|
|
|
| |
| | | |
Lentemijmering.
'K wandelde eenzaam langs het kerkhof,
Waar de dooden in den nacht
Van hun groeve, zachtjes rusten,
Wijl de windjes 't bladje kusten
Dat reeds dóór het knopje lacht.
Lente deed de boomen groenen
Onder 't onbewolkt azuur;
't Grasje, 't plantje, tengre loten,
Kwamen, schuchter nog, gesproten
Uit den schoot van de natuur.
Ach! de winter had hen allen,
Onder 't blanke kleed der dood,
In het diepst der aard gedrongen;
En des Noordwinds ijzge longen
Doodden wat hun weêrstand bood.
O, de stormwind heeft zoo menig
Bloeiend plantje neêrgedrukt!
Vijand van den jeugdgen bloezem,
Heeft hij bloempjes aan den boezem
Van de moederaard ontrukt.
O! de winter is zoo aaklig
Voor de bloempjes op het veld!
Wen de gure stormen brullen,
En de schepping gansch omhullen
Met hun moordend woest geweld.
| | | |
Zie, de boomen staan als spoken
Langs den hard versteven vloed;
't Leven is er uit gevlogen,
Winter heeft het uitgezogen,
Lijk de vampier 's menschen bloed.
Doch het treurt niet eeuwig, eeuwig
In Gods schepping. Lente is daar!
't Grasje, 't plantje, tengre loten,
Komen uit hun knop gesproten;
't Beekje vloert weêr frisch en klaar.
Weêr ontwaakt de slapende aarde
Alles put weêr jeugdig bloed;
Lente is daar die alles leven,
Kracht tot groeien weêr zal geven,
Die natuur herleven doet.
En ik wandelde eenzaam, mijmrend,
Langs der dooden zwijgend graf.
Winter is het voor die rusten,
Voor die 's winters lippen kusten,
Wien de storm den doodslag gaf.
Sluimert, sluimert, die hier rustig
Op den dag der lente wacht!
Eens zal hij ter kimme pralen,
Dan herscheppen zijne stralen
't Eeuwig daglicht uit den nacht.
Dan, dan zal de zon der lente
Gloren in haar heerlijkheid,
Met hare onuitdoofbre glanzen,
Langs des hemels eeuwge transen,
Dóór de oneindige eeuwigheid.
|
|
|
vorige
