|
|
|
| |
[vs. 4620-5202]aant.
4620.
Daer toe quam ter selver stonde 4620
Die here van Moroel, mijn heer Jan,
Op een swert ors, dat sere ran,
Wel ghewapent totten teen;
Sijn wapenroc was al een, 4624
Ende des ors covertuere mede
Was van lasuere, dat's waerheide;
| | | |
Gesait, als 't wesen soude,
Met enen halven leuwe rampant
4630.
Daer in gaende, sy u becant; 4630
Van den selven was sijn baniere
Gemaict rikelijc ende diere,
Daer sijn lieden hilden met crachte
Onder, die hy te hulpe brachte
Her Arnout, den helt rike,
Jegen die heren van Lothrike.
Deses daghes hadden si, seker sijt,
Hem wel geproeft in den strijt.
Van d'ander side, wet dat wale,
4640.
Quam die here van Leefdale,
Ende sijn maghen onder sijn vane,
Die van goude was, als ic wane,
Met twe roosen daerin van kelen,
Met enen quartier, sonder helen,
Van kelen met, dat seg ic u.
Sijn ander wapen, versta nu, 4646
Was sine baniere al gelijc.
| | | |
Den here van Moroel gevaren
4650.
Ten stride waert sonder sparen;
Hi hadde hem een littel verposeert.
Jegen hem quam gemonteert
Die here van Leefdale met ghere; 4653
In sijn hant haddi enen spere,
Ende liet d'ors lopen ongespaert
Ten here van Moroel waert;
Hem volgden sijn maghen gemeine.
Dus pongeerden die heren reine: aant.
Elc hadde den anderen vercoren,
4660.
Ende sloegen de orsse met sporen.
Hare speren lieten sy sincken,
Ende elc stac anderen om vermincken;
Met selken nide si staken
Op de scilde, dat men craken
Haer speren hoirde een roepmael verre;
Maer eer si braken sonder merre,
Leden si dore halsberge ende platen,
Ende maicten hem diepe gaten
| | | |
Ende wonden groot in haer lijf,
4670.
So datten 't bloet, sonder blijf,
Daer en cochte noch en riep aant.
Niet een twint gheen van beiden,
Nochtan bleven si in haer gereiden
Sine wisten wat hem gesciede.
Daer quamen toe hare beider lieden,
Ende holpen de heren te samen,
4680.
Dat si alle beide bequamen.
Men verbant hem tier stonden
Doen keerden si ten stride weder,
Daer menich lach ter erden neder,
Die gedaen hadde sijn inde. 4685
Daer quam gereden met geninde
Mijn her Jan van Campenhout,
Met wapenen, die hem wel stoeden.
4690.
Sijn baniere, na mijn vermoeden,
| | | |
Bracht men gemaict voir hem dair
Van cynopre, dat es waer,
Met enen hoede van silvere wit.
Hy sat op een ors mit, 4694
Dat swerter was dan een rave,
Dat liet hy vaste henen draven
Daer hi den strijt sach aldermeest.
Het sachene comen ongevreest 4698
Die here van Ercle, daer hi hilt,
4700.
Verdect onder sinen scilt,
Ghewapent als een lantshere.
Den scilt voerdi, min no mere, 4702
Van silvere met vaeschen twee
Gecasseleert rikelijc fijn:
Selc was die baniere sijn.
En 't ierst dat hi Janne sach,
Nam hi een spere, sonder verdrach,
Ende rende te hemwaert met nide,
4710.
Ende geraicten in sijn side
Op de plate, die hi dorstac,
Ende 't spere gaf enen groten crac;
| | | |
Het brac in menighen stuc,
Anders ware hi bleven doot;
Doch haddi een wonde niet te groot,
Dies haddi groot ongedout.
Mijn her Jan van Campenhout
4720.
Dat hi viel ter erden neder.
Over sijn voete spranc hi ter vaert,
Ende gegreep sijn goede paert,
Dat men te rechte mocht loven,
Ende spranc in den sadel boven,
Die rikelic was te sien an;
Ende van Campenhout mijn her Jan
Keerde hem wederomme doe,
Ende trac sijn sweert uter scoe.
Die here van Ercle es op hem comen,
4730.
Die oic heeft sijn sweert genomen,
Ende sloechen opten helm boven
Datter die splinteren uit vlogen,
| | | |
Ende d'ors is voorwaert ghesprongen,
Soe dat elc anderen weirt gedronghen 4734aant.
Metten volcke dat dair tusschen quam. 4735
Men sach dair comen, als ic vernam, 4736
Den grave van Loen, die te wensche
Hadde gestreden; menich mensche
Was gecomen, die met eren
4740.
Streden jegen die Grimberchse heren.
Die grave van Loen stac enen,
Die verre van by Postele henen
Geboren was, enen ridder boude,
Die van her Wouter Berthoude
Die grave sloechen met genint
Ten scouderen boven metten sweerde,
Dat hem 't hoet vloech boven de eerde.
Daertoe quamen sonder sparen
4750.
Twee vrome ridderen gevaren
Van Grimbergen, als ic verstae,
Die desen riddere bestonden nae;
D'een was her Segerman van den Male,
D'ander her Simoen, wet wale,
| | | |
Sijn sone, dien hy hadde weert.
Elkerlijc sat op een peert 4756
Wel verdect met enen samite;
Haer wapenroc, seit die vite, 4758
Wel van cynopre gemaelgeert
4760.
Met enen hode gecasseljeert;
Maer sijn sone droech sonder smette
In 't hoet van selvere een molette.
