|
|
|
| |
| | | |
§
+Hier begint
het Testament dat
Anneken Esaias haren Sone bestelt heeft, den 24.
1) dach Januarij, Anno. 1539. Des morghens te neghen vren over
gheleuert, als sy haer bereyde te steruen, voor den name ende dat
ghetuychenisse Jesu, ende nam daer mede oorlof aen haren
2)
Sone tot Rotterdam
3).
§ Esaia ontfangt v Testament.
HOort mijn Sone die onderwijsinge ws moeders
+, opent
v ooren om te hooren die reden mijns monts. Siet, ic gae huyden den wech der
Propheten, Apostelen ende Martelaren,
* ende drincke
den kelc, die sy alle gedroncken hebben. Ick gae den wech, segge ic, die
Christus Jesus dat
† eewige Woort
des Vaders, vol genaden | | | | ende waerheyts,
* die
Herder der schapen, hy dat Leuen wesende
1), door hem seluen en niet
door eenen anderen gewandelt heeft, ende heeft desen kelck moeten drincken.
Ghelijck hij sprak:
‡ Ick moet
eenen kelck drincken, ende met eenen doopsel gedoopt worden, hoe banghe is my,
tot dat die vre volbracht is. Door ghegaen wesende, roept hy zijne schapen,
† ende zijn
schapen hooren zijn stemme, ende volgen hem nae, waer dat hy heen gaet, want
dit is den wech tot die rechte
‡ Fonteyne.
Desen wech zijn door gheghaen de
†
Conincklijke Priesteren, comende vanden //
+opganck der
Sonnen, soo in Apocalypsis staet, ende zijn ingheghaen in die tijden der
eewicheden, ende hebben desen
† kelck moeten
drincken.
Desen wech hebben getreden de dooden, die daer
‡ liggen onder
den Altaer, die daer roepen, seggende: Heere almachtige God, wanneer wildy
wreken dat bloet dat daer wtgestort is? Ende haer zijn blinckende rocken
gegeuen, ende haer is gheantwoort: Beydet een weynich, tot dat het getal uwer
broederen veruult is, die noch gedoot sullen worden om dat getuygenisse Jesu,
Dese hebben oock den kelck gedroncken, ende zijn opgegaen om te houden den
eewigen heyligen
* Sabbath des
Heeren.
Dit is den wech, dien gewandelt hebben die
† vierentwintich
Ouders, die daer staen voor den stoel Gods, ende werpen haer | | | | croonen
ende herpen voor den Stoel des Lams op haer aensichten vallende, seggende:
Heere, v alleen si prijs, heerlicheit, cracht ende stercheyt, die wreecken sult
dat bloet uwer knechten ende dienaren, ende sult de victorie door v seluen
behouden.
† Groot sy uwen
name, ghy die daer waert, zijt, ende comen sult almachtich.
Desen wech hebben oock ghewandelt die gheteyckenden des Heeren, die
dat
‡ teycken Thau
1) in haer voorhooft ontfanghen hebben, die daer vercoren
zijn, wt alle gheslachten der menschen, die niet met
‡ vrouwen besmet
zijn gheweest (verstaet dat) ende volghen dat Lammeken nae waer het henen
gaet.
Siet, alle dese hebben den
‡ kelck der
bitterheyt moeten drincken, Ende alle die daer noch ontbreken aent ghetal ende
veruullinge Sions, die Bruyt des Lams,
* welck is //
+ dat nieuwe
Hierusalem, die daer van bouen wt den Hemel daelt, een woonstadt ende throon
Gods, in welcken de heerlijcheyt des grooten Conincs ghesien sal worden, op die
tijt alsmen houden ende vieren sal dat
*
hoochtijdelijcke Louerfeest
2), in die dagen der
†
eewiger rusten ende blijschap.
‡
Siet, dese alle en hebben daer niet toe mogen komen, sy en hebben eerst dat
oordeel ende straffinghe in haer vleysch gedragen. Want Christus Jesus die
eewige
* Waerheyt heeft
de eerste geweest, als geschreuen staet: Dat
* Lam dat van
aenbegin ghedoot is gheweest. So coemt Paulus ende seyt:
Also heeftet den Vader belieft, dat alle die hy van
†
eewicheyt voorsien heeft, die heeft hy gheroepen, vercoren ende
gherechtueerdicht, ende heeftse ghelijckformich ghestelt den Beelde zijns
Soons.
