Van de Schelde tot de Weichsel. Deel 2: Neder-Duitschland


auteur: Joh. A. Leopold en L. Leopold


bron: Joh. A. Leopold en L. Leopold, Van de Schelde tot de Weichsel. Deel 2: Neder-Duitschland. J.B. Wolters, Groningen 1882  


verantwoording

inhoudsopgave

doorzoek de hele tekst


downloads



DBNL vignet

Vom klooke Schniedake(2). (Rastenburg.)

Et wea(3) emaol e Prinzesse gewaltig stollt; keehm e Fria(4), so geew se em maol to raoaode op, on wenn he et nich raoaode kunn, so was he möt Schömp foatgeschöckt(5). Se leet ook bekennt maoaoke, wä't rett, sull se frieë(6), on migd kaome, wea dao wull. Toletzt funge söck ook dree Schniedasch tosamme; von deene meente de ölzte, se hädde so manke fiene Stöch gedaohn, on hädde't getroffe, dao kunn et enne nich fähle, se müsde't woll ook hia(7) treffe; de drödde aowascht(8) wea e kleene on nätta ficksa Keerdel(9) de nich maol sien Hanjwark vastund. Dao sprooke de twee to em: ‘bliew man to Huus, du wascht möt dienem Bätke Vastand ook nich wiet kaome.’ Dat Schniedake leet söck aowascht nich aftröste on säd, he hädd emaol siene Kopp drop gesett on wull söck schonst helpe, - on ging dahenn, as wea de Wölt sien.

Dao keehme alle dree bie de Prinzesse on säde, se sull enne e Rathsel opgeewe, et weare de rechte, Lied angekaome, de hädde dat Raoaode ruht. Dao sprook de Prinzesse: ‘öck hebb tweealie Haoao(10) op'em Kopp,

[p. 319]

von wat forr'e Farw ös dat?’ ‘Wenn't wieda nuscht ös,’ säd de ëaschta, ‘et ward schwart on witt sönn, wie Kähmel on Solt.’ De Prinzesse säd: ‘faolsch geraoaode! reed de angre.’ Dao säd de angre: ‘ös't nich schwart on witt, so ös et bruhn on roth, wie mienes Vaodasch Sünndagsrock.’ ‘Faolsch geraoaode,’ säd de Prinzesse, ‘reed de drödde, dem seeh öck et an, de weet et gewöss.’ Dao tret dat Schniedake vä on sprook: ‘de Prinzesse heeft e sölwernet on e goldenet Haoao op'em Kopp, on dat sönn tweealie Farwe.’ Wie de Prinzesse dat höat, wurd se blatt on wea va Schreck bohl hengefalle; denn dat Schniedake hadd et getroffe, on se hadd gewöss gegloowt, dat migd keen Mönsch op'a Wölt ruhtbringe. As ä dat Hart weddakeehm, sprook se: ‘damöt häst du mi noch nich gewonne, du mosst noch eent dohne; unga(1) öm Stall ligt e Baoao(2), bie dem sullst du de Nacht tobringe; wenn öck denn morge opstaoh, on du böst noch läwendig, so sullst du mi frieë.’ Se docht aowascht, damöt wull se't Schniedake loot ware, denn de Baoao hadd noch keene Mönsch läwendig gelaoaote, de em unga de Klaue gekaome wea. Dat Schniedake leet söck nich afschrecke, on sprook vagneegt: ‘dat wöll öck ook noch uhtrichte.’