Elc hadde in sijn hant een spere
Ende lieten lopen met ghere
Op des graven volc van Loen;
Her Segher stac sonder hoen 4766
Eenen cnape, hiet Geraert,
Dat hi ter erden viel ter vaert;
Ende sijn sone her Symoen
4770.
Stac op den grave van Loen
Dat hy ghevallen was by naer;
Maer die grave onthielt hem daer,
Ende heeft getogen 't sweert; 4773
Op her Symoen dat hy veert,
Ende gaf hem sonder verdrach
Op den helm selc enen slach,
| | | |
Dat hi rumede sijn gereide;
Maer hi rechte hem sonder beiden,
Ende sloech op den grave weder,
Een groot stuc viel ter eerde.
Die grave hadde hem als d'onverveerde
Geloont weder harde saen,
En had 't her Seger gedaen,
Die dair toe quam gereden,
Ende den twist van hem tier stede
Met heercracht heeft benomen.
Doen wert daer van menighen vromen
Man gestreden harde sere;
4790.
Menich knape, menich here
Wert dair gequetst ende gewont;
Over de knoeselen in dat bloet.
Oec liep daer menich ors goet
Sonder here achter velde,
Daer men lettelgoet op telde; aant.
Daer en was blode noch coene,
Hine hadde genoech te doene
| | | |
Ane hem selven, dat was wair,
4800.
Soe groot, soe fel, soe swaer
Was al dore doen die strijt,
Die dore ende dore al den tijt
Was duerende, ende al even suer;
Elc was anderen swaer gebuer:
Al selcken anxt was daer.
Daer toe quam slaende sonder vaer
Her Philips van Wavere sciere,
Ende menich man onder sijn baniere,
Die van selvere was, meer no min,
4810.
Drie baren van sable daerin.
Sijn tornekeel was rijckelijc,
Ende sijn baniere al gelijc;
Maer van bloede waest bestoven,
Ende van onderen ende van boven
Met sinen wapenen was berect
Sine ors ende wel overdect.
Sijn sweert haddi getogen daer,
Ende sloech in den stride, dat's waer,
4820.
Ende hiet van Hombeke Jan;
Oic bestont hi der maegscape na.
| | | |
Dien geraicte hi, als ic versta,
In den hals metten sweerde,
Dat hem sijn hoet viel op d'eerde; 4824
Den buc horte hi neder met gewout.
Daer toe sach mijn heer Arnout
Van Hombeke, dat men versloech
Sinen maech, hi 't sweert (l. swaer) verdroech;
Want hine lief hadde ende trouwen,
4830.
Ende swoer bi Onser Vrouwen,
Hi souden wreken of bliven doot. 4831
Hi sat op een ors bloet root
Met sinen wapenen overtogen; 4833
Neven hem hilden, ongelogen,
Sine neven vier gewapent wel,
Daer af die twee, dat wet wel,
Ridderen waren, d'ander twee knapen.
Wit, met ere vaeschen van kelen,
4840.
Gefreteleert, sonder helen, aant.
Van goude al te rickelicke;
Sijn tornekeel was gelike.
| | | |
D'outste droech, als 't wel scheen,
Van sinen sonen, een palesteen
Van lasoere, d'ander een rant;
Dese waren twee ridderen genant.
D'ander twee wapen laet ic varen,
Die doen noch twee knapen waren.
Elc hadde in sijn hand een spere
4850.
Ende lieten lopen met grote ghere
D'orsse ten here van Waveren waert,
Die se comen sach ongespairt,
Met een spere in sijn hant,
Wat sijn ors gelopen mochte,
Weldichlike, met tornen gedochte, aant.
Ende mijn her Arnout van Hombeke
Gaf her Philips enen steke
Op sinen scilt, dat hy spleet,
4860.
Ende hine hem van den halse reet.
Die here van Wavere stacken op sijn borst,
Ende heeften met sijn spere getorst,
| | | |
Dat hine van den orsse reet neder;
Maer over sijn voeten spranc hy weder,
Ende hi trac sijn sweert na 't gone;
Ende her Arnouts jonxste sone,
Her Heinric, sloech toe, wat hy mach,
Doen hi sinen vader vallen sach,
Ende sloech den here van Wavere boven
4870.
Op den helm dat hine gecloven
Heeft; maer anders en heeft hi geen dere;
Ende Philips van Wavere de here
Hief op sijn sweert willichlike, aant.
Ende sloech van Hombeke heer Heinrike
Dat hem twint en bleef gheheel,
Helm, hooft, noch beckeneel;
't Sweert toten oghen nederscoot, 4877
Daer 't her Arnout toesach, sijn vader,
4880.
Ende sijn broeder allegader,
Die 's droeve waren ende hadden toren,
Ende sloegen d'orsse metten sporen.
Mijn her Jan, de oudste broeder,
Woude verwreken, sijt des vroeder, aant.
| | | |
Sinen broeder die lach doot,
Ende gaf enen steke groot
Her Philipse, so onsochte,
Eer hijs hem gehoeden mochte
Dat hy viel ter erden saen,
4890.
Ende daer hi op soude staen,
Quam her Arnout van Hombeke, 4891
Ende gaf hem enen slach vreseleke
In den hals metten swerde,
Dat hi strukelde jegen d'erde.
Anderwerf heeft 't sweert verheven,
Ende hem enen slach ghegheven
Dat dair 't sweert scoet dore 4898
Recht totten tanden inne,
4900.