Oock spreekt onsen Salichmaecker ghebenedijt:
* Die knecht en
is niet beter dan zijn Heer, maer het is hem ghenoech dat hij zijnen Heer, ende
Meester ghelijck sy. Oock betuycht Petrus, segghende:
* Het
is tijt dattet Oordeel beghint, aen den Huyse Godts, Ist dattet dan aen ons
beghint, wat eynde willet dan nemen met den genen die aent Euangelium Gods niet
gelooft en hebben: Want het hout
| | | |
nauwe dat die rechtueerdige salich
sal worden waer wil dan die sondaer ende godloose verschijnen? Noch
staet Pro. 11.
+ Ist
dattet den oprechten hier op aerden vergolden wort, waer sal dan de Sondaer
ende Godloose openbaren.
Siet mijn soon, hier hoordy datter niemant totten Leuen en comt dan
door desen wech. Daerom gaet in door de
* enge poort,
ende neemt v des Heeren
†
castijdinghe aen //
+ ende
onderwijsinge, ende buyget uwe schouderen onder zijn
* Jock, ende
draget lieflijck van uwer ioncheyt aen, met grooter eeren ende blijschap
danckende:
† Want hy geenen Soon aen en neemt, ofte ontfangt,
dien hy niet en castijt. Voort seyt Paulus:
† Ist dat
ghy die castijdinghe verlaet, welcke sy alle deelachtich geworden zijn, so sydy
bastaerden, ende gheen kinderen, ende sult wtghesloten worden wt dat erfdeel
der kinderen Gods.
So ghy dan lust ende begeerten hebt om te gaen in die deelen der
heyliger werelt, ende in die erffenisse der heylighen, so
† omgordt v
lendenen, ende treedt haer na,
‡
Ondersoect de Schriftuere, ende si sal u wijsen haer gangen. Die Engel totten
Propheet sprekende, heeft hem geseyt:
‡ Daer is een
Stadt vol alder goeden, ende den inganck van desen is maer eens menschen
voetstap breet, aen die een zijde staet een vyer, ende aen die ander zijde een
groot water, hoe condt ghy de Stadt tot een erfdeel ontfanghen, ghy moest eerst
dat nauwe door treden. Siet mijn soone, desen wech en heeft geen wijcken, daer
en zijn gheen omme ofte cromme weechskens: welcke ter
† rechter ofte
ter slincker zijden valt, is die doot haer erffenisse. Siet, dit is den wech
die van soo
* weynich
menschen geuonden wort, ende noch van vele min ghewandelt, want daer zijn
sommighe die wel mercken dat dit den wech totten leuen is, maer hy is haer te
scherp, het doet haren vleysch te wee.
Hierom mijn kindt, en acht op die veelheyt der grooter menichte
niet, noch en tredet op hare weghen niet.
‡ Weert
uwen voet af van haren paden, want sy gaen ter Hellen, als schapen ter doot.
Gelijck Esaias //
+verhaelt,
segghende:
† Die Helle
heeft haer kaecken wijdt op ghesperret, op dat daer in ghae, beyde, de Prince
ende dat ghemeyne volck.
† Het is een
onuerstandich volck, daeromme en sal hy haer niet genadich zijn diese
gheschapen heeft. Maer waer ghy hoort, dat een arm, slecht, verstooten
† hoopken is,
dat van de Wereldt veracht ende verworpen is, daer schickt v by. Ende daer ghy
vant Cruyce hoort, daer is Christus
+, en wijckt
daer niet van, vliet die schaduwe deser werelt, wert Godt toegheuoecht, laet
die alleen uwe vreese zijn, bewaert zijn gheboden, onthout alle zijne woorden,
dat ghy daer nae doet,
†
Schrijftse op de Tafelen | | | | uwer herten,
†
Bintse voor v voorhooft,
* Spreect
van zijn gesette
1) dach ende nacht, so sult ghy
wesen een lieffelijcken
†
Boom, ende een spruyt in den Hof des Heeren, een beminde plante opwassende in
Sion: noemt des Heeren vreese v Vader te wesen, soo sal die Wijsheyt die moeder
ws verstants zijn.
