[p. 117] [GZ45] Uitvaart van den bedelaar  Geen klok omgolft den dooven toren.  Wat galmende aarde als een'ge klank.  In 't holst ontberen naakt geboren,  heeft hij thans de armoê-zelf verloren 5  en is gestorven zonder dank.     Hij, 't kind van duizend wilde schooten,  werd lam ten laatste schoot gebracht.  Zoo wordt de zieke aan boord der booten  - gelaten, maar gevreesde vracht, - 10  der zee gegeve', een zoeten nacht.     En ach, hij was allang verscheiden.  Geen liefde om ouders zonder brood  kan duurzaam 't kinder-hart verblijden,  wien de eerste les in 't onderscheiden 15  de vrage van den honger bood.     En wij, de Vader en de Moeder,  wij zagen hem als wandlaar gaan  de leêge wegen van zijn waan.  o Hope dat hij, moede en moeder, 20  weldra weêr voor ons deur zou staan.     Maar neen: 't geheugen zou hem falen  als 't zitten aan een langen disch  waarbij de tanden langzaam malen:  ontall'ge visschen boven-halen 25  en 't nutten van geen enklen visch...     En, vraat-zucht hij, en dorst van velen,  werd dra hij zatheid van begeer.  Wie nimmer ate en dronk mag deelen,  vergeet de dorheid van zijn kele 30  en kent den nood zijns monds niet meer.    [p. 118]    Zoo heeft wellicht hij nooit begrepen.  De mensch is zwaar; de God is licht.  - Heeft hij, die thans begraven ligt,  in 't dikke leem der aard benepen, 35  't bezoek gekregen van Uw Licht?     Hij was de bedelaar geworden  die nooit en vraagt, dien niemand geeft,  die niet verlangde en die niet morde. -  Kent hij thans 't liefde-woord der orde 40  die geeft en die van gaven leeft?     De zoon der dood, die van zijn oogen  Uw oog niet oopnen zag, mijn God:  hij had geen mond om veel te loven,  hij die den géur slechts van den oven 45  genieten mocht als daeglijksch brood;     hij die in havens en gelaten  alleen afwezigheid mocht zien;  neen: hij die buiten allen bate,  van liefde los en allen hate 50  zich-zelven niet meer zag, misschien;     - Gij, die tot beedlaars ons laat groeien,  o God, als déze bedelaar,  'dat we in ontstentenisse bloeien  en 'dat we alleen nog zullen gloeien 55  als in Uw zon 't onschuldig aar;     Gij, die van 't bloed en 't bloote water,  van 't wassend tij, van 't wassend brood  onthoudt, ons will'gen, hoog 't geschater  tot vreugd van 't onbekende Later; 60  doch laat ons zwaar en warm als lood:    [p. 119]    geheime, Gij; de zéekre Zaaier  die kiemen laat uit duisternis  alléen, en uit ons rijk gemis:  maakt Gij mijn beedlaar tot een waaier 65  der zeegning over onzen disch?     o Blijde Veger der woestijnen  maar Zaemlaar van den versten straal:  zal ik, zijn Vader, weêr verschijnen  gezuiverd van den schijn der pijne, 70  zijn Moeder, blank van moeder-praal?...     - Wij hebben hem vandaag begraven,  gebaarde uit onze onwetendheid.  Doch wij, die hem zijn armoê gaven,  bevroeden dat wie van ons lijdt 75  ons soms een dankbaar loon bereidt.     Ons werk is krank, nog vóor ons handen  het moê beginnen te eigen leed.  Maar wien 't gebed der offerande  komt schroeiend op de lippen branden, 80  o vinn'ge en zachte God: hij wéet.     EINDE