Die 't hooge gaet, sich selven schaet.

Maer sonder sael en toom, wiert hy daer af gesmeten;

Hy vattet by de steert, het sloeg van achter uyt:

Daer lag de mallen geck met zynen neus in 't kruyt.

Hans is zijn plaetse quijt, als onbequaem tot staten;

Hy hoopt noch evenwel, hy wilt se niet verlaten:

Ke lieve, sijt te vreen, en gaet nu voorts te voet,

Eer dat ghy u meer schae en meerder schande doet.