(Voorwoord).
Bemoedigend is het voor den beminnaer der vaderlandsche letteren te zien met hoeveel yver er tegenwoordig wordt gewerkt aen den opbouw der moedertael. De poogingen, door de landregering te dezen opzichte aengewend (hoe weinig strookende met de tegenwoordige vertaling der wetten), zyn algemeen toegejuichd; in Vlaenderen en Braband verryzen letterkundige genootschappen, als het ware uit de puinhoopen van de verwoestingen der vorige eeuwen; jonge schryvers, al vroeg met de kennis van het voorledene doordrongen, treden moedig in de baen, en kondigen zich aen met voortbrengselen waerin de kenmerken des vernufts, der verbeeldingskracht, oorspronglykheid en levendige uitdrukking, op ieder blad doorstralen; in dagbladeren en tydschriften leest men nu en dan nieuwe namen, onder belangryke mededeelingen geplaetst. Maer het grootste kenmerk van herbloei onzer lang miskende letterkunde bestaet hierin, dat zy al meer en meer tot in het huislyke leven dringt; dat het getal der byzondere persoonen, die in dezelve hunne uitspanning zoeken, dagelyks vermeerdert, en dat er zelfs schynen te bestaen, die onder de vruchten hunner uitspanningen kostbaerheden tellen, welke reeds te lang verborgen zyn gebleven.
Een vak, by ons het meest beoefend, is het verhalende; niet om zyne gemakkelykheid, want het is op dit vak dat Bilderdyk, in de voorrede van het tweede deel zyner
Mengelpoëzy, de woorden van den engelschen dichter Buckingham toepast:
maer om de geschiktheid van onze tael tot hetzelve. Dat er nogtans by ons in dit vak vele mislukte poogingen gedaen worden, kan niemand ontkennen, en zulks komt vooral daeruit voort, dat sommige onzer dichters al te weinig bekreund zyn over den keus hunner onderwerpen, als ware alle stof daer toe goed, wanneer zy slechts op moord of verkrachting uitkomt.
Een andere struikelsteen in dit vak is de behandeling; en weinigen kennen het geheim om aen een droog verhael eene dichterlyke wending te geven, of eene gewoone daedzaek schilderachtig intekleeden, op eene manier die belang verwekt en de aendacht boeit.
Dichterlyke verhalen, zeg ik (en daer onder verstaet men Romances, Balladen, Legenden, enz.), zyn in onze tael overvloedig, maer de goede zyn er schaers. Nu, van de verborgene kostbaerheden, waervan ik hiervoren sprak, is my eene perel ter hand gekomen, die ik met vreugd aen den uitgever van dit tydschrift overlevere. Men leze de Ballade, die ik hier volgen laet, en men zegge my of zy verre is van geschreven te zyn in den echten Romancen- of Balladenstyl, waervan de fransche dichter Moncrif, door Feith en Kantelaer, in hunne Bydragen tot de schoone kunsten, als model wordt aengewezen, dien Bürger en Schiller zoo meesterlyk aen de Duitschers hebben getoond, en dien zy zelven van de oude Engelsche en Spaensche gedichten afgeleerd hadden.
Het onderwerp behoeft geene breedere ontwikkeling dan in het stukjen zelve. Ieder die langs den grooten steenweg van Gent naer Brugge heeft gereisd, herinnert
Bl. 19.
zich den bouwval dien hy, by het uitgaen van Maldegem, ter regter zyde van den weg, heeft gezien. Vóór een twaelftal jaren zag men er nog eenen instortenden vleugel van het oude kasteel, dat weleer aen de prinselyke familie De Croy behoorde, en onlangs eigendom is geworden van den heer baron Pecsteen, te Maldegem.
Men heeft er alsdan een teekening van gemaekt, die wy hier gegraveerd mededeelen, en welke men kan vergelyken met de afbeelding in Sanderi Flandria illustrata, II, No 28.
Thans bestaet er van het oude prachtige slot niets anders meer dan ‘één torentje en twee linden,’ die nog ‘de schaemle kruin verheffen.’ Daer was het tooneel van het onderwerp der volgende Ballade. De traditie is er zoo naeuwkeurig in bewaerd, als de perken eener dichterlyke behandeling het gehengen. De keus van het onderwerp alleen verraedt genie, de behandeling verraedt er niet min, en men moet zoo veel nederigheid als ware verdienste bezitten om by zulk een voortbrengsel te willen onbekend blyven. - Wy zullen echter in geen geheim trachten te dringen, waervan de kennis toch niets ter zake doet; wy zullen de hen laten voortvaren ons op gouden eyeren te vergasten, zonder ons over den oorsprong van den schat veel te bekommeren, uit vrees van de bron te bederven.
12 Sprokkelmaend, 1838.
Ch. LEDEGANCK.
Het heerken van Maldegem,
eene Vlaemsche overlevering.