† Als ghy dit
weet, mijn Soone, salich sydy, ist dat ghijt doet. Houdt dat v de Heere gebiet,
ende heyliget v lichaem tot zijnen dienst,
† op dat zijnen
naem in v geheylicht, ghepresen, heerlijck ende groot gemaect mach worden.
† En schaemt
hem niet te belijden voor de menschen, Vreest de menschen niet, verlaet
† v leuen
lieuer, eer ghy vander Waerheyt wijcket,
†
Ist dat ghy v lichaem dat vander aerden ghemaect is, verliest, de Heere v Godt
heeft v een beter bereydt inden Hemel.
Hieromme mijn kindt,
* strijdet voor
de gherechticheyt totter doot toe,
†
wapent v met de wapeninge Gods.
‡ Zijt een vroom Israelijt, vertreedt alle
ongherechticheydt, de werelt ende wat daer in is, ende bemint //
+alleen dat
† bouen is,
ghedenct dat ghy van deser
* Werelt
niet en zijt, soo v Heere ende Meester oock niet en is gheweest,
* Sijt een
ghetrou Discipel Christi:
†
Anders en is niemant bequaem om te bidden, dan die zijn Discipel gheworden is,
eer niet. Die ghene die daer seyden:
* Wij hebbent
al achter ghelaten, die spreecken oock:
‡ Leert ons
bidden, Die warent daer die
†
Heere voor badt, ende niet voor de Werelt, Want als die Werelt bidt, soo roepen
sy haren Vader den Duyuel aen, ende begheeren dat zijnen wille geschiede, alst
ooc doet. Daeromme mijn soone
† en wort haer
niet ghelijck, maer
* schouwet
ende vliet van haer, ende
† hebt gheen deel noch ghemeynschap met haer, Acht
al niet wat voor ooghen is,
* Soeckt
alleen wat bouen is. Och mijn kint, zijt mijnder vermaninghe ghedachtich, ende
en verlaet die selue niet.
† De Heere doe
v opwassen in zijnder vreese, veruullende met zijnen Geest v verstant.
† Heylighet v
den Heere, mijn Soon, Heylighet alle uwe wandelinghe met die vreese ws Godts.
† Al wat ghy
doet, laet zijnen Naem daer in ghepresen worden. Eert den Heere in die wercken
uwer handen. Laet dat
† licht des
Euangeliums door v lichten.
* Hebt uwen
Naesten lief, Deylt met wtgestorter vuyriger herten den
†
hongherighen v broodt,
* Cleedet
den naecten, ende en beydet niet, datter yet tweeuout by v sy, want daer altijt
zijn
† diet ghebreck
hebben. Al wat v die Heere verleent van dat
* sweet ws
aensichts, bouen v nootdruft, dat
†
deylt dien ghy weet die den Heere vreesen, En laet niet by v blijuen tot den
morghen, so sal de Heere die | | | | wercken uwer
* handen
gebenedijen, ende zijne segheninge //
+v tot een
erffenisse geuen. Och mijn Sone, laet v
* leuen den
Euangelio ghelijck zijn, Ende die
‡ God des vredes heylige v aen
siel ende lijf tot zijnen prijse, Amen.
§ Och heylighe Vader, heyliget den soon uwer Dienstmaget in
uwer waerheyt, ende bewaert hem vanden quaden, om ws naems wille Heere.
§ Een Liedeken van
Anneken van Rotterdam, Na de wijse: Vanden
48. Psalm. Ofte, Geen meerder vruecht ter werelt en is 1).
EEn groote vruecht ist int gemeyn
* Dat douders hare kinder cleyn
Met onderwijsing in den Heer
Neerstich voorhoudende Gods leer
† Sparen
daer toe geen roeden.
Hoort hoe
Anneken oorlof nam
Aen haren soon te Rotterdam
Als haer de doot aenstonde:
Esaia ontfangt v testament
‡
Wilt hooren na de reden ient
2)
Die gaen wt mijnen monde.
Siet der Propheten wech ick gae
* Drinck
mee den Kelck ter stede
| | | |
Dien sy gedroncken hebben voor
† Christus
self trat desen wech door
Dranck oock den Kelck mede.
