|
|
|
| |
| | | |
De vlinder en de mier.
By het lachend morgenkrieken
Zeide een vlinder, hupsch en fier
Aengesneld op bonte wieken,
Volgen de oogen my alom.’
't Miertje zweeg; maer, toegesprongen,
Greep, met rapgesloten hand,
Naer den vlinder reeds een jongen,
Roepend: ‘Ha, ik ving u, kwant.
Al die kleuren onder een!
| | | |
Gy ontvlugt me niet, o neen!’
't Miertjen, onder 't kruid verdoken,
Sprak, wanneer 't den vlinder zag
Met een spelde 't lyf doorstoken:
‘Kan een kind zoo wreed zyn, ach!
Vaert ellendig menig keer.
Wat verlange een miertje meer?’
|
|
|