[p. 121] Het berg-meer [p. 123] [BM1] De blind-geborene  Weêr nadert de avond want ik bad,  o vér-verglanzend licht der kimmen...  Maar neen: 'k lig strak gelijk een wad  van 't eigen zout te glimmen. 5  Een wadde, van de zee bepletst;  van bijtende aedmen overgletst;  mijn aanzicht kuil en hille,  voor wind en water kruin en kelk.  Maar 'k schijn onaangedaan en stille, 10  want ik ben blank en blind als melk.     Zij zeggen: melk. En 'k weet ze niet  dan binnen harde en ronde wanden,  daar ze in mijn holle lippen vliet  kil naar mijne ingewanden. 15  Zij zeggen: blank. Er is de zoelt  die duurt, en uur aan uur verkoelt.  Er is een slaap, en 't is het huizen  van vele vragen in éen droom.  De droom ontwaakt op open sluizen 20  en op een nieuwen vragen-stroom.     Zij zeggen: blind. En 'k ben de toren;  'k ben leem, maar die een hemel schraagt  en, diep of hard, aan rib of voren  gelijken vrede draagt. 25  Mat-bleeke als een Verrijzenisse  binnen 't hoog welven van een nisse  gebonden; doch beteekenis  van wien de vleuglen nimmer wegen,  maar zich betoomt, en van verzwegen 30  begoocheling niet bleek en is.    [p. 124]    Zoo lig ik onder hemel-golven  gelijk een hemel-gladde zee,  in 't eigen woelend wee bedolven  met het gelaat der beê. 35  Mijn nacht is reeuwsch, gelijk de brakken  die woest de breede nekken knakken  der beesten van het felste woud.  Maar - wellust! - zie mijn lippen blaken  bij dage, als rijpe perzik-kaken, 40  want zij zijn bloot van bloed en zout.     Ik draag in mij de norsche wolk  gezwollen dreigend van onweêren;  maar 'k zit bedolven in den kolk  van diepe, veil'ge kleêren. 45  Een meisje vindt mij schoon en koel.  Mijn oog is statig als een poel  voor kalme, bronzen-eeuw'ge visschen.  En - 'k heb alleen mijn bitterheid  om met de pluimen van den nijd 50  mijn starre tanden te verfrisschen.     - o Gij, wie 'k dit bestaan ontstal,  Moeder, die nooit mijn lippen zochten,  en Vader, dien 'k niet eeren zal  om wat uw handen wrochtten: 55  Gij die mijn onwil teêr omgeeft  met liefde die van zorge beeft;  die mijne liefde hebt verloren  op de ure, dat mijn aangezicht  in 't glanzen van uw dubbel licht 60  voor 't eigen duister werd geboren;    [p. 125]    verplegers der ontstentenis;  o gij, die voedt uw lange vreeze  met de armen troost dat mijn gemis  een zéekre baat moet wezen: 65  gij weet het niet, gij weet het naauw,  maar 'k draag het teeken van een Vrouw  tweevoudig in mijn borst gedreven;  en 'k heb het teeken van mijn drift  met hoogre hitte in haar gegrift, 70  tot blijken van mijn machtig leven.     En 't Leven schonk mij mild zijn loon,  als aan een man die màg beminnen:  o moeder, vader, 'k heb een Zoon  om mij het licht te winnen. 75  Hij ziet. En 'k ben in hem verblijd.  Doch waar zijn nood mij tegen-krijt,  heb ik geen handen die hem sussen.  En 'k weet niet of mijn vrouw hem mint;  maar ik ben woedend waar ze 't kind 80  omaait met hare ziende kussen.     Ach armoede, armoede, asch der branden  waarvoor geen menschen-koude wijkt!...  Heb ik een kind? Ik heb geen handen  dien het zijn handjes reikt. 85  Heb ik een vrouw? Eens volde een adem  mijn koetse, en die van golv'gen vadem  haar borst verhief en dalen deed.  Thans wacht een ijlte tusschen beiden,  en 'k raad een adem naar de zijde 90  waar ik een kreun'ge wiege weet.    [p. 126]    En zij die mij het leven schonken,  ik weet: zij zijn al lange dood.  Maar - heb ik ooit haar melk gedronken,  gezonken in haar schoot? 95  Heb ooit ik aan zijn harde knieën  gestaan, waar woord-gegons als bieën  verhaalde in zijn bewogen baard?...  Ach armoede, armoede, asch der vuren  die de eigen troostloosheid verguren 100  wien zèlf de sprokklen heeft gegaêrd!...     - Zoo leer 'k de lol van wijs ontkennen  wat nimmer op mijn schouder woog,  en 't deugdelijk profijt, te wennen  aan wat den nek mij boog. 105  Verheldert ooit begeerend wrokken?  Ik zie de hoogte niet der nokken  waaraan 'k me licht te pletter stoot.  En nimmer moet het beeld van 't lijden  verwringend het gelaat ontwijden 110  waar duldend klaart het mom der dood.     Hoe zou 'k een koene braauw vernorschen  bij stil verweenen van een waan?  Geen hoogmoed kan als teeken torsen  het schittren van een traan. 115  Wie zal een wakkren vrede werven,  die door zijn roode koon laat kerven  de dorre scherve van de pijn?  Het gladde glas, de gleizen teile:  zij bieden mild aan 't daeglijksch ijle 120  het milde brood, den rijpen wijn.    [p. 127]    De dag op zijne vilten voeten;  een lach die beeft maar niet en faalt;  elke aarzeling: een nieuw ontmoeten  dat blijde u-zelf bepaalt; 125  - er woont een vogel in zijn muite  opdat hij keel aan kele fluite  en schemering me aan scheemring daag';  een graauwe en blind-gebrande vinke  waaruit de kern der wereld klinke, 130  o zon, en die geene oogen vraag'.     En oogen, rijker dan alle oogen,  die nimmer zien ten èigen baat  maar van hun machtig-zoet vermogen  begloren mijn gelaat; 135  en handen die mij nimmer raken,  doch warrem breiden aan mijn kaken  de schaduw van haar zorg-gevlei;  - zij, donkren, die mij, donkre, voeren,  maar die ons duister niet beroeren 140  of heel hun geur verroert in mij.     Zij zeggen: ‘Hoor de lammren grazen:  merk 't zwaaien van een zwaluw-vlerk;  een perzik is, voor uw verbazen,  steeds wordend Gode-werk.’ 145  En 'k weet: geen erve wordt mij have;  geen dronk die blinke voor hij lave  en van zijn luister vergewist:  geribde broosheid die bestreelden  mijn vingeren vergeefs! - doch weelde 150  dat hare koelt mijn keel verfrischt.    [p. 128]    Zoo word ik rijk aan elk beginnen  die nooit de spijt van 't einde ken,  en, waar ik veilig mag beminnen,  me aan geene liefde wen. 155  Verweesde aan kwellend-bral begeeren,  kan 'k mijn verlangen braaf generen  met bloode 't kloppen van mijn bloed,  en, vroom bij mangel van vermoeden,  zal 'k zelfs Uw wenk-braauw niet bevroeden, 160  Gij God, dien ik niet danken moet.     - De middag kraait de hanen wakker;  het leven zwiert zijn norsch gezag:  mijn aangezicht wordt strak en strakker  als waar' 't een regen-dag. 165  Misschien zal de avond teeder wezen;  en 'k heb geen vraag, en 'k heb geen vreeze,  waar 'k immer twijfel of ik lijd.  o Zeurig-zoete caritate;  zalige onweetbaarheid der mate; 170  benepen-zoete armzieligheid...