[fol. B3r] origineel

Lentebloemen, gestrooijd ter bruilofte van den heere Abraham des Amorie, en jongkvrouwe Angelica Hugaert.

 
KOom, lieve Lente, koom met uw beminden stoet;
 
Vlecht hier een bloemenhoed!
 
Het Ys smelt door de kracht der warmte van het zuiden,
 
En de Aarde baart haar' kruiden.
 
De bloemknop breekt door 't sneeuw, en biedt zich vrolyk aan
 
Om in een krans te staan,
 
Te pronken op de borst der blyde maagdenreijen,
 
Die 't roemryk Paar geleijen,
 
Dat aan den Spaarne stroom, in 's Hemels gunst getrouwd,
 
De blyde bruiloft houdt.
 
Men kan Heer Abraham uw min daar by gelyken,
 
Uw Schoone moest bezwyken,
 
En smelten als het sneeuw, daar gy de straalen spreijt
 
Van uw' standvastigheid.
[fol. B3v] origineel
 
Vergeef me Angelica word gy by sneeuw geleken,
 
Men hoort de dichters spreeken
 
Door overbloemde taal, dat zet de Poëzy
 
Den schoonsten luister by.
 
De zonne doet de sneeuw van 't hoog gebergte vloeijen.
 
De stroom en beek besproeijen
 
Door 't aangewonne nat, de weiden langs hunn' zoom,
 
Zo wint men melk en room;
 
Dus doet de liefde mee, zy smelt de maagdeharten,
 
Die 't ys in koelheid tarten,
 
Dan helpt geen veinzery; en beek van reine min
 
Vloeijt reine harten in;
 
Op dat zy zoete vrucht van 't zuiver huuwlyk geeven,
 
Tot vreugd en nut van 't leeven.
 
Koom, lieve Lente koom, met uw beminden stoet;
 
Vlecht hier een bloemenhoed!
 
De blyde leeuwrik heeft zyn vleugeltjes bewogen,
 
Hy klimt naar 's Hemels boogen,
 
En zingt terwyl de zon haar middagstraalen schiet,
 
Zyn Lentebruiloftslied!
 
Zo zult ge, ô deugdryk Paar, met zuiv're liefdeklanken,
 
d'Alzegenaar bedanken;
 
Opdat uw huuwlyksdag van hem gezegend blyv',
 
En dus uw echt beklyv';
 
Zo moet het alles hem, die 't Al in al is, loven,
 
Op 't aardryk en daar boven,
 
Dan geeft hy 't deugdzaam Paar in 't Huwelyksverbond
 
Den nektar in den mond;
 
Dan volgt geen bitterheid op lieffelyke kusjes:
 
Maar 't zoet der minnelusjes.
 
Koom, lieve Lente koom, met uw beminden stoet;
 
Vlecht hier een bloemenhoed!
[fol. B4r] origineel
 
Gelyk ten spyt der kou de botten vrucht beloven
 
In Kenn'merlandsche hoven,
 
Gelyk het bloemgewas met knop en teder kruid
 
Uit de aarde barst en spruit,
 
Zo maakt standvastigheid een deugdelyken minnaar
 
In 't eind tot overwinnaar;
 
Zo ziet oprechte min, na lyden en geduld,
 
In 't eind haar wensch vervuld;
 
Dan vliegt zy als een bye in Hermons roozengaarde,
 
ô Deftige Gepaarde;
 
Dan brengt zy in den korf van 't deugdelyk gemoed
 
Den honig, die het voed,
 
De zuivre hemelspys, een voorsmaak hier beneden
 
Des zoets van 't zalig Eden.
 
Koom, lieve Lente, koom, met uw beminden stoet;
 
Vlecht hier een bloemenhoed!
 
De Landman zal nu 't land bebouwen en bezaaijen,
 
Om in den oegst te maaijen;
 
Het Minziek pluimgediert zoekt plaats voor 't konstig nest,
 
In Batoos ryk gewest,
 
Hier in het vlakke veld, daar in de ruigte en boomen,
 
Of langs de ontdooijde stroomen;
 
De Waereld strekt alom een ryke Bruiloftsdisch
 
Voor vogel vee en visch;
 
Elk zoekt zyn wedergade in zoete min te grieven;
 
't Krioelt 'er van gelieven;
 
De zon die zich vertoont omtrent den Evenaar,
 
Begroet de Bruid van 't Jaar,
 
En koestert alles met haar' lieffelyke lonken,
 
Om elk tot min te ontvonken;
 
Is 't wonder, schoone Bruid, geestryke en zoete Maagd,
 
Dat u de min behaagt?
[fol. B4v] origineel
 
Is 't wonder dat ge in 't eind zult met een Bruigom paaren,
 
Die u zoo veele jaaren
 
Standvastig heeft gediend, en door zyn kloek verstand
 
Ontvangt uw hart en hand?
 
ô Neen wyl alles mint moest gy in 't eind eens minnen,
 
En smelten ziel en zinnen
 
Met uw des Amorie door eene minnevlam
 
Ten luister van uw stam.
 
Bloeij, schoone Hugaert bloeij door gunst van d'Albehoeder,
 
En werd' de blyde Moeder
 
Eens Thomas, daar 't geslacht uws Bruigoms in herleev',
 
Het welk de Hemel geev'.
 
Indien myn wensch beklyff' naa zes paar Maanekringen,
 
Helpe ons het Maagschap zingen:
 
Koom, lieve Lente, koom met uw beminden stoet;
 
Schenk 't Wicht een bloemenhoed!
 
 
 
PIETER LANGENDYK.