|
|
|
| |
Den Lof-Zangh ZACHARIAE.
| | | |
§1
GHelooft zij de Heere, de Godt
| | | |
Israels: want hy heeft zijn volck
Bezocht, end' verlossingh ghemaeckt.
Ende hy heeft eenen Horen
Der Zaligheydt ons op-gherecht,
In het huys Davids zijnes knechts:
Ghelijck hy ghesproken heeft,
Door zijner Heyligher Propheten mond,
Der Weerelt (gheweest zijn. Namentelijck.)
| |
§2
Een verlossinghe van onze +
Aller die, welcke ons haeten
Barmhertigheydt dede; ende
Zijns Heyl'ghen verbonds ghedachte:
Des Eeds, dien hy Abraham
| | | |
Onzen vader ghesworen heeft: om ons
Te gheven, dat wy verlosset +
Zijnde, uyt de handt onzer vyanden,
| |
§3
Hem dienen zouden, zonder vrees,
In heyl'gheydt, end' gherechtigheydt,
Voor hem, all' de daghen onzes
Levens. End' ghy kindeken, zult
Een propheet des alder-hooghsten
Ghenaemt worden: want ghy zult voor
't Aen-ghezicht des heeren gaen,
Om zijne weghen voor te bereyden:
Om zijnen volcke kennisse +
Van de (waere) zaligheydt gheven:
| |
§4
In verghevingh' haerer zonden;
Door d'innerlick' beweghinghen
Der barmhertigheydt onzes Gods;
Met welcke dat ons den op-gangh
Van uyt der hooghte heeft bezocht:
Om te verschijnen, den ghenen,
Ende in de schaduwe van de doodt
Ghezeten zijn: om onz' voeten,
Op den wegh van de vrede te richten.
|
|
|
vorige
