, rood en stil,  daalt om daên en daalt om tuigen;    5  armen die van goeden moed  trillen gaat door warme spieren, -  waar de laatste dages-gloed  mijne ruite komt vercieren;     - weêr keer ik het duister toe 10  van mijn huis en mijn gedachten;  sluit ik op uw luister toe,  Nacht, mijn eigen armoê-nachten;     en, waar ik u weêre-vind,  Eenzaamheid met wijkende oogen... 15  - o, te schreien als een kind,  in zijn hoop bedrogen. [p. 95] [GZ28]  Het huis is rondom mij vol sletten en soldaten.  Terwijl ik sta gelijk een blinde in 't volle licht,  slaat, met de hitte van een haat, in mijn gezicht  het kreunen van hun vreugde en van hun lijden 't blaten.    5  Zij vollen 't huis; zij drommen alle gaten dicht,  tot hun gedein gaat stroomen over plein en straten,  en de avond blaakt van hunne laaiende gelaten,  en de aard gaat dreunen van hun draaiende gewicht.     Ze ontroeren in hun lijf Uw genegeerde kiemen, 10  versmade God; - terwijl ik, meen'gen dood verzaad,  in mij de glanzen poets van 't eigen dorre zaad;     en Gij, mijn God, dit aanzicht kerft met al de vliemen  die hun ontkennend schateren mij tegenslaat,  en - míj den troost onthoudt aan Uw besmeurd gelaat. [p. 96] [GZ29]  Gelijk het gonzend bliksmen van motoren,  waaraan een menschen-wil zich-zelven riemt,  het ondoorgrondlijk-ijle wil doorboren  tot waar 't den blik van Godes oog doorpriemt;    5  neen, gelijk licht in licht: gelijk een kaarse  zóo karig, dat de zonne haar doorvreet  van 't vroege groenen tot het late paarsen,  maar die haar kleinheid onverdoofbaar weet;     neen, gelijk karpers die ter dikste drabben 10  wat leven gapen, tot de Dood ze treft  die dán eerst, door de peerlemoeren schabben  hun blonden buik naar 't waaiend lichten heft;     maar neen, maar neen: 'lijk aarde en 'lijk metalen,  verdicht bij dringe' en zuigen van 't heelal, 15  worden verhole' en ongenaakb're stralen  vergaderd in èen trane van krystal;     neen, dood stuk vleesch, vervloeid in logge beken  of weeldrig bloeiend in een wormen-feest;  neen, slechts dat vleesch, dat vleesch en arrem leken, 20  en 't lage beest dat danst op 't hooge beest;     neen, neen, o God (ik weet niet hoe te zeggen;  ik weet niet, God, ik weet niet, maar ik zeg:  God);     gelijk de...    25  gelijk...     ...