Het Offer des Heeren


auteur: anoniem Het Offer des Heeren


editeur: S. Cramer


bron: S. Cramer (ed.), Het Offer des Heeren. Bibliotheca Reformatica Neerlandica, deel II . Martinus Nijhoff, Den Haag 1904  


verantwoording

inhoudsopgave

doorzoek de hele tekst


downloads



DBNL vignet

[p. 478]origineel

+ Eenen Brief van Clement Henricksz, die hy wt de geuanckenisse ghesonden heeft tot Amsterdam, ende is daer na ter seluer stede aen eenen staeck geworcht ende gebrant, int iaer 1569. den 17. Decembris 1).

ICk wensche v mijn lieue ende beminde in den Gheest ende na der waerheyt (als ick dat verhope) ende in een kennisse des ge-

[p. 479]origineel

loofs, ende in een gesintheyt Christi Jesu, ende een claere ghesicht, ende een open herte in allen Godlijcken saken, ende in Godts woort, om daer mede een rechte onderscheyt te maken, ende af te meten, twelcke tlicht ofte duysternisse, luegen oft die waerheyt, ia vleysch oft geest is, op dat ghy moecht onbedrogen blijuen, ende vast by Gods woort, * opdat ghy vollen loon moecht ontfangen.

Voort mijn lieue ende seer beminde, so en can icket niet wel gelaten om v. l. een weynich te schrijuen, hoe dattet met my noch al staet in mijne banden, ende hoe dattet gemoet noch alle staet om den Heere te vreesen wt gantscher herten, ende wt gantscher crachten, ende wt gantscher sielen, daer voor ic den almachtigen grooten ende alwijsen God nemmermeer ten vollen gedancken ende gheprijsen en can, voor zijn onwtspreeckelijcke, iae onbegrijpelijcke genade, die hy my door Jesum Christum met hantreyckinghe tot hier toe // + bewesen heeft, ende noch dagelijcx bewijsende is, hier voor dancke ick den almachtighen God, ende buyge mijn knyen des herten voor den Vader vol van genaden ende der waerheyt, die de rechte Vader vol van genaden, ende een God van allen troost is, die ons can troosten, als wy in druck ende benautheyt zijn. Daerom mijn lieue ende getrouwe, * desen goeden schat bewaert die wel, die v toebetrout is, ende van God wt ghenaden is geschoncken, want het ghelooue dat is een gaue van God, ende daer door hebben die Ouderen een goet getuychenisse ende versekeringe in haerder herten vercregen, door dat oude woort des gheests Christi, die te voren met haren geest getuycht hadde, dat sy Gods kinderen waren, ende oock erfgenamen van alle die heerlijcke beloften, daerom so hebben zijt ooc alle willichlijck versaect, * ende hebbent nochtans voor veel meer ende grooter rijckdommen geacht, met die kinderen Gods ongemack te lijden, dan alle die tijtlijcke genoechte deser werelt, want sy sagen op die belooninghe, ende op het gene dat eewich ende niet tijttelijc en was, want het gelooue schict hem na het gene dat nv hier niet en schijnt, noch met vleyschelijcke oogen hier nv niet ghesien en wort, welcke den 1) inwendigen verborgen mensche ende oogen des

[p. 480]origineel

herten sien, ende houden dat daerom also vaste, als oft zijt voor oogen sagen, ende metter hant consten grijpen, want sy achten ende houden hem getrouwe diet beloeft heeft, dat hijt ooc doen sal, want hy en can hem seluen niet versaecken. Daerom mijn lieue ende getrouwe, en wilt niet sien op het gene dat sienlijck is, want het ghene dat sienlijck is, dat is verganckelijck, maer dat onsienlijck is, dat is eewich. Ende Christus seyt: // + Soo wie yet lieuers heeft dan my, die en is mijns niet weerdich. Ende noch so seyt Christus op een ander plaets: * Soo wie dat achter laet huys, hof, landt, sandt, Vader, Moeder, iae oock zijn eyghen leuen, die sal dat hondertfout weder ontfanghen, Daeromme so moeten wy hier nv oock alles versaken, ende hebben niet lieuers dan den leuendighen Godt, ende dat dan met de wercken ende metter daet te bewijsen, dat wy Gods kinderen zijn, ende geen bastaerden, Die gherechtighe moeten door veel lijdens int Rijck der Hemelen ghaen, maer die Heere helptse in alle haer lijden, hy en laet de zijne niet in becoringhe bouen haer vermoghen, ende neffens die becoringhe soo heeft hy een wtghanck ghestelt, * maer die Godtloosen hout hy om te pijnighen inden dach des ordeels.

Daeromme mijn lieue ende seer beminde, ghedenckt aan Joseph, die vanden Egiptischen wijue ghetenteert worde, om hoerderie met haer te bedrijuen, ende sy hadde hem gheuat by zijnen rock ofte mantel, ende sy en wilde hem niet laten gaen, ende hy is haer ontloopen, ende heeft haer den rock oft mantel laten houden, lieuer als dat hy hoerderie met haer soude willen bedrijuen.