So dat wederscoot ter kinne. 4900
Daer viel hi ter erden doot,
Dat schade was ende jammer groot;
Want hi was vroom ende goet, 4903
Ende her Arnout, die here vroet, 4904
Es ghegaen te sinen orsse,
Ende sat op; in die porsse
| | | |
Es hy geslegen ende met strijt; 4907
Sijn kinderen volgden hem tiere tijt,
Die hem noode afgaen souden.
4910.
Her Philips viel doot in de moude, 4910
Van Waveren die here rike;
Men ginc daer striden vreselike.
Daer quam gewapent van allen leden,
Van Bueren mijn heer Coenraet,
Ende neven hem, dat verstaet,
Her Bernaert van Isselsteyne; 4917
Met twee banieren quamen si beide,
Ende quamen te hulpe houde 4919
4920.
Van Grimbergen her Arnoude
Jeghen den heere van Brabant,
Met menigen stouten wigant,
Die des dages willichlike
Hadden gestreden ende vromelike
Onder de twee banieren voirwaer,
Die de heren brachten daer.
Die here van Bueren voerde hiere 4927
Scilt, wapenroc, ende baniere
| | | |
Van kelen, verstaet wel dit,
4930.
Met ere vaeschen van selvere wit,
D'een in d'ander gecasseleert.
Her Bernaert, als men my leert,
Die here van Isselsteyne,
Voerde den scilt van goude reine,
Met ere vaesche van lasoere,
Gescaectafelt met vier sautoere
Wit ende roet, ende rikelike diere;
Al sulcke was sine baniere.
Dese heren saten beide op twee orsse,
4940.
Diese 'sdaeghs uit menich porsse
Gedragen hadden te dien stride;
Sy hadden beide te dien tide
Geselschap te gadere gesworen,
Ende om leet noch om toren
Maer met trouwen by te stane.
Dus hilt elc by anderen daer,
Ende hadden des daghes voirwaer
| | | |
Menich hart strijt begonnen,
4950.
Dat sy met eren groot verwonnen,
Dair menich in verloes sijn lijf.
Sy saghen comen gewapent stijf 4952
Jegen haer weder her Goswine,
In bellonc gaende, goet ter cuere,
Beide van goude ende van lasuere,
Met enen rande daeromme van kelen.
Sijn tornekeel was, sonder helen,
Van den selven, ende sijn ors goet
4960.
Was verdect, des sijt vroet,
Met enen groenen singlatoene; aant.
Een spere hilt die ridder coene
In sijn hant, ende heeft versien
Comende die twee heren met dien, 4964
Door den strijt dringende sere.
Doen liet lopen sijn ors die here
Rechte te hem beide waert; 4967
Het sachen comen her Bernaert,
Ende sloech jegen hem met sporen;
4970.
Men mochte die erde doven horen, 4970
Daer sy quamen die twee heren.
Dore die scilden staken si hoer speren 4972
| | | |
Soe dat si braken op de platen,
Ende die orsse, dair si op saten,
Stonden ghebogen over haer hamen.
Haer swerden togen si te samen, 4976
Ende gingen elc anderen slaen.
Haer lieden, die hem volgden na,
4980.
Van beiden siden, als ic versta,
Bestreet elc anderen te dier uren, 4981
Ende mijn her Coenraet van Bueren
Voer in den strijt, sijt seker das,
Ende stac enen ridder, die neve was
Heer Gosewijns van Wedergrate,
Dor den scilt ende dor den plate,
Daer 't yser van den spere voer dore,
Ende in den lichame selcken score
Maecte, ende een wonde so groot,
4990.
Dat hi viel ter erden doot,
Ende metten steke dat spere brac.
Mijn heer Coenraert sijn sweert trac,
Ende voer her Goswijn toe,
Die jeghen heer Bernaerde doe
| | | |
Van Yselsteyne street, dien here,
Die hem ondersloegen sere.
Her Coenraet voer hem bat naer,
Ende sloechen op den helm daer,
Die rikelijc ende groot was ter noot,
5000.
Dat daer 't vier gereet uyt scoot,
Ende her Gosewijn sloech hem weder,
Den scilt doorhieu hy hem daer ter neder;
Een groot stuc viel daer op 't velt
Oic hadde hine bina gevelt
Met enen slage, dien hi hem gaf;
Doch onthilt hi hem dair af,
Soe dat hi bleef in 't gereide
Ende voer hem ane sonder beide.
So dede met her Bernaert. 5009
5010.
Si sloegen op hem ter vaert
In allen siden crachtelike;
Maer hi weerde hem vreeselike
Dat hem wel quaet was genaken; 5013
Maer si verloedene, in ware spraken, aant.
Soe sere, datti hadde moeten wiken:
Dies liet hi d'ors henen striken.
| | | |
En hadde gedaen een ridder wijs,
Mijn her Willem van Trasengijs,
Van Brabant een baenroetse groot,
5020.
Dien sach houden in den noot,
Ende jegen twee baenroetsen striden,
Dien sere verladen te dien tiden
Hadden, ende sijn volc oic mede,
Hi ware doot bleven tier stede;
Maer die here van Trasengijs
Dede derwaert lopen, des sijt wijs,
Sijn maechschap ende sijn baniere,
Die rikelic was ende diere
Van lasuere ende van goude
5030.
In bellonc dwers, also hi woude, 5030
Wale gesneden te diere ure.
Selc was sijns ors covertuere,
Daer 't mede was overdect.
