Nicolaas Simon van Winter, De Amstelstroom · dbnl

DBNL

De Amstelstroom

auteur: Nicolaas Simon van Winter

bron: Nicolaas Simon van Winter, De Amstelstroom. Pieter Meyer, Amsterdam 1755.

doorzoek de hele tekst

© 2004 dbnl

DBNL vignet



[p. **4r]origineel
Op den Amstelstroom van den heere N.S. van Winter. Lieflykvloeiende Amstelstroom, Die my kluistert aan uw' zoom Door uw vriendelyk vermogen! Voedster van de Waereldstad, Die, uit diep moeras getoogen, Thans zoo veel sieraeds omvat! Heugt u van uw vroegste jaeren, Meld ons dan wie de eerste waren Die zich vestten aen uw' boord. Waren 't Cimbers of Teutonen? Hebt gy nooit hun' naem gehoort, Hield gy hen voor Baetoos zoonen?
[p. **4v]origineel
Was hun inborst fier en stout? Zaegt gy hen in 't scheemrig woud, 's Morgens 't nuchtre wild verkloeken; Of Theutates boschaltaer Met gebloemte en ooft bezoeken, Onder 't juichend feestgebaer? Kost de Vryheid hen behaegen? Bleef hun hart haer opgedraegen? Spreek: bestreed hun eedle moed, Wars van vuige slavernye, Zelfs ten koste van hun bloed, Der Romeinen dwinglandye? Ruischende Amstel! heugt uw vliet Van die oude volken niet? Zyn hun zeeden u vergeeten? Meld ons dan van jonger stond, Toen gy visschers zaegt gezeeten Op der Batavieren grond.
[p. ***1r]origineel
Zeg ons hoe gy hen de netten By het maenlicht uit zaegt zetten, Daer uw gunst hen bystand bood, En hunn' arbeid mild beloonde, Als gy in uw' ruimen schoot 't Stroomheil naer de fuiken troonde. Maer het schynt of ge u beklaegt Dat gy weinig kennis draegt Van die overoude tyden, Daer ge ons naer van Winter wyst, Dien ge uw Stad zyn' zang hoort wyden, Die uw' vloed zoo kunstig pryst. ‘Hy, die my verheugd doet roeiën Waer zyn gouden vaerzen vloeiën, (Dunkt my dat ge al ruisschend zegt:) Zong van gloriryker jaeren, Toen ik twistte met de Vecht, Oorlog voerde tegen 't Spaeren:
[p. ***1v]origineel
Toen myn Dam in dit gewest D' eernaem kreeg van Amstels Vest, De Amstels als zyn Heeren eerde, Schoon het Kenmerlandsche vuur, Meer dan eens de Stad verteerde, Brand stichtte in haer' houten muur: Toen ze in heerelyker wezen, Uit haere asch en puin verrezen, Driewerf uit haer vesten drong, Wal en cingels binnenhaelde; En voor 't oog van oud en jong Met een' nieuwen luister praelde. Hy ontdekt u, wat al twist, Wraekzucht, afgunst, haet en list, Van myne eedle Nagebuuren, Van het Stichtsch gemyterd Hoofd, Ik rampzalig moest bezuuren, My van voorspoed heeft berooft:
[p. ***2r]origineel
Hoe ik 't Hoeksche vuur zag blaeken In de Kabeljaeuwsche daken, En 's Lands Graef heb bygestaen, Toen myn moed de muitzucht weerde, Toen Vorst Maximiliaen, My myn Wapenkroon vereerde: Hoe myne onbezweeken trouw Lang het wanklend staetgebouw, Voor den sieren Spanjaert stutte; En hoe grootsch myn Borgery, Zich, het algemeen ten nutte, Heiligde aen de Zeevaerdy. Wil my niet naer de eerste dagen Van 't moerassig Holland vraegen, Schoon zyne eer de myne strekt; Door van Winters eedle klanken Word ik schooner u ontdekt. Help my dan zyn kunstlier danken’.
[p. ***2v]origineel
Lieflyke Amstel, dryf vry voort; Dat uw vloed, die elk bekoort, Nooit verdiende glorie derve! Dat van Winters eedle kunst, Eene onsterflyke eer verwerve! Duurzaem bloeie in yders gunst! En zoo ge ooit, ô Eer der stroomen! Daer gy dartelt langs uw zoomen Met een kronkelenden zwier, 't Y Antonides hoort roemen; Roem dan op van Winters lier: Roem hem dien we uw' Dichter noemen. LUCRETIA WILHELMINA van MERKEN.