Martinus Nijhoff, Verzamelde gedichten (ed. W.J. van den Akker en G.J. Dorleijn)

bron: Martinus Nijhoff, Verzamelde gedichten (ed. W.J. van den Akker en G.J. Dorleijn). Uitgeverij Bert Bakker, Amsterdam 2001 (derde druk)

DBNL vignet



[p. 117]
Vormenaant.
[p. 119]
Houtsneden
[p. 121]
Satyren Christofoor ‘Ach, Christofoor, vertrouwder In 't water dan op 't land, Til het kindje van je schouder, Geef zijn handje me in de hand; Ik wijs het in de bosschen De bronnen en de mossen, De vogels en de vossen, De slang, den haas en 't hert -’ Maar Christofoor, op den oever, Leunt zwijgende op zijn kruk, De stroom was stroef, maar stroever Zijn de tranen van geluk: Nooit was een bedding weeker, Nooit waadde hij zoo onzeker, Want nooit nog, nooit nog streek er Een handje hem door het haar - De satyr nadert ijlings Door het ritselende riet, Hij ziet het kind dat schrijlings Op den reus naar hem omziet - Hij die langs alle wegen Zijn lusten had verkregen, Biedt nu, schuw en verlegen, Een handvol bessen aan -
[p. 122]
't Kind heeft zijn hand genomen En 't houdt wat het eenmaal houdt, De satyr kan niet ontkomen, Hij danst nooit weer in het woud - Zoo sterk werd zijn hand gegrepen, Dat het sap der stukgeknepen Vruchten in roode streepen Neerdrupt van pols naar poot - O Christofoor, o satyr, Uw woede en vlucht zijn getemd, Men vindt op land of op water Een klein geluk dat klemt: Voor Christofoor ondoorwaadbaar, Voor den satyr ongenaakbaar, Voor mij, ach, onaanraakbaar Wegzingend door mijn lied -

Vormenaant.