Desen wech zijn door gepasseert
† Die
Coninclijcke Priesters weert //
+Die
vanden Oosten quamen
En zijn de tijt der eewicheyt
Ingegaen door den wech bereyt
Droncken den kelck altsamen.
Sy gingen oock door desen pat
† Die dooden
die daer leggen plat
Die roepen en seggen: O Heer
Du warachtighe Godt, wanneer
Wreect ghy ws Dienaers bloede.
Hier door gaende met vroom gemoet
† De
vierentwintich Ouders goet
Staen voor den Stoel des Heeren
Sy werpen af haer Croonen fraey
Voort Lam, en hare Herpen draey
1)
Vallen neer Godt ter eeren.
Door dien wech gingen si gemeyn
‡
Al diet teycken Thau
2) hadden pleyn
In haer voorhooft ontfangen
Vercoren zijnde wt alle saet
Der menschen,
* en so waer
tLam gaet
Siet dese moesten in dit dal
† Drincken
den bitteren Kelck al
Aent getal Syons des Lams Bruyt
‡ Dat wort
Jerusalem beduyt
Die van den Hemel daelde.
Waer dat ghy van een
* hoopken
hoort
Arm ende slecht, gestoten voort
†
Van die werelt verschouen
Daer wilt v altijt voegen by
En waer ghy hoort dat Cruyce sy
Daer is Christus van bouen.
† Vreest
geen menschen, v leuen strijct
3)
| | | |
Eer dat ghy vander waerheyt wijct.
‡ Al ist
dat ghy verlieset dat
V heeft bereyt een beter vat //
+God des
Hemels van weerde.
† Heylicht
v den Heere mijn soon
En heylicht uwe wandel schoon
‡ Eert
uwen Godt aen allen cant
In al de wercken uwer hant
Sijn Naem laet zijn gepresen.
* Deylt me
1) v broot die
honger heeft
Met wtgestorter herten geeft
Cleet naecten sonder toeuen
Tot eeniger tijt vertrect niet
Datter tweeuout by v sy yet
‡ Altijt
zijn diet behoeuen.
Al dat v die Heere toeleet
Bouen nootdruft
† vant
aensichts sweet
Laet Gods volc daer af leuen
En verbeyt niet tot morgen toe
†
V werc sal God vermeeren soe
Den segen sal hy v geuen.
Alsmen duysent vijfhondert iaer
Negenendertich schreef daer naer
Sy is geweest een schoon voorbeelt
Dat welc aen veel Christenen feelt
Die haer tot God begeuen.
finis.
|
1)In alle uitgaven. Elders: 14
Januari.
2)In n o. 1, 1562: hueren.
3)Dit testament is hier gedrukt naar een
boekje, dat, in het Oostersch, reeds in het jaar van Anneken's dood van de pers
was gekomen en waarvan nog één exemplaar in de Stadsbibliotheek
te Hamburg voorhanden is: zie
Wieder, bl. 126. De Bibliographie kent alleen
het exemplaar, in de Doopsgezinde bibliotheek aanwezig, van eene uitgaaf, die
later maar toch nog vóór 1560 is gedrukt. Zij houdt I, p. 14,
Dirk van Borne te Deventer voor den
drukker daarvan. Drukte hij ook de eerste uitgaaf? Is daaruit de oostersche,
saksische taal (unde, möder) te verklaren? Over Anneken en de
talrijke uitgaven van haar Testament, die in de 16de en 17de eeuw het
licht zagen en onder de Doopsgezinden zeer geliefde lektuur waren, zie de
Bibliographie, I, p. 179-190; ook p. 13 vvg.; II, p. 267. Er bestaat van
haar nog een brief ‘aen D. J.’ uit het jaar 1538. De uitgever van
de tweede uitgaaf van Van Braght bezat een afschrift daarvan, met de hand van
Anneken's eigen zoon
Esaias de Lind, burgemeester van
Rotterdam en vriend van
Oldenbarnevelt, geschreven. Hij had dit van De Lind's
kleinzoon ontvangen en drukte het II, bl. 144 af. Reeds de hoogdravende
bewoordingen waarin in dat schrijven ‘D.J.’ wordt aangesproken,
maken behalve nog enkele andere uitdrukkingen, die er in voorkomen, het