Hi hilt in sijn hant gestrect
Sinen scerpen snidenden brant;
Metten orsse quam hi gerant;
Sijn wapenroc was rikelijc diere,
Ende gelijc sire baniere.
| | | |
Hi reet ten herewaert, wat hi mach,
5040.
Ende gaf enen groten slach
Den here van Iselsteine op 't hooft, 5041
Dat hi al te na was verdooft;
Doch quam weder te hem die here vry,
Ende sloech weder, dat seggic dy,
Van Trasengijs dien vromen here 5045
Dat hy een deel onteffent was.
Elc sloech op anderen, sijt seker das,
5050.
Her Gosewijn was oic niet traghe
Van Wedergrate; hy heeft oic saen
Den here van Bueren bestaen.
Dese vier heren streden tien tiden
Sy ondersloeghen hem ende staken
Dat hare scilden mochten craken,
Ende maicten tier selver stat
Elc anderen van bloede nat;
Ende hadse haer volc niet gesceden,
5060.
Dat daer tusschen quam gereden,
| | | |
Sy hadden elc anderen tier stat 5061
Doot ofte verminct gehadt;
Maer si scedense daer gemeen,
Daer worden in den stride saen
Pratsen scone ende groot gedaen, aant.
Ende daer gesciede in dat striden
Scade groot in beider siden;
Nieman anders des vermeet;
5070.
Soe anxtelic als men street
En sach nieman noch selc gevecht.
Daer en was ridder noch knecht
Hine street vromelijc met eren,
Ende holpen wel haren heren.
Van Grimberghen die heren fijn
Vochten sere in dat hustijn,
Dies si hadden wel te doene;
Want van Brabant die baroene
Hadden meerder hoop in haer scaren 5079
5080.
Dan der Grimberchsen heren waren;
Nochtan dorbraken sise gereet,
| | | |
Waest den Brabanters lief of leet.
Binnen dat men daer dus vacht,
So quam daer met groter cracht
Van Dongelbergen mijn heer Jan
Met sinen wapenen overtoghen;
Den scilt voerde by ongheloghen 5088
Van sable ende van silvere wit,
5090.
Wel gevaescht, verstaet my dit, 5090
Met enen leuwe rampant van goude, aant.
Gekroent van kelen, also hi woude;
Alsulc was sijn tornekeel,
Ende sijn banier al gheheel,
Daer sijn maghen hielden onder.
Hi hilt in sijn hant besonder
Enen spere sterc ende stijf,
Ende liet lopen, sonder blijf, 5098
Op her Gerarde van Ophem,
5100.
Der hine houden sach vor hem,
Wel ghewapent totten voeten.
Hy hadde des daechs met felre groeten 5102
Gegroet menigen Brabantsoen;
Al dorsteken ende dorhouwen,
| | | |
Dat mer niene aen mocht scouwen aant.
Enich teken, datter an hilt.
Van silvere voerdi den scilt,
Vijf ruten van kelen in bellonc;
5110.
Dus is gaende de ridder jonc.
Van Dongelbergen tier steden
Sachi te hemwert comen gereden;
Hi greep enen stercken scacht,
Ende horte d'ors met groter cracht
Op den here van Dongelberghe weder,
Die te hemwert rende gereder 5116
Dan een swaluwe soude vliegen.
Te gadere quamen si, sonder liegen,
5120.
Rechte als twee vlieghende pile,
Ende geraicten met ghewilt
Elc anderen dair op den scilt,
Dat sise alle beide dorstaken,
En die platen, in waren spraken;
Ende waest niet te broken, die speren
Die waren hem in den buuc geveren.
Daer na quamen si te samen
Beiden met hoeden ende met lichamen 5128
| | | |
Dat si 't vel af jockierden,
5130.
Ende hem beide ter erden stierden
Met haer sadelen tusschen haer been;
Want daer en was vergaert geen
So vast, sine mosten breken;
Maer si sprongen op haesteleken,
Ende eer si getrokken haer sweerden
Waren si weder op haer peerden
Daer wert gestreden vreselike
Van den twee heren dier by hilden,
5140.
Dat vlogen die spaenderen van den scilden,
Die in stucken worden gehouwen.
Men mochter in den strijt scouwen
Meneghen vallen metten sweerde,
Eer die heren quamen te peerde.
Sinen viant daer hi op quam
Van Dongelberge, die hem nam
Sijn sweert ende sloech op her Geraerde,
Ende geraecte den ridder waerde
Recht op 't beckeneel boven,
5150.
Dat hy 't heeft in tween gecloven,
| | | |
Ende 't sweert scoet toten oghen toe;
Enen anderen hersloech hi doe
In den hals sonder merre,
Dat hem 't hooft afvlooch verre. 5154
Twee heeft hire doot in de vaert,
Daer 't toesach mijn heer Geraert,
Die 't sere qualike verdroech.
Sijn ors hi mit sporen sloech;
't Sweert verdroech hi aldair,
5160.
Ende sloech her Janne sonder vaer
Van Dongelberge tier selver stonde
Op sijn scouweren een grote wonde,
Die hem sere bloeden began;
Ende van Dongelberghe mijn here Jan
Heeft sijn sweert verheven, 5165
Als hy die wonde heeft beseven,
Ende sloech van Ophem her Geraerde
Op den helm met den swaerde
Dat 't goede sweert daer dore scoot;
5170.
Eene wonde anxtelike groot
Heefti ontfaen van dien slaghe,
Dies droeve worden sine maghe, 5172
| | | |
Ende syne vrienden, die by hem waren.