Daeromme mijn lieue ende seer beminde, als wy van die hoere van Babel 1) by onsen rock ofte mantel gheuat zijn, soo laet door des Heeren ghenade lieuer v aertsche rock ghaen, als dat ghy hoerderie met haer sout moeten bedrijuen, te weten, v aertsche leuen, wel wetende, dat onsen sterffelijcken rock moet eerst wt ghetrocken wesen, al eer den onsterffelijcken mach aengedaen worden. * Ende ist dat onse aertsche Huys deser wooninghe vergaet, en soo wy dan een // + Timmeringhe hebben in den Hemel, een Huys niet met handen ghemaect, maer dat eewich is.

Voort mijn lieue ende seer beminde, soo hebbe ick noch een weynich voor my ghenomen, om v. l. noch een weynich te schrijuen van die woorden Christi, dat hy seyt: Bemint ghy my, so hout mijn gebodt, ende ick sal den Vader voor v bidden, dat hy v een ander * vertrooster geuen sal, den Geest der waerheyt, den welcken de werelt niet ontfanghen en can. Het is noch een cleyne tijt, soo en sal my de werelt niet meer sien, maer ghy sult my

[p. 481]origineel

sien, maer ghy kent my, seyt de Heere. Noch soo waerschout ons Christus op een ander plaets, daer seyt hy also: ‡ Wacht v voor die valsche Propheten, die tot v comen in Schaeps cleederen, maer inwendich so zijn het grijpende Woluen, aen haer vruchten so sult ghyse kennen: Machmen ooc druyuen vergaderen van de doornen, ofte vijgen van de dijstelen. Eenen goeden boom die brengt goede vruchten voort, ende eenen quaden boom die brengt quade vruchten voort, ende een yeghelijck boom die geen goede vruchten voort en brengt, die sal afgehouwen ende int vyer geworpen worden. Hier mede so segge ick v Adieu, tot in die wedercoemste toe, met dat onbedriechelijcke woort zijnder genaden. Des Heeren vrede sy met v, van eewicheyt tot in der eewicheyt toe, Amen. Hout my dit weynich schrijuen ten besten.

By my Clement Henricksz. onweerdich gheuangen inden Heere, In mijne banden wt liefden geschreuen. //
§ + Een Liedeken van Clement Henricksz, Na de wyse: Te Munster staet een steynen huys.
 
SO * wie op den Steen Christum bout
 
Diens timmering mach blijuen
 
En totten eynt beclijuen
 
Dus wie ghy zijt, v daer aen hout
 
Al soutmen v ontlijuen.
 
Een Jongelinck tot Amsterdam
 
Clement Henricks geheten
 
Wert int geuanck gesmeten
 
Daer hem seer veel strijts ouerquam
 
Van die valsche Propheten.
 
Dat tweesnijdende sweert Gods woort
 
Nam hy tot zijn verstercken
 
Verwan Papen en Clercken
 
God gaf hem sterckheyt en confoort 1)
 
Tegen des Duyuels wercken.
[p. 482]origineel
 
Siet wanneer alsmen hem ontboot
 
Morgen so sult ghy steruen
 
Sachmen hem vruecht verweruen
 
Verblijdende seer totten doot
 
Dat hy de Croon soud eruen.
 
Ick had (sprac hy) noyt blijder huer
 
De tijt van al mijn leuen
 
Dan God my nv heeft gegeuen
 
So stercket God de creatuer
 
Van zijnen Geest gedreuen.
 
De Schout die heeft ter laetster stont
 
Clement seer aengeuallen
 
Om hem noch te becallen
 
Quam voort met zijnen losen vont
 
Doende het woort voor allen.
 
Aelbert Marcus 1) van cloeck beuroen
 
En meer wijse van sinnen
 
Die daer by waren binnen
 
Hadden met Clement veel te doen //
 
+ Maer sy mochten niet winnen.
 
Dus wachten sy opt Clocken geclanck 2)
 
Om dat volck te verdouen
 
Die den Raet mochten louen
 
Als sy niet hoorden spraeck oft sanck
 
Van Clement so verschouen 3).
 
Met tclocken geclanck quam hy wt
 
Seer vrolijcken getreden
 
Met lieffelijcke seden
 
Maer weynich bescheyts gaft geluyt
 
Door tgewelt dat sy deden.
 
Tyrannich dreuen sy hem an
 
Met trecken ende stoten
 
Dat velen heeft verdroten
 
So deerlijck is den Christen man
 
Ras aen den pael gesloten.
[p. 483]origineel
 
Die Diefhencker nijdich en fel
 
Nam hem haestich het spreecken
 
Met worgen ende breecken 1)
 
Hem docht hy hadt gemaect seer wel
 
Dat Clements sanck bleef steecken.
 
Men hoorde een geluyt aldaer
 
Onder dat volck vermeeren
 
Hy is in de rust des Heeren
 
Dit geroep was onder de schaer
 
Wie sou sulcx mogen keeren?
 
Dus is Gods vrient in God ten ent
 
Aen den staecke * ontslapen
 
Die Monicken en Papen
 
En hebben niet meer aen Clement
 
Sy mogen wel staen gapen.
 
Broeders ten sal ons baten niet
 
Een Christen naem te dragen
 
Maer te zijn onuerslagen
 
In banden, lijden en verdriet
 
Dat sal God wel behaghen.

finis. //