Juffrouw Ruffel en hare zeven geleerde poesjes


auteur: anoniem Juffrouw Ruffel en hare zeven geleerde poesjes


bron: Juffrouw Ruffel en hare zeven geleerde poesjes. Gebr. Van der Post, Utrecht 1870-1880


verantwoording

inhoudsopgave

doorzoek de hele tekst


downloads



DBNL vignet

[p. 2]



illustratie



illustratie

[p. 3]

Juffrouw Ruffel.

 
Juffrouw Ruffel van 't Meer,
 
Was wel oud, maar niet krom,
 
Steeds met de naald in de weer
 
Of aan de wasch, in een kom.
 
Tegen ratten en muis
 
Ging ze duchtig te keer,
 
En zeven katten in huis
 
Hield Juffrouw Ruffel van 't Meer.
[p. 4]
 
Rat en muis vlood ras heen
 
Voor die vlugge armee;
 
Maar ook daardoor meteen
 
Namen ze d' arbeid juist mee.
 
Maar daar zij niet wenscht
 
dat men ledigheid leer',
 
Zendt ze de katten naar school,
 
Juffrouw Ruffel van 't Meer.
 
 
 
Nu verveelt ze zich dra,
 
't Is zoo eenzaam en stil:
 
Ras verlangt zij er na',
 
Dat zij ze thuis hebben wil.
 
Elk in een jol,
 
daar keeren ze weer,
 
Nu is zij weer vroolijk,
 
Juffrouw Ruffel van 't Meer.
[p. 5]
 


illustratie

 


illustratie

[p. 6]
 


illustratie

 


illustratie

[p. 7]
 
Voor een keurig onthaal
 
Gaat ze even op reis;
 
Doch de poesjes, brutaal,
 
Rijden schaatsen op 't ijs.
 
‘Straks valt er nog een!....
 
misschien nog wel meer,
 
Gewed om een gulden!’
 
zegt Juffrouw Ruffel van 't Meer.
 
 
 
Nu bereidt zij 't gebak,
 
Zendt de katten van huis.
 
Maar daar brengen ze strak
 
Een ziek lammetje thuis.
 
‘Wat zijt gij meedoogend,
 
gij doet mij veel eer,
 
Gij krijgt elk een sprotje,’
 
zegt Juffrouw Ruffel van 't Meer.
[p. 8]
 
De vrouw zat in den brand,
 
Hoe kwam ze aan een min? -
 
De katten.... warmen 't ledikant
 
En leggen 't lam er ook in.
 
Na vruchteloos draven,
 
nu heen en dan weer,
 
Komt ze ademloos thuis,
 
Juffrouw Ruffel van 't Meer.
 
 
 
's Morgens voor dag en voor dauw
 
Vond ze nergens een kat,
 
Die waren, vlug en gauw,
 
Met hun allen op 't pad.
 
Hoe zij nu ook riep:
 
‘Komt, poesjes! komt weer!’
 
Geen poes die er antwoordt
 
Juffrouw Ruffel van 't Meer.
[p. 9]
 


illustratie

 


illustratie

[p. 10]
 


illustratie

 


illustratie

[p. 11]
 
Treurig en ontroostbaar
 
Weent ze een tranenvloed.
 
Maar zie, wat verschijnt haar?....
 
Daar naadren de katten met spoed.
 
Elk op een schaap,
 
te paard als een heer,
 
‘Weest welkom, mijn liefjes!’
 
zegt Juffrouw Ruffel van 't Meer.
 
 
 
Haar vreugd had geen grens,
 
Nu had ze haar zin.
 
Vervuld was haar wensch,
 
Het lam had een min.
 
En al deed, van de jicht,
 
haar been nog zoo zeer,
 
Zij danst blijde in 't ronde,
 
Juffrouw Ruffel van 't Meer.
[p. 12]
 
Zoodra de pachter vernam.
 
Wie zijn schapen ontstal,
 
Gezwind hoed en stok nam,
 
Zijn hond de wacht aanbeval.
 
Hij klopt met zijn staf
 
wel meer dan twee keer,
 
En zij keek door 't venster,
 
Juffrouw Ruffel van 't Meer.
 
 
 
Hij rijdt de katten naar huis,
 
Leidt zelf 't paard bij den toom,
 
Geeft ze ieder een veldmuis
 
En aardbeienroom.
 
‘Nu,’ zegt hij, ‘toon 'k u
 
het goed van mijn Heer,
 
‘Alles ter eere der katten
 
van Juffrouw Ruffel van 't Meer.’
[p. 13]
 


illustratie

 


illustratie

[p. 14]
 


illustratie

 


illustratie

[p. 15]
 
Toen men bij 't hoenderhok stond,
 
En de pachter zich wend',
 
Vloog iedre kat (op een gans) van den grond
 
En maakte zijn compliment.
 
In zee strijken eindlijk
 
de katten ter neer,
 
En druipnat waren de katten
 
van Juffrouw Ruffel van 't Meer.
 
 
 
Voor de zorg van zijn lam
 
En hun vroolijk humeur,
 
Gaf hun de pachter een ham
 
En leidde hen uit tot de deur.
 
‘Vaartwel, lieve katjes!
 
'k hoop, ik zie u nog weer,
 
Doet vooral mijne groeten
 
aan Juffrouw Ruffel van 't Meer.’
[p. 16]
 
Nu zich vergast aan 't maal,
 
Dat de Juffrouw hun schonk.
 
Zij deden eer aan 't onthaal
 
En leegden menigen dronk.
 
‘Lang mogen wij leven,
 
vernoegd als weleer,
 
‘Dat wenscht u, mijn liefjes!
 
Juffrouw Ruffel van 't Meer.’
[p. 17]
 


illustratie