waarschijnlijk, dat deze niemand anders is dan
David Joris. Ook de ‘geteekenden met het teeken
Thau, die niet met vrouwen besmet zijn geweest (verstaet dat)’ in het
Testament pleiten voor dit gevoelen. Zekerheid dienaangaande geeft de
zoo even vermelde, te Hamburg berustende, eerste uitgaaf. Deze bevat namelijk
aan het slot het lied: ‘Ick hoer die Basuene blasen,’ dat in het
Geestelyck Liedtboecxken van
David Joris (voorhanden in de Koninklijke bibliotheek)
en wel als lied van Anneken N. voorkomt. Nu schijnt daarbij de vermaning van
het Testament om zich den Heer niet te schamen voor de menschen en
liever het leven te verlaten dan van de waarheid te wijken wel vreemd. Dit is
niet bepaald david-joristisch. Immers juist ten opzichte van den christenplicht
om zich aan den marteldood bloot te stellen gingen de Davidjoristen en de
Doopsgezinde broederschap uiteen. Maar men vergete niet, dat tot omstreeks 1550
toe de grenzen tusschen beide kringen niet scherp afgebakend waren. De
verzamelaars, die in hun Offer des Heeren aan Anneken de plaats gaven,
die zij zoo lang onder de Doopsgezinden heeft behouden, hebben ongetwijfeld nog
personen gekend, met haar verwant of die hare vrienden waren geweest. Haar dood
toch was eerst twintig jaren geleden en de samenhang tusschen de geloovigen
zeer sterk. Zij hebben dus ook wel geweten, dat zij haar moesten rekenen tot
die zielen, die tegelijk zoowel tot den eenen als tot den anderen kring
behoorden.
1)Lees: ‘wesende door hem selven, en
niet enzv.’ Dat is dan het denkbeeld van Joh. 5:26, 14:6;
achter ‘en niet door een anderen’ moet men dan ‘wech’
er bij denken; dit laatste ‘door’ is eene schrijffout. - Of wel: de
komma, die nu achter ‘wesende’ staat, behoort achter ‘n. d.
e. anderen’. Christus, zoo wordt dan bedoeld, dankt het aan zich zelven
en niet aan een ander, dat hij het leven is.
1)In de nieuwere bijbelvertalingen evenals in
die, welke in onze taal in de 16 de eeuw in gebruik waren en die ik
raadpleegde, is op de aangehaalde plaats, Ezech. 9:4, 6, alleen sprake van
‘een teeken’, dat sommigen zal waarmerken als degenen, die bij het
oordeel verschoond zullen blijven. Maar in de Vulgata is het hebreeuwsche woord
voor ‘teeken’, 'twelk als ‘Thau’ luidt, vers 4
weêrgegeven door ‘signa thau’; vers 6 door ‘thau’
alleen. Daaronder nu is reeds door meer dan één kerkvader het
kruis verstaan; dát hielden zij voor het waarmerk, door den profeet
bedoeld; misschien omdat de hebreeuwsche thau oudtijds ook als een liggend
kruis werd geschreven en het grieksche letterteeken ‘tau’ den vorm
van een kruis vertoont. De Davidjoristen hielden veel van dergelijke
geheimzinnigheden. In het
Wonderboeck heb ik echter het teeken Thau
niet gevonden.
‡Hebr.12.a.6. 1.Pet.4.c.17.
‡Joan.1.e.47.
1.Joan.2.b.15.
†1.Tim.5.c.
2.Joan.1.a.11.
1)Dit lied is in den Ausbundt
opgenomen als n o. 18: ‘Ein grosse Freud ist in gemein. Geht im
Ton: Kompt her zu mir, spricht Gottes Sohn.’ De (druk?)fout in het
22 ste couplet ‘und dem ein und dreijszigsten gar’ zal
wel de aanleiding zijn geweest tot de vergissing van Ottius, Annales, p.
53.
*Pro.22.a.6. Eccl.7.c.25.
Eph.6.a.4.
2)Schoon, lief, bekoorlijk.
2)Zie de aanteekening op bl. 72
boven.
*Esa.58.a.7.
Tobi.1.c.17.
|
|