[p. 181] [BM30] De blind-gewordene  In naam van Vader en van Zoon,  in naam des heil'gen Geestes, amen.  - Ik ben de moeder van een woon  die blinkt aan duizend ramen. 5  'k Lig, eeuwig-zwanger, in een kraam  dat van geen avond of geen morgen,  dat, hel van hoop noch zwart van zorgen,  niet is te noemen met een naam,  of 't zou, bezet en onbezeten, 10  Licht-zelven moeten heeten.     'k Ben blind, en 'k heb den dag beschaamd.  Ontkenning, ik, van alle duister,  heb 'k alle vraag en vrees omraamd  met laaië van mijn luister. 15  Ik ben het vlak van elken muur  die, waar de dag blijft onbegonnen,  die, waar geen schemeringen ronnen  ter talm'ge waak van 't avond-uur,  bestendig van mijn blanke wake 20  een steeds-gelijke bake.     En 'k ben de aanhoudende geboort  - o tuimel-vlucht van sneeuwen vlindren -,  'k ben, alle dage' en nachten voort,  de nieuwe klaart van kindren. 25  Hun weemling is mijn rijk bestaan.  De glanzen van mijn buik, ontsloten,  zijn, klachteloos en onverdroten,  herhaalde vorm van mijn vergaan,  maar zonder dat ik mijnen lijve 30  óneischend zoude blijven.    [p. 182]    Zoo word 'k beluik van, eindlijk, Nul;  'k word, in aanhoudendheid herboren,  't abstracte zaad waar 'k al het koren  in zijn beteeknis hul. 35  'k Ben, alle ruimten afgewezen,  'k ben, buiten klem en kleur van tijd,  in 't een'ge en wezenlooze wezen,  teeken der menigvuldigheid.  Zoo, blinde, ben 'k, zal zijn geweest, en 40  word luister eeuw'ger feeste.     - Maar neen: 'k ben de eindlijk-leêge korf  die, aller vruchten dóor-gedragen,  voor de eigen ijlt den geur verworf  gehéel van boome' en hagen. 45  'k Ben de gekéerde korf, die zwoel  van 't wandlen der gezwollen bijen,  aan rijke raten 't broed gedijen  en rijpend leven zoemen voel.  Zoo zal ik in mijn schoot niet gaêren 50  dan wat daar andren baren.     Ik ben de glans niet van de zaal  waar 'k elke rib tot kaars zou rechten  en, zelve afzijdig, zelve vaal,  de klaarten zou beslechten. 55  Maar 'k ben ontvangst van elken blik  die, zal mijn blik hem niet verrijken,  uit mij de duisternis doet wijken,  'dat ik mijn nieuwe licht beschikk'  naar de orde die, van mijne bede, 60  verzekere ieders vrede.    [p. 183]    Mijn vrede; úw vreê... - Maar is mijn licht,  de wolke van mijn nacht doorzonken,  is ooit der maan van mijn gezicht  een andre maan ontblonken, 65  o Vijver? Ben ik eerder niet  de vijver die zijn schielijk leven  der schicht'ge spoele voelt doorweven  die de àndre mane door me schiet?  Ben ik een vreê; ben ik uw vrede?: 70  gij deelt me úw mane mede.     Zoo ben 'k aanhoudend elker borg  waar 'k ben, aanhoudend, weder-borge.  En is uw zorge mijne zorg,  saêm zijn wij vreugd van morgen. 75  Omdat ik blind ben, mag uw zoen  mij binden met het onbekende;  kan mijne lippe, wáar 'k me wende,  om aarde en hemel rijklijk vloên;  en kan mijn oog, mijne arreme ooge 80  zijn algemeenheid togen.     - Maar weet het: 'k heb het duur gekocht.  Van elk genieten heerlijk jonger,  had ik 't onreikbare verzocht  tot dorst en honger. 85  In graagte of gruwel van den tijd,  met heel den glans van al mijne oogen,  zoude ik den felsten stamp gedoogen,  waar hij tot trots me hadd' gewijd.  Ik zág toen. En 'k zag blank me: teeken 90  dat niets mijn wil kon breken.    [p. 184]    Maar, zuur van 't denke', ozoon der daad,  dra zoudt gij branden in mijn wonden.  Ik heb gestaan als wie daar staat  aan zijnen paal gebonden. 95  Ik ben die mijne leden rek  (ik wás; maar ben want ik wil blijven),  waar pikt te zijnen lieven lijve  een hemelsch-blijde vogel-bek,  en ook, aan lever en aan liesen, 100  meer-menschelijke spiesen.     Mijn hart, het werd een vat vol stroop  waar vliege' als zonden kwamen zitten:  gesloten vaas, waar in de hitte  insekten-wriemel kroop. 105  Mijn hoofd, het werd geheim festijn  voor ongekende en geer'ge gasten  die, ziek van ate of zat van vasten,  die, zwoel van derve' of zuur van wijn,  lang moe maar maatloos-mild, bewezen 110  de onwaardigheid, te wezen.     Toen zou 'k me zoeken in me-zelf.  Ik heb mij in me-zelf gevangen.  Mijn voet vond steeds herhaald gewelf  voor 't luistren naar mijn gangen. 115  Ik daalde. Aan elken kelder zong  het tij me toe van wachtend water,  en - géen begeerte, en zelfs geen schater  die rillend reed door mijne tong.  Me-zelf ter zij ten zelf-oorbore: 120  zelfs Gode ging 'k te lore...    [p. 185]    - - Maar néen: God is een koene knecht.  Ik zou me deelen noch beheeren;  Hij zou mij keeren uit 't gevecht:  Hij zou mijne oogen teren. 125  Hij zou mij geven de' éenen nacht,  blind!, 'dat geen nacht ik zou verzoeken;  'dat ik geen slechten dag nog zoeke  waar slechts de dood nog loerend wacht.  Hij zou mij halen uit de holen 130  waar zelfs het vinde' is dolen.     Hij heeft me, blijde, recht en net,  tot frisch een heldren disch gekoren.  Mijn oog, het heeft zich opgezet  om nieuwigheid te hooren. 135  En met de vreugde van een wees  heb 'k weêr de zuiverheid gegeten.  Een engel zong, een ster verrees,  en 'k was 't onmiddellijk vergeten.  Heb 'k ooit geleden? 'k ben verlost: 140  ik ben in nieuwigheid gedost.     Uit liefde-gons, uit zorg-geruisch,  uit alle zielen om mij samen,  werd ik de moeder van een huis  dat blinkt uit duizend ramen. 145  Ik ben die deel, en niet en deel  dan wat 'k van allen heb ontvangen,  ik die der dieven van 't verlangen  de duurste en ruimste buiten heel.  Komt allen naêr, die hebt gegeven: 150  ik borg uw diepste leven...    [p. 186]    - - Uit Uwen wille, Vader, Zoon,  en, heil'ge Geest, in Uwe hoede:  onder het goud van mijne kroon  druip 'k van den rijksten bloede. 155  Gij hebt gebeurd mijn zéekre plaats:  mijn voet op de ijdelheid der schriften;  geheel-gewasschen van de driften  de gladde glanzen mijns gelaats;  en mijn gedicht dat, zonder einde, 160  gedicht dat, zónder einde...  ... ...