[p. 51]
Op den Wolf in 't schaepsvel, door den heere Jakob Zeeus
.
+
Waer voert, ô
Zeeus
! uw Zangeres my henen,
Zoo stout, zoo snel, met onnaspeurbre vlucht?
2
'k Ben reets (waer voert my de yver?) in de lucht,
Uit de oogen van myn vaderlant verdwenen.
5
Nu zet ze my in 't Oost of West ter neder,
In 't Zuider- of in 't koude Noorderdeel:
Dan streve ik op haer stem, zoo zacht, zoo eêl,
7
Ten wolken in, gebonden aen haer veder.
8
Hier zie ik hoe de Grieksche schynorakelen,
10
In 't heilloos brein der Priesteren verdicht,
10
Den waren Godtsdienst spuwen in 't gezicht,
En aen elkaêr een reeks van gruwlen schakelen.
[p. 52]
'k Zie hoe de haet, in schyn van offerhanden,
13
Het outerkleet met menschenbloet bespat;
15
De onnoozelheit met tygersklauwen vat,
15
Verhit op buit van weerlooze ingewanden.
Gins zie ik hoe 't Hebreeusche volk, verbastert,
Den hemel tergt en noopt tot heilge wraek,
En meer doelt op den schyn dan op de zaek,
19
20
Terwyl het Godt en zyn gezanten lastert:
Hoe elk vergreet Emanuël te wachten,
21
Zoo valsch misleit door 's Priesters razerny,
Die, al te trotsch op Mozes heerschappy,
Het ware heil zoo heilloos durft verachten.
25
Behaegt het haer den wint voorby te vliegen:
Ik waeg my, hoe benart op zulk een' togt,
En zie vast hoe 't Arabisch wangedrocht
27
Het wuft gemeen door list in slaep kon wiegen.
28
Maer durve ik wel met haer de Roomsche drempels
30
Betreden, in 't gezicht van Vatikaen?
Ik schrik, ik beef: 'k zie valsche munters staen:
Sint Peter praelt op ongetoetste stempels.
32
Ik deins, ik deins: hier zyn der wolven streken.
Ik keer te rugge, op dat ik vryheit vind',
35
Eer 't ondier in zyn moorthol my verslind':
De Waerheit schroomt hier 't hooft in 't licht te steken.
Dus voert zy my door alle wereltstreken,
37
Hoe bits vervolgt van Haet, Bedrog en List.
38
Zy toont my wie het rechte heilspoor mist,
40
En 't kruis belydt, hoe ver van 't kruis geweken.
40
[p. 53]
Ik sta verstomt, verwondert, opgetogen.
Begaefde
Zeeus
, wat vuur ontfonkt uw' geest?
Een Godtheit sterkt uw drift, om onbevreest
Te keer te gaen de vuil verdichte Logen.
44
45
Dat is het kaf uit zuiver koren wannen;
De schelmery de hartaêr afgesneên;
Den koordraek op den blaeuwen nek getreên;
En dwinglandy ten tempel uitgebannen.
Dat 's 't vuil autaer in 't binnenste beschouwen;
50
En onder 't gras een adderslang vertoont;
50
Een Opperhooft ontmantelt en ontkroont;
Om dus den aert des kerktierans te ontvouwen.
Dat is de Deugt ten hemel opgeheven,
De Nydt ten trots, die 't norsse voorhooft fronst;
55
Het monsterdier ten kansel afgebonst;
55
De Waerheit op 't papiere velt doen leeven.
Zoo flikkert steets een diamant in duister.
Zoo ziet men wat een wolf is by een schaep.
58
Zoo raekt men uit een' diepen toverslaep.
60
Zoo praelt de Deugt met ryker glans en luister.
ô Helden, die door 't sterflot legt bezweken;
61
En gy, die noch in 's waerelts strydtperk rent,
62
Uw lof, in 't gout van zyn gedicht geprent,
Beweegt my dus uit uwen naem te spreken:
64
[p. 54]
65
Heb dank, heb dank, beleefde
Zeeus
,
wy blyven
,
65
Oneindig aen uw' grootschen geest verplicht
.
Gy leeft met ons: wy leven door uw dicht
.
Gelukkige, die op uw wieken dryven
.
68
J.H.
de
Merode
.
+
Lofdicht van Johan Hendrik de Merode, arts en burgemeester van Zevenbergen.
2
stout:
vrijmoedig.
7
streve:
beweeg.
8
haer veder:
de pen van de Zangeres.
10
verdicht:
verzonnen.
13
in schyn van:
onder het mom van;
offerhanden:
offeranden.
15
onnoozelheit:
onschuld.
19
doelt:
het oog heeft.
21
Emanuël:
Christus.
27
vast:
duidelijk.
28
wuft:
onstandvastig;
gemeen:
volk.
32
ongetoetste stempels:
niet onderzochte, valse waarmerken (beeldspraak mede bepaald door
valsche munters
uit de vorige regel).
37
Dus:
zo.
38
van:
door.
40
lees: hoe ver hij ook van het kruis geweken is.
44
verdichte Logen:
verzonnen leugen.
50
vertoont:
(verleden deelwoord).
55
afgebonst:
gewelddadig verdreven.
58
by:
vergeleken bij.
61
legt:
ligt.
62
noch:
nog.
64
dus:
aldus, als volgt.
65
beleefde:
welwillende (misschien archaïserend gebruikt in de betekenis: ervaren, kundige).
68
Gelukkige:
gelukkigen (dus bij
wy
).