Met torne sijn si ingevaren. 5174
Daer wort die strijt groot ende sterc;
Men sach daer menighen in dat perc
Van sinen orsse vallen neder, 5177
Die nemmermeer op rechte weder
Dore bedranc van den orsse;
5180.
Men sach daer vallen in de porsse
Die ic genoemen niet en can; 5182
Ic wane men noyt t' eniger tiden
Also anxtelic sach striden;
Want si hare grote scande aant.
Wreken wouden op die vianden:
Hoofden, benen, voeten, handen 5187
Sach men liggen daer in 't bloet.
Sy hadden menighen riddre goet
5190.
Daer in hare hulpe bracht, 5190
Ende die genendeliken vacht 5191
Sy hadden onderlinge hatie. 5193
Scoenderen strijt dan si daer dreven
Wert in boecken noyt bescreven;
| | | |
Oic waen ic wel, als ic bediede,
Dat noyt scoender daet gesciede
Onder kersten volc te samen,
Dor den anxt van enighe blamen 5199
5200.
Daer t' ontfane in den stride; 5200
So en wilde elc anderen van nide
Die plaetse een voet rumen.
|
4620Doen quam ghereden tot dyer stonden, Die heere van Moroel heer Jan.
4624Sijn schilt ende tournekeel was al een, Ende syne couverteure mede Van laseure, dat's waerhede, Met lelien daer inne ghesayt van goude, Alsoo als het wesen soude.
4630Oock brachmen voor hem, sy u becant, Van den selven syne banniere, Die hem onder den stryde hiere Sijn lieden hilden, die hy brachte Heeren Aernoult te hulpe met crachte Jeghen die heeren van Lotrijcke. Sy hadden des daechs rudderlijcke Ghevochten op dien wichstat. Op d'ander syde, wet wel dat, Quam ghereden dweers door den strijt Die heere van Leefdaele, dat seker sijt, Ende veele syne maeghen met hem, Die hem hadden, ick seker bem, Alle gaedre onder syne vaene.
4646Sijn andere wapene, verstaet nu, Was syne banniere al ghelijck. Ick sach oock commen sekerlijck
Die heere van Mornel ghevaren.
4653Doen quam heere Godevaert ghereet, Ende nam in sijn hant eene sperre, Ende liet loopen met grooten gerre Sijn ors ten heeren van Mornel waert; Hem volgden nae onghespaert Syne maeghen alle ghemeene. Men sach hem commen derwaert reene, Ende ginck jeghen hem poingieren. Hy rechte het sperre mette banniere, Ende sloech sijn ors met spooren, Ende quaemen te gaedre, doe ick u hooren, Alle beyde vlieghende in dier wysen, Als eenen havick vliegt naer die patrisen. Als d'eene den anderen quam by So lieten sincken die heeren vry Haere sperren beyde ende staken Op die schilden dat sy braecken, Ende men hoorde se te dyen tyde craken Over eene roepmael verre. Oock leden die sperren sonder merre Door plate ende halsberch met Dat sy hen maeckten, dat wet, Grooten wonden in haer lijf, Dat hen het bloet, sonder blijf, Over de voeten nederliep. D'een en crochte, no d'andere en riep; Maer sy bleven in onmachte beyde Stille ligghende op haer ghereyde, Dat sy niet en wisten wat hen gheschiede. Doen quam daertoe hen beyder liede, Ende holpen haere heeren, als ick bediede; Elck veurde synen heere te saemen Tot dat sy op die stat quaemen, Daer sy verbonden werden met staeden. Daer naer werden sy so beraeden Dat sy ten stryde keerden wedere.
4685Die ghedaen hadde sijn eynde. Doen quam ghereden met ghenende Mijn heere Jan van Campenhout. ( Hier ontbr. 1 v.) Met wapenen die hem wel stoeden, Ende syne banniere, wilt ghevroeden, Bracht hy gheveurt voor hem daer, Die van sinopre was voorwaer.
4694Hy sat op een ors, verstaet dit, Dat swerter was als een rave, Ende liet vaste henen draeven.
4698Oock sach hem commen onghevreest Die heere van Hercle daer hy hilt, Wel verdeckt onder synen schilt.
4702Van den selven voerde hy, no min no meere, Den schilt met fasschen twee van keelen ghecasselleert min no meer. Selck was oock die banniere sijn, Daer hem by hielt die banrotse fijn, Ende het eerste dat hy hem versach, Nam hy eene sperre sonder verdrach, Ende liet loopen op hem met nyde, Ende gheraecte hem in sijn syde Dat het sperre gaf eenen crack Op die plate; want hy se doorstack, Ende brack in stucken aldermeest; Anders hadde hy doot gheweest, Doen maer haddi eene wonde smal. Oock gheraecktene sonder gheschal Mijn heere Jan van Campenhout, Dat hy nederviel onghewout, Ende hy spranck weder op syne voeten, Ende greep sijn ors met goede moyte, Ende spranck daerop, ghelooft my das, In syne saedele, die schoone was, Ende track sijn sweert uyt die schoe, Ende heer Jan keerde weder doe, Ende woude hem met het sperre steken; Maer die heere van Hercle es ontweken, So dat hy hem daer miste; Maer eenen anderen hy daer veste Metter sperre die doorestack hy Dat hy doot viel, segghe ick dy, Ende daer hy het sperre waende trecken uyt Brack 't in tween overluyt. Doen ginck hy tot synen sweerde saen, Ende waenhet trecken, sonder waen; Maer die heere van Hercle es op hem commen, Ende sloech hem, hebbe ick vernomen, Op den helm metten sweerde, Dat een stuck viel op d'eerde, Ende het ors es.
