Dichtwerken


auteur: P.A. de Genestet


bron: P.A. de Genestet, Dichtwerken (ed. C.P. Tiele). Gebroeders Kraay, Amsterdam 1869  


verantwoording

inhoudsopgave

doorzoek de hele tekst


downloads



DBNL vignet

LVIII. Aan een hollandschen knaap.

 
Jongen, reeds met tintlend oog
 
Ziet gij smachtend op,
 
Naar dien preêkstoel, steil en hoog,
 
Uwer wenschen top?
[p. 308]
 
Lacht u 't zalig denkbeeld aan,
 
Ook eens deftig dáár
 
Hoog en gansch alleen te staan
 
Neêrziende op de schaar?
 
 
 
Op de schare saamgestroomd,
 
Zeker, aan uw voet;
 
Want van leêge kerken droomt
 
Nooit een vroom gemoed!
 
 
 
Kleuter van een Redenaar,
 
Oefent ge u misschien
 
Reeds in 't plechtig handgebaar,
 
Ginder afgezien?
 
 
 
Doet ge al soms tot eigen schaê,
 
Jeugdige alias,
 
Uw geliefden Preeker na
 
Voor het spiegelglas?
 
 
 
Kweekt gij steeds dien preektoon, die,
 
Eenig in zijn soort,
 
Vaderlandsche oratorie
 
Kenmerkt en - vermoordt?
 
 
 
En verkondt je moeder al
 
Met een lach, vol vreê,
 
Wat er van u worden zal,
 
Zegge: een Dominé...? -
[p. 309]
 
Hoor dan, kind, en overleg
 
Eens dit hartig woord:
 
Op een gansch verkeerden weg
 
Dwaalt ge: ga niet voort!
 
 
 
Weet het: Eerzucht, IJdelheid
 
Lokte al meer dan een,
 
- Dikwijls werd de fout beschreid! -
 
Naar dien preekstoel heen.
 
 
 
IJdelheid, door ouderzwak
 
Roekloos aangespoord;
 
(Schoon de zoon in vaders vak
 
Meer had thuis gehoord!)
 
 
 
Eerzucht, die het moeilijkst, ambt, -
 
Bron van strijd en leed
 
Voor wie de echte kroon bekampt! -
 
Licht hem tellen deed!
 
 
 
IJdelheid, die schittren wou
 
Met.... ‘een mooie preek,’
 
Zwaaien met een priestermouw,
 
Heerschen met - een steek!
 
 
 
Nu, keer tot u-zelf eens in,
 
Kleine Samuël:
 
Vrome zin of ijdle zin,
 
Wat drijft u toch wel?
[p. 310]
 
Zeg mij, jongen, gul en goed,
 
Wat is 't dat uw oog
 
Van verlangen schittren doet,
 
Opziend naar zoo hoog?
 
 
 
En - mistrouw mij dat gevaart',
 
Die verhevenheid!
 
Die 't eenvoudig hart bezwaart,
 
De' ootmoed strikken spreidt!
 
 
 
Weet het, nergens dreigt gevaar,
 
De' armen sterveling,
 
Als juist op die hoogte daar!
 
In dien tooverkring!
 
 
 
Ach, zoo licht, wat vrome zin
 
Ook zijn hart behoed',
 
Sluipt er meê de Satan in,
 
Die hem ‘Rabbi’ groet!
 
 
 
Die, terwijl hij de' ootmoed preekt,
 
- IJdel Adamskind!
 
In zijn ziel den hoogmoed kweekt
 
En - zijn oog verblindt!
 
 
 
Die, mijn jongen, licht ook nu
 
Reeds uw hart belaagt,
 
Waar hij, in uw droomen, u
 
Op die hoogte draagt...
[p. 311]
 
Ken u-zelf dan, ken uw waan,
 
En, wat groot u schijn',
 
Weet, dat wie zoo hoog zal staan
 
Meer dan kleen moet zijn!

1860.