De werken van Vondel. Deel 9. 1660-1663


auteur: Joost van den Vondel


editeur: Leo Simons, C.R. de Klerk, J. Prinsen J.Lzn, H.W.E. Moller, B.H. Molkenboer, J.F.M. Sterck, L.C. Michels, C.G.N. de Vooys, C.C. van de Graft, J.D. Meerwaldt en A.A. Verdenius


bron: J.F.M. Sterck, H.W.E. Moller, C.G.N. de Vooys, C.R. de Klerk, B.H. Molkenboer, J. Prinsen J.Lzn., L. Simons, C.C. van de Graft, L.C. Michels, J.D. Meerwaldt en A.A. Verdenius (eds), De werken van Vondel. Negende deel 1660-1663. De Maatschappij voor goede en goedkoope lectuur, Amsterdam 1936


verantwoording

inhoudsopgave

doorzoek de hele tekst


downloads



DBNL vignet

Ter bruiloft van den weledelen heer Peter de Graef, Jongkheer van Zuitpolsbroek
en de weledele mejoffer Jakoba Bikker.aant.*

Non hoec sine numine Divûm
Eveniunt.

 
De jonge Graef, belust uitheemsche steden,1-vlg.
 
En volken te bezichtigen, met een
 
Hunn' ommegangk, en zinlijkheên, en zeden,3
 
Quam bly Parijs, 's rijx hooftstadt, ingereên;
5
Geen stadt, maer eer een weerelt in het kleine,
 
Daer Luidewijk, gezeten in 't palais,6
 
Wort aengebeên, op d'oevers van de Seine,
 
En triomfeert in oorlogh, en in pais.
 
Wie melt ons wat den jonglingk al gemoete?9
10
  Hy hoorde en zagh zich zelven naulijx zadt;
 
Toen al het rijk het paer gezalfden groete,11
 
In eene zael, bekleet met kunst en schat.
[p. 660]
 
Hier blonk op 't hof een hemel, rijk van zonnen.
 
De rijkdom van de kunst verdoofde gout14
15
En diamant, als ofze in 't renperk ronnen,15
 
Of worstelden wie sterkst den palm behoudt.
 
Hy zagh'er op de hemelsche tapyten17
 
De zege der Bourbonnen afgemaelt,
 
En hoe 't verdrag beslechte 't bloedig wrijten,19
20
  Daer Henrik en zijn afkomst eer behaelt.
 
Het luste hem t'aenschouwen in 't byzonder
 
Wat Luidewijk, zoo jongk, alree beschrijft.22
 
In ieder perk gemoet het oog een wonder,23
 
Waer aen het zich vergeet, en hangen blijft.
25
Hy ziet in 't endt twee weerelden verwarren.25
 
De rook, en smook, geschrey, en wapenklank,
 
Trompet, en trom, en stof bedroeft de starren.27
 
Men luistert hier naer oorloghstoom, noch dwangk.
 
Maer elders, als de zon de nevels doorschijn,
30
  Komt Liefde allengs gedaelt uit d'ope wolk,
 
Met Wederliefde, op englezangk, te voorschijn.
 
Op dat gezangk rust donderbus en dolk.32
 
Men ziet ze beide elkandre aenminnigh kussen,
 
En onderling zich vlechten, arm in arm.
35
De heiren, aen het wijken ondertussen,
 
Staen stil van zelf. Nu hoort men geen gekerm.
 
Heer Polsbroek merkt dat deze hofschildrye
 
Hem afbeelt hoe de krijghseeu raekte in rust,
 
En Luidewijk verbonden aen Marye,
40
  Bekrachtight dat heel Vrankrijk Spanje kust.39-40
 
Wie zou, docht Graef, gelooven dat de liefde,
 
En Wederliefde in top dit wonder wrocht,
 
Ter goeder uure elk 't hart der volken griefde.43
 
De liefde won dat geen geweer bevocht.44
45
Gelukkig zijn de beide nabuurrijken,
 
De harten, die, gewont in 't harrenas,
[p. 661]
 
Nu wapenloos verknocht door huwelijken,
 
Een bruiloftskus en wederkus genas.
 
Zoo spreekt hy by zich zelven, en beluistert
50
  Het vryen van de min en wedermin,
 
Waer op een stem hem stil in d'ooren fluistert:
 
'k Zie u gepaert met uwe nabuurin.52
 
Het schaemroot verft de leli van zijn kaeken.
 
Dat merkte flux de Hollantsche Gezant,
55
Die vraegde: hoe? begint uw hart te blaeken,
 
Door eene vonk, gespat van 's Konings brant?56
 
Schep moedt, en leer op 's Konings voorbeelt paeren:
 
Zoo kan uw bloet, ten zegen van uw stadt58
 
En vaderlant, der oudren stoel bewaeren,59
60
  Daer grootvaêr, al 't geslacht ter eere, zat.
 
Jakoba lag hem sedert in de zinnen,
 
Gelijk Atlante in 't hart van Hippomeen.62
 
Hy hoopte haer, gelijk een prijs, te winnen
 
In 't renperk, zoo hem Venus gunst verscheen:
65
Zoo Venus strael het hart eens quaemt t'ondoien,
 
Dat harder dan het bergh kristal bevroos:
 
Maer 's winters wil de lucht geen bloemen stroien:
 
De lente geeft den knop, en dan de roos.
 
De lente is tot het minnefeest geboren:
70
  Dan wijdt de jeugt den outer duif en zwaen.70
 
Elk wierrookt dan gebeên in Venus kooren,
 
En vlecht festoen van roos en myrteblaên.
 
De jongling volgt, op 't hemelschblaeu geflikker
 
Der oogen, zijn beminde, in 't hart geplant,
75
Een Pallas, uit den eedlen stam van Bikker,
 
Die hier de kroon van deught en schoonheit spant.
 
Wanneer de deugt, in sterfelijke leden
 
Gedompelt, uit het schoone lichaem straelt,
 
Dan wortze van opmerkende aengebeden,79
80
  Als een godin, uit 's hemels schoot gedaelt.
 
De Wederliefde, in 't kerkgewelf gevlogen,
 
Belaeghtze, en treft door d'oogen haer in 't hart:
 
Dat voeltze, en vint zich onvermoedt bewogen
 
Met 's minnaers wonde, en uitgestaene smart.
[p. 662]
85
Nu wort hy van de schoone heusch bejegent,85
 
Met een gezicht en ongewoonen lonk.
 
Een blijde star, die zijn vryaedje zegent.
 
Nu vint hy zich, als Hippomeen, aen honk.88
 
Op dit besluit, van minnezorgen veilig,
90
  En met een' kus bezegelt mont aen mont,
 
Verschijnt het paer de blijde Bruiloftsheiligh91
 
Met zijne tortse, en kroont het trouverbont.
 
Hy zeght: nu volght dit licht, gekroonde braven:93
 
Wy treên u voor, daer 't weeligh roozevelt
95
Weêr mengt in een de Bikkers en de Graven,
 
Als Venus gloet uw zielen t'zamensmelt.
 
Ten blijk dat gy u medeelt bey te gader,
 
Wort u belooft een lief en edel kroost,
 
Dat teffens zweemt naer moeder, en naer vader.
100
  Zoo bloeie en groeie uw stam, den nijt getroost.100