4736Doen quam daer, als ick vernam, Die grave van Loon met menighen mensche, Die wel gestreden hadden ten weynsche Jeghen die lieden van Grimberghen, Ende stack daer eenen zonder berghen, Die van Postele gheboren was, Ende was ruddre, sijt seker das, Ende van heer Woulter Berthoude ghemint. Die grave gheraeckten, sy u bekint, Op syne schouderen boven Datter het hoot af quam ghevloghen, Ende doot viel, by Sinte Marie. Doen quaemen daer, als ick lye, Twee rudders toe ghevaeren, Die van Grimberghen gheboren waeren, Ende waeren den heeren maghen nae; Den eenen was, als ick verstae, Mijn heere Segerman Van den Male.
4756Elck sat op sijn peert.
4758Haer wapenrock diesghelijcke, Waeren van sinopre, segghe ick dy, Met eenen hoode, verstaet my, Van silvere ghecaseleert; Maer synen sone, als men my leert, Droech van sable eene violette In 't hoot van silvere, sonder lette, Ende elcke hielt eene stercke sperre, Ende lieten loopen met grooter gerre.
4766Ende heere Seghere, die ruddere coen, Stack eenen knaepe, die hiet heer Gheeraert, Dat hy op d'eerde viel ter vaert, Ende heere Simoen, syne sone vrome, Stack op den grave, als ick gomme, Dat hy was ghevallen bynae.
4773Ende heeft sijn sweert schier ghetoghen, Ende es op heer Simoen ghevloghen, Ende gaf hem eenen seer grooten slach Op den helm, wat hy mach, So dat hy ruymde sijn ghereyde.
4780Dat's een groot stuck viel nedre Van den schilde, die hy droeg. Die grave hadde hem meer dan ghenouch Gheloont, en hadde 't heer Seghere ghedaen, Dyer toe quam ghereden saen, Ende den twist daer benam Van hem beyden, als ick vernam; Want hy se met crachte scheyden dede. Doen weert daer, dat's waerhede, Ghevochten uyter maeten seere, Ende menich knaepe ende heere Seere ghequetst ende seere ghewondt. Die orsse hielden tot dier stont Over haer cnoesselen in dat bloet. Daer liep menich ors goet Sonder heere op dien velde, Daer men luttel op telde; Want daer en was bloode no coene, Hy en hadde ghenoech met hem selven te doene: Sulcken anxt hadden sy allen. Doen quam dreyghende met gheschalle Heer Philips van Wavre door den strijt Met menighen man, des seker sijt, Die hem volgde onder syne banniere, Die al was van silvere diere Met dry baeren van sable daer in. Sijn tournekeel was no meer no min Der bannieren al ghelijck; Maer het was sekerlijck Van bloede alle gaedre bestoven. Hy bereet een ors, dat men mochte loven, Met syne wapenen al verdeckt, Ende hadde sijn sweert baer ghetreckt, Ende sloech eenen vromen man, Die hiet van Hombeke Jan, Ende was van maeschap nae, Dien hy gheraeckte, als ick verstae.
4824Dat sijn hoot viel ter eerden, Den buyck hortte hy neder met. Daer heer Aernoult dat sach, dat wet, Van Hombeke, die 't swert (l. swaer) verdroeg, Die synen neve versloech; Want hy hadden lief in trouwen.
4831Hy soude't vreken ofte bliven doot.
4833Met syne wapenen verdeckt wel. Oock hilden ( hen) neven hem in dit spel Viere syne sonen ghewapent waele, Daer die twee af sonder haele Ruddren waeren ende d'andre knaepen. Syne banniere in waere saeken Was wit met eenre fasche van keele, Van goude gheferteleert sonder helen; Sijn tournekeel was diesghelijcke. Syne viere kinderen sekerlijcke: D'ouste droech een palesteen, Die van goeden lasure scheen; D'ander droeg eenen rant van lasure; Dese twee waeren ruddren tot dyer uren. D'ander twee wapenen willick niet scriven: Sy waeren knaepen, ick laet se blyven. Elck hilt in sijn hant eenen spriet Ende lieten loopen, wats gheschiet, D'orssen ten heere(n) van Wavre weert, Die se commen sach ter vaert, Ende reet hen jeghens, segghe ick u, Wat sijn ors mochte loopen nu, Ende nam eene sperre in sijn hant. Op d'ander syde quam gherant Mijn heere Aernoult van Hombeke, Ende gaf eene groote steke Heer Philipse op synen schilt; Dien hy hem met ghewilt Alle te maele van synen halse reet. Oock gheraeckten weder ghereet Die heere van Wavre op die borst, Ende heeft hem soo metter sperren ghetorst, Dat hyne reet van orsse nedre; Maer hy spranck op sijn voeten wedre, Ende hevet sijn sweert uyte ghetoghen. Ende heer Hendrick, dat's ongheloghen, Mijn heere Aernoults jonxste sone, Quam slaende met spooren coene, Doen hy synen vaedre vallen sach, Ende gaf eenen grooten slach Den heere van Wavre op het hoot boven, Dat hy hem den helm heeft ghecloven; Maer anders en dede hy hem gheene deere, Ende heer Phelips van Wavre die heere Hief op sijn sweert willelijcke.
