|
|
|
| |
| | | |
49.
Rijck God hoe mach dit wesen
(Dat ick soe truerich bin)5
(Ps. CXLVIII)
Rijck God, hoe mach dat we - - sen
dat ick dus droe - vich ben?
Ick hadde een ut - ge - le - - sen
so vast in mij - nen sin;
Ic en can haer niet ver - ghe - ten
hoe seere dat icx mi pijn.
Wat wil ic mi ver - me - ten?
Druck moet mijn ey - ghen zijn.
Schoon lief, ick sou u vraghen
Woudijt in duechden verstaen,
Eer ic u sal connen ghevaen?
Segt mi, salt zijn verloren?
Druck moet mijn eygen zijn.
‘Gheselle, wel lieve gheselle,
Hoe dorst ghi mi vertellen
Mach u wat goets gebueren
Weest huesch in uwen mont.’
| | | |
Schoon lief conste ic vercrigen
Van u een troostelijc woort
Mijn kniekens sou ic buygen
Voor u, alst wel behoort;
Seer stille soude ict draghen
Wat baet dat ic veel claghe?
Druck moet mijn eygen zijn.
‘Geselle, ghi zijt seer schoone van woorden!
Gelijc den wint van noorden
Men mach u niet betrouwen,
Dat segghe ic u goet ront.
Begheerdy wil van vrouwen
Sijt huesch in uwen mond.’
Schoon lief, wilt goelijc wesen,
Ic heb dicwils hooren lesen
Dat twee liefkens namaels maken spel.
Ic hope den tijt sal keeren,
Al soude druc myn eygen zijn.
‘Geselle, ghi sout u scamen
Dat ghi mi dus dic vermaent!
Ghi gaet al door die bramen,
Die ghi beghint te treden.
Och wiste ick uwen gront!
Ick waer noch badt tevreden
Waerdi huesch in uwen mond.’
Schoon lief, laet us gedincken
Die ic u plach te schincken
(Ende al ut goeder duecht)
Ter straten ende ter kercken
Als ic sach u blide aenschijn;
Hebdij's niet willen mercken
So moet druc myn eygen zijn.
| | | |
‘Gheselle, u soete woorden
Ende ghi mijn minne cost crigen
Waer u dat niet een vont?
Soudy wel connen swijghen
Ende huesch zijn in uwen mont?’
Och ja ic, reyn vrouwelijc wesen
So waer minen druc genesen
Och mocht mi dat volcomen
U lieflijc blijde aenschijn
En derf ic mi niet beromen
Druck moet mijn eygen zijn.
‘Geselle, laet u niet verlangen,
Leeft voort op goeden troost,
Men leyt so menigen gevangen
Die namaels wert verlost.
Weest huesch tot alle tijden
En maect dat niemant condt;
Trou suldi aen mi vinden,
Sijt huesch in uwen mont’
God laet mi trou aen u vinden.
Doet mijnder herten pijn.
O reyn natuere van vrouwen
Laet vruecht mijn eygen zijn!
‘Geselle, wilt vruechde bedrijven
Ic wil u vreucht toescrijven.
Mijn herte hebdy verblijt.
Hebdi mijn herte doorwont,
U eyghen ben ic altemale,
Weest huesch in uwen mont.’
| | | |
Vrouwen eere mach ic wel scriven
Een bloeme boven alle wijven
Die heeft mi troost ghedaen.
Myn trouwe is mi geloont,
Vaert wech, mijnder herten pijn!
Myn druc derf mi niet rouwen
Vruecht sal mijn eygen zijn.
Ter eeren van alle vrouwen
Men loont so die met trouwen
Daerom ist dat wel betaelt.
Men mach wel eere bewisen
Schoon vrouwen op elc termijn
Cost ic troost van haer vercrigen
Druck soude vergheten zijn.
ANTWERPSCH LB. 1544, No. CXLI
Hs. tweede helft XV eeuw Amsterdam Univ. Bibl. beschreven door Kalff Tijdschr. IX 161 v. - † Hs. d. XV eeuw Hoffmann, Horae Belgicae X 143. - 1537 Weimar Hs. nr. 22. - 1565*. Ecclesiasticus nr. 90. - 1589 Amst. Lb. bl. 137. Tweede helft XVI eeuw. Hs. te Brussel, Priebsch ZfdPh. XXXVIII 327. - 1602 P.v.d. Aelst 16 str. Weimarer Jb. II 346. - 1618 † Soetjen Gerrits nr 20.
Varianten van het Amsterdamsch Hs: -
| str. 1 regel |
2 soe truerich. 3 ic hebbe. 4 sy steet. |
| str. 2 regel |
2 Ic bidde u, en stordich niet |
| str. 3 regel |
1 Swighet stille, liever gheselle |
| regel |
2 En makens ghen gheleyt |
| regel |
4 Dat ghi dus trueren syt |
| |
Ghy soe scoen van woorden |
| |
Dat seggic u goet ront |
| |
Ic waer wele bat tevreden |
| |
Waerdi huesch in uwen mont. |
| str. 4 regel |
1 Scoen lief moet ic dan swighen |
| |
En spreken niet en wort |
| |
6 U liefden int hertte myn |
| str. 5 regel |
1 Geselle ontbreekt |
| |
5 Ghy hebt bedroch int hertte |
| |
7 Al lyt ghy daer omme smerte |
| | | |
| str. 6 regel |
2 En antwoert niet soe fel |
| |
4 Dat eenste namaels waert spel |
| |
6 Alt spreyt ghy nu fenijn |
| str. 7 regel |
3 Ghy meint myn hertte framen |
| |
5 Die ghy meynt int te treden |
| |
6 Dat segghic u goet ront |
| str. 8 regel |
1 Scoen lief wilt doch ghedencken |
| |
4 In also groter ducht |
| str. 9 regel |
2 Gaen diep int hertte mijn |
| |
6 Waer dat wal uwen vont |
| str. 10 |
Ja ic, myn vur vrouwen! |
| |
Soe wat my daer af qvam, |
| |
Waert druc oft liden oft tooren |
| |
Het waer my algheniem, |
| |
En oec die doot berooften |
| |
Dat en waer mi al ghen ding, |
| |
Waert wech druc, lijden en toren |
| |
Vreugde sal myn eyghen syn! |
| str. 11 |
Die dat liedeken dichte |
| |
Dat was een erbaer clerck; |
| |
An heft hem ooc sorghen |
| |
In alsoe lengher fert |
| |
Daer hy uut wart ghedraghen |
| |
Hoe qualyc dat niet hem stont, |
| |
Hy sprac tot synen jonghen |
| |
‘Sijt altijt huesch in uwen mont!’ |
Het lied bestaat uit 11 strophen. Ik vermeld alleen de varianten, die den inhoud werkelijk veranderen. Misschien zijn mijn lezingen niet overal juist, want het schrift is niet fraai en menige plaats in het hs. is door insecten en vuil beschadigd (zie hierover Kalff l.c.).
|
|
|
vorige