As nu de Aowend keehm, ward mien Schniedake runga tom Baoao gebrocht; de wull ook gliek op'et loot on em möt siene Klaue e gohde Wöllkomm gäwe. ‘Besacht, besacht!’ sprook 'et Schniedake, ‘öck kann di noch to Röst(3) bringe.’ Dao neehm et gans gemaogg, as hädd et keene Sorg, Wallnät uht'a Fupp(4), beet se op on att de Karne; wie de Baoao dat sagg, kreeg he Lost on wull ook Nät(5) hewwe. Dat Schniedake greep ön de Fupp on reekd em e Hanj voll; et weare aowascht keene Nät, singa Steene. De Baoao stöckt se ön't Muhl, he kunn aowascht nuscht opbiete, so doll he ook beet. ‘Schlagg(6)!’ docht he, ‘wat böst du fa e domma Klott! kannst nich maol de Nät opbiete!’ on sprook tom Schiedake: ‘biet mi de Nät op.’ ‘Kick emaol, wat du fa e Keerdel böst,’ säd dat Schniedake, ‘häst so e grootet Muhl on kannst de kleene Nät nich opbiete.’ Dao namm et de Steene, wea geschwing, stöckt dafäa e Nät ön't Muhl, on knacks! wea se op. ‘Dat Dingj mott öck noch maol proowe,’ säd de Baoao, ‘wenn öck et mi bedenk, öck möst et könne.’ Dao gaff em dat Schiedake wedda de Steene, on de Baoao strappzeert söck on beet so hart he kunn, aowascht du gleewst ook nich, dat he se opgeknackt hädd. Wie dat vabie wea, haolt(7) dat Schniedake e Viglien unga'm Rock vä on späld e Stöckske drop. As de Baoao dat höat, kunn he et nich laote on fung an to danze, on as he e Wiehlke gedanzt hadd, gefull em dat so woll, dat he tom Schniedake sprook: ‘höa, ös 'et Fiddle schwao.’ ‘Gao nich, sittst du, möt de Linke legg öck de Finga op on möt de Rechte striek öck möt dem Baoaoge drop loot, dao geit et lostig, hopsasa, falladra.’ ‘Wöllst du mi Ungaröcht(8) gäwe?’ sprook de Baoao, ‘so fiddle migd öck ook vastaohne, dat öck danze kunn, wenn öck Lost hädd.’ ‘Von Harte geern,’ säd dat Schniedake, ‘wenn du't lehre wöllst, aowascht wies emaol diene Klaue he, de sönn

[p. 320]

grusam sea langj, öck mott ëascht de Nägels beschniede.’ Dao was'n Schrufstock gehaolt, on de Baoao läd siene Klaue drop, dat Schiedake aowascht schrof se fast on sprook: ‘nu wacht(1), böt öck de Scheer bring!’ leet de Baoao bromme, so väl as he wull, läd söck ön de Eck op e Bund Stroh on schleep ön. De Prinzesse, as se det Aowens de Baoao so grusam sea bromme höat, gloowt nich angasch(2), as de brommt va Fraid, on möt dem Schniedake ös et uht. Morgens stund se gans ohn Sorg on vagneegt op; wie se aowascht na dem Stall kickt, so steit dat Schniedake gans munta on ös gesung wie e Fösch öm Waota. Nu kunn se nuscht dawedde segge, se hadd et ver alle vaspraoke, on de Könik leet e Waoge kaome, drönne musd se möt dem Schniedake to'a Kark faohre on sull se dao getruth ware. Wie se öngestäge weare, ginge de beids angre Schniedasch önne Stall, on schrowe de Baoao loot; de weare faolsch on gönnde em sien Glöck nich. De Baoao wea nu voll Booss on leep hinga dem Waoge he. De Prinzesse höat em schnuuwe on wea ä(3) angst, dao säd se: ‘Schlagg! de Baoao ös hinga(4) ons, on wöll di haole.’ Dat Schniedake wea geschwing, stelld söck op'e Kopp, stöckt de Beene tom Fönsta ruht on reep: ‘kannst de Schrufstock seehne(5)? wenn du nich geist, so sullst du wedda rönn!’ Wie de Baoao dat sagg, drellt(6) he öm un leep foat. Mien Schniedake foa dao rohig ön de Kark, de Prinzesse was öm angetruth, on läwd he möt ä vagneegt, wie e Löwrik(7) unga'm Himmel. E Doahla, wä't nich gleewt.