4877't Sweert schoot totten ooghen toe, Ende hy viel neder doot doe, Dat heer Aernoult sach sijn vaedre, Ende syne broeders alle gaedre, Die daeromme waeren droeve, Ende sloeghen met spooren, als ick proeve. Mijn heere Jan, die oudste broeder, Om te wreken, sv's vroets ( l. vroeder), Synen broedre, die doot was, Ende stack heer Phelipse nae dats Eer hy hem ghehoeden mochte, Dat hy op d'eerde viel onsochte.
4891Quam heer Aernoult te hem ghegaen Van Hombeke, als ick lye, Ghetooghen het sweert, by Sinte Marie, Ende gaf hem eenen slach op synen hals, Dat hy knielde als ende als. Anderwerf heeft hy het sweert verheven.
4898Dat 't sweert schoot al dore, Ende doer het beckeneel mede, Ende het sweert voer, dat's waerhede.
4900Doen viel hy nedre, als ick versinne, Ende bleef op die eerde doot.
4904Ende heere Aernoult, die heere vroet, es ghegaen tot synen orsse.
4907Ende es in den strijt ghesleghen. Sijn vader volgde hem in weghen.
4910Ende lieten heer Phelips doot ter mouden, Die heere van Wavre, segghe ick u, Ende ginghen seer stryden nu Metten vaedre wyllelijcken. Doen quam ghereden rudderlijcke Die heere van Bueren heere Coenraert.
4917Mijn heere Bernaert, heere van Ysselsteyne.
4919Die sy te hulpe brochten heere Aernoulde Teghen die van Brabant met ghewoude, Daer menich vrom man inne was, Die des daechs, sijt seker das, Rudderlijcken hadden ghestreden Onder die twee bannieren by waerheden.
4927Die heere van Bueren droeg, dat's waer, Den schilt van keelen verstaet dit, Met eene fasche van silvere wit, D'eene in d'andre ghecastelleert. Sijn banniere, als men my leert, Was van den selven in die vaert, Ende van Ysselsteyne heere Bernaert Droech den schilt al van goude Met eenre fassche van lasure, als hy soude, Met eenen saultoire wit ende root Gheschaeckttafelt ter dier noot. Van den selven was syne banniere Ende syne andre wapenen goet ende diere. Oock saeten sy beyde op twee orssen, Die se droeghen uyt menighen porssen, Ende hadden ghedreghen tot dien stryde. Sy hadden beyde in dien tyde Elcanderen gheselschap gheswooren, No om leet, no om tooren D'een den anderen af te gaene, Maer in trouwen by te staene, Ende hilden byeen aldaer. Sy hadden des daechs voorwaer
Hutin begonnen Dat sy met eere hadden ghewonnen.
4952Doen saghen sy commen, sonder blijf, Van Wedergrate mijn heere Gosswin, Onder syne banniere goet ende fijn Van goude ende van laseure In bellonck gaende goet ter ceure, Met eenen rande daer omme van keelen. Sijn tournekeel, sonder helen, Was van den selven.
4964Die twee heeren commen met dien.
4967Rechte te hemlieden waert. Doen sach men commen heere Bernaert.
4970Daer mochten seer deunen hooren.
4972Ende staeken door de schilden haere sperren, Maer sy bracken op die plaeten, Ende die orssen daer sy oppe saeten.
4976Doen toghen sy haere sweerden te saemen.
4978Doen quamen daertoe ghegaen Hen lieden die hem volgheden nae.
4981Ende hebben elcanderen bestaen daer, Ende mijn heere Coenraet, dat es waer, Van Beuren, hy voer voorts sonder vlien, Ende stack eenen ruddre nae dien, Die daer quam met Gooswine Van Wedergrate, ook was hy syne Neve, doen ick u verstaen, Mijn heere Coenraet gheraeckten saen Metten schachte sonder blasme, Dat hy hem voer in den lichaeme. Doen viel hy doot ende het sperre brack; Heere Coenraet sijn sperre uyte track, Ende voer mijn heere Gooswine toe, Die jeghen mijn heere Bernaerde street
Van Ysselsteyne, den heere stout Ende ondersloeghen hen menich fault, Ende heer Coenraet reet hem daer naer, Ende sloech hem op den helm daer, Daer het vier uyte spranck. Dat sweert schoot sonder wanck Omdat die helm was so goet, Ende heere Gooswyne; sijt's vroet; Slouch hem weder met ghewelt Ende doorhieu hy hem synen schilt, Dat een goet stuck viel op 't velt, Ende hadden herde na ghevelt Metten slaeghe, die hy hem gaf, Alsoo helpe my het heylich graf! Maer hy onthielt hem in 't ghereyde.
5009Soe dede oock heer Bernaert met Ende sloech op hem, dat wet, In allen syden crachtelijcke.
5013Soe dat hem quaet was te ghenaeken; Maer sy bloedenen in waeren saeken So seere dat hy hadde moeten wijcken, Ende hy voer henen strijcken, Ende en hadde ghedaen een ruddre wijs, Mijn heere Willem van Tresignijs Van Brabant een baroen groot. Hy sach houden in dien noot Den heere van Wedergrate stryden Jeghen die twee baenrotsen te dien tyde, Diene al te seere verloeden, Ende oock syne lieden, wille 't ghevroeden, Waeren van den anderen seere verlaeden. Doen dede hy keeren met grooter staden Sijn maeschap derwaert ende syne banniere.
5030Eenen bellonck dweers, so hy 't woude, Al ghesneden, dat wet wel; Oock was hy selve in dat spel, Met sulcken teekenen al verdeckt. Hy hilt in sijn hant, dat wet, Synen scarpen snydenden brant, Ende liet loopen d'ors ter hant Op die heeren daer hy se sach.
5041Op sijn hooft Dat hy scheen te syne al verdooft; Doch quam tot hem selven die heere vry.
5045Van Tresignies die heere vrome Op den helm, als ick gomme, Dat hy een deel ontheffent was. Doen sloech elck nae den anderen na das Harde anxstelijcke groote slaeghen, Ende heer Goosswine, dat's gheene saeghe, Van Wedergrate heeft bestaen Den heere van Bueren, sonder waen, Ende ginghen alle viere vechten Onderlinghe ende hen berechten, Ende ginghen slaen ende steken; Ick waene ghy en hebbets noyent hooren spreken Van sulcken gheruchte als men daer maeckte, Ende sloeghen die schilden dat sy craeckten. Oock so maeckten sy nae dat Elc den anderen van bloede nat, Ende quetsten aermen ende dien, En hadde haer volck ghedaen met dien.
5061Sy hadden elcanderen, by waerheden, Ghedoot ofte verminckt te dier stont; Maer sy scheyden se, dat sy u cont, Ende hebben se van een ghedronghen. Alle die yet spraken met tonghen Mochten 's u niet vertellen al Die doode groot ende smal, Die daer gheschiede in beyde syden; Daerom laete ick overlyden, Ende segghe u van dien dat ick sach. Men street daer seere op dien dach; Want daer en was knaepe noch knecht Ofte hyne street seere in dit ghevecht, Ende holpen vromelick haeren heeren, Ende die van Grimberghen by mier eeren Vochten seere in dat huttin; Sy waeren stoute lieden ende fijn, Oock hadden's sy seere te doene.
5079Waeren meer dan die van Grimberghen waeren; Nochthans doorbraecken sy die schaeren, Was't den Brabanters lief ofte leet. Binnen desen dat men dus street Hurte uyt van Donghelberghe heer Jan Op een groot ors.
5088Hy veurde den schilt ongheloghen.
5090Ghevaescht, nu verstaet dit, Met enen leeu rampant van goude, Ghecroont van keelen, so hy woude.
5098Ende liep al zonder blijf Op heere Geeraerde van Oppem, Die houdende was voor hem.
5102Hy hadde dies daechs met grooter moyten, Ghestreden op die van Brabant daer. Sijn tornekeel, wet voorwaer, Was al doorsteken ende doorhouwen, Dat men gheen teeken en conste gheschouwen; Maer van silvere veurde hy den schilt Met vijf ruyten, alsoo hy wilt, Van keelen gaende in bellonck. Van Donghelberghe sach hy, den heere jonck Ghereden commende tot hemwaert. Doen stack hy de hant op sijn sweert, Ende greep eenen.
5116Dat henen liep veel ghereedere Dan eene swaluwe soude vlieghen, Ende quaemen te gaedre, sonder lieghen, Metten orssen op dier wylen, Alse twee vlieghende pylen, Ende gheraeckten elck den anderen Op den schilt, sonder wandelen, So dat syse beyde doorstaeken, Ende die platen in waeren saeken; Ende en hadden niet ghebroken die sperren, Sy waeren hun in den buyck ghevaeren.
5128Metten hoofde[n] ende metten lichaeme[n] Dat sy wel daeraf jochierden, Ende hemselven ter eerden stierden, Met haeren saddelen tusschen haere beenen; Want daer en was deghen so groote/gheene, So vaste sy en moesten breken; Maer sy spronghen op, hoorde ick spreken, Ende eer sy haeren sweerden consten ghevaen Waren sy ghemonteert met dien Van den ghenen dyer by hilden. Daer worden spaenre van den schilden Ghehouwen, daer sy worden gheorst. Doen track sijn sweert sonder vorst Van Donghelberghe die heere vry, Ende sloech een, gheloves my, Recht op het beckeneel boven Dat hy in tween heeft ghecloven, Ende het sweert scoot totten ooghen toe. Eenen anderen sloech hy doe.
5154Seer verre. Die twee vielen neder doot, Dat heer Geeraert toesach bloot; Dat hy seere qualijc verdroech. Sijn ors hy metten spooren sloech, Ende hilt sijn sweert in sijn hant, Ende sloech heer Janne, sy u becant, Van Donghelberghe ter selver stonde Op die schoudere eene groote wonde, Die seere te bloedene began.
5165Doen hy die wonde hadde beseven, Heeft hy sijn sweert opgheheven, Ende sloech heere Geeraerde van Hoppem Op den helm, dies ick seker bem.
5172Dies droeve waeren syne maeghen.
5174Ende met grooten torne sijn sy inne ghevaeren. Daer weert die strijt groot ende starck.
5177Van synen peerden vallen nedre, Die nummermeer op en rechten wedre Door 't bedranck.
5182Die ic al niet ghenommen en can. Ick waene dat men tot gheenen tyden So anxstelijck en sach stryden Als die heeren van Grimberghen daden; Want sy haere groote schaeden.
5187Ende handen sach men daer ligghen in 't bloet.
5191Ende die ghenendelike vacht.
5193Schoendere strijt ende meer hadhye
Dan sy deden die edele lieden; Want wel dat noyent gheschiede.
5199Van eenighen blasmen.
5200In dyen stryde So en wilde elc anderen tot dyen tyde, Die plaetse eenen voet niet ruymen. Lacen! dat sy hen versuymen Moesten, dat was schaede groot.
|
|
